Dum spiro spero…

Ο Αγιος Βασίλης δεν κάνει και τόσο εύκολα δώρα στους μεγάλους. Αλλά ο Παναθηναϊκός, παρά τα σχεδόν 110 χρόνια ένδοξης ιστορίας, περιμένει «πώς και πώς» την… ευαισθητοποίησή του. Ετσι όπως τον κατάντησαν μια σειρά από οδυνηρά λάθη την τελευταία δεκαετία, με πιο πρόσφατο το ανήθικο και αιφνιδιαστικό τράβηγμα της πρίζας από τον παραιτημένο ιδιοκτήτη του συλλόγου, Γιάννη Αλαφούζο, το «τριφύλλι» ζει με βάρκα την ελπίδα. Προσδοκώντας ότι με κάποιον «μαγικό» τρόπο θα αποφύγει τη χρεοκοπία και την ολοκληρωτική καταστροφή. 


Εχει φτάσει μάλιστα στο σημείο να ευελπιστεί ότι η συρρίκνωσή του και το ξύσιμο του πάτου του βαρελιού αποτελεί μονόδρομο που, αν τον διαβεί επιτυχώς, ίσως μπορέσει να τον ξανακάνει «ελκυστικό» επιχειρηματικά στα περίφημα -και εξαφανισμένα εδώ και χρόνια- παχιά πορτοφόλια των επιφανών Παναθηναϊκών.

Προσέξτε: ένας Παναθηναϊκός διαλυμένος, δίχως ουσιαστικά περιουσιακά στοιχεία, με μπάτζετ επιπέδου Αστέρα Τρίπολης, χωρίς δικό του γήπεδο, του «κλότσου και του μπάτσου» όπως δήλωσε με πίκρα ο Δημήτρης Κολοβέτσιος μετά τη συντριβή της ομάδας στην Τούμπα, ένας Παναθηναϊκός που παραμένει διασωληνωμένος στην εντατική, έχει ως μοναδική προοπτική να αντέξει τη συρρίκνωσή του! Και να μη «σβήσει» μαρτυρικά και οριστικά, μπας και κινήσει το ενδιαφέρον τού οποιουδήποτε.


Dum spiro spero! Δεν υπάρχει κάτι άλλο. Τίποτα χειροπιαστό, το απόλυτο σκοτάδι σε ένα τούνελ που κανείς δεν ξέρει μέχρι που φτάνει κι αν θα διαφανεί κάποια στιγμή επιτέλους λίγο φως. Μια εξευτελιστική δοκιμασία, ένας Γολγοθάς που δεν έχει τέλος. Θλίψη ανείπωτη. 


Μόνο ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος τόλμησε να πάρει εμπράκτως μια πρωτοβουλία για τον σύλλογο όλο αυτό το καταθλιπτικό διάστημα και πιθανώς να είναι ο μοναδικός που μπορεί να επανεμφανιστεί αργά ή γρήγορα, με δεδομένο ότι στην πιο πρόσφατη απόπειρά του να αποκτήσει την ΠΑΕ από τον Αλαφούζο το deal χάλασε κατά κύριο λόγο στο ποιος θα χρηματοδοτήσει με τα 15-17 εκατ. ευρώ τη φετινή χρήση/σεζόν. Ασχέτως εάν η απόφαση που πάρθηκε ήταν προφανώς «κανένας»… 


Η μεταγενέστερη απόπειρα σωτηρίας του Σπύρου Θεοδωρόπουλου, με άξονα τη σκέψη εφαρμογής «εταιρείας λαϊκής βάσης» και με στόχο την ανταπόκριση 300 χιλιάδων Παναθηναϊκών ικανών να συνδράμουν από 50 ευρώ, κράτησε μόλις 24 ώρες. 
Οι ασυγκράτητοι παλαίμαχοι του συλλόγου και μερίδα του Τύπου που βρήκε πρόσφορο έδαφος «ξεχείλωσαν» τα πάντα και κάπως έτσι ο Αθηναίος επιχειρηματίας την… έκανε σε χρόνο-ρεκόρ και με ελαφρά πηδηματάκια.

Η μιζέρια επέστρεψε πριν καν φύγει. Σε χρόνο «dt». Και ο Παναθηναϊκός συνεχίζει να παλεύει ασθμαίνοντας με τα θηρία και τα κύματα, μόνος με τον κόσμο και τον προπονητή του, Μαρίνο Ουζουνίδη, που αρνείται πεισματικά να σκεφτεί με την τσέπη του, προτάσσοντας τον σύλλογο όπου ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά και αποτελώντας αναμφίβολα την εξέχουσα αθλητική μορφή μιας «καλτ» κατάστασης.


Η UEFA πρόσφερε στον Παναθηναϊκό κάποια μάσκα οξυγόνου για να τη φορέσει με την τρίμηνη παράταση που έδωσε για να διευθετήσει τις ληξιπρόθεσμες οφειλές του.

Αλλά μέχρι τότε υπάρχουν βαρβάτες δοκιμασίες και οι επόμενες τριάντα ημέρες είναι αυτές που προβλέπεται να καταδείξουν εάν ο ασθενής θα αντέξει και θα καταφέρει να βγει από την εντατική ή αν θα επέλθει το τέλος. 


Ο μήνας της φωτιάς σε όλα τα επίπεδα βρίσκεται προ των πυλών και είναι αυτονόητα ο πλέον καθοριστικός για τον σύλλογο ως προς τη βιωσιμότητα αλλά και την ποδοσφαιρική του ύπαρξη.

Τα μέτωπα είναι πάρα πολλά, παντός είδους και ξεφυτρώνουν σαν τη Λερναία Υδρα. Ληξιπρόθεσμοι διακανονισμοί των Τελάντερ, Εσιέν, Λέτο, Τοτσέ, Ιβανόφ, Σαμπά, Ταυλαρίδη, Αναστασίου και συνεργάτες, Στραματσόνι και συνεργάτες, Πέτριτς… μέχρι και Σεϊταρίδη και Καραγκούνη.

Επικυρωμένες συμφωνίες που δεν πληρώθηκαν σε συλλόγους όπως η Κιέβο Βερόνα (για τον δανεισμό του Εμποκού), το Αμβούργο (για ποσοστό μεταπώλησης της μεταγραφής του Μπεργκ) και η Μπόκα Τζούνιορς (για τη μεταγραφή του Τσάβες).

Δεκάδες πιστωτές εξωτερικού και εσωτερικού που περιμένουν τα χρήματά τους εδώ και καιρό. 
Ολα αυτά μαζί και άλλα τόσα σφίγγουν τη θηλιά στον λαιμό του συλλόγου και απαιτούν διευθέτηση ή έστω παράταση, με την τσέπη να είναι αδειανή και τα λιγοστά περαιτέρω έσοδα να είναι ήδη προεισπραγμένα.


Η μοναδική χειροπιαστή προσδοκία έτσι ώστε να βγει αναίμακτα ο μήνας της φωτιάς και ο Παναθηναϊκός να υφίσταται, έστω και πιο συρρικνωμένος από ποτέ στην ένδοξη ιστορία του, στο τέλος του Γενάρη έγκειται στους υπάρχοντες παίκτες και τη μη άσκηση του δικαιώματος προσφυγής που έχουν άπαντες από την 1η του Δεκέμβρη.

Οχι απαραίτητα απ’ όλους τους παίκτες, αλλά πάση θυσία απ’ όσους βρίσκονται σε πρώτο πλάνο, δίκην ασημικών, στη βιτρίνα των πωλήσεων: Μολέδο, Χουλτ, Βιγιαφάνιες, Κουρμπέλης, Λουντ, Κουλιμπαλί. Μόνο σε αυτήν την περίπτωση κι αν φυσικά καταφέρουν να πιάσουν στο μεταγραφικό παζάρι τουλάχιστον 5-6 εκατ. ευρώ, υπάρχει ελπίδα. Αλλιώς θα πεθάνει κι αυτή η τελευταία.