Η ΤΣΣΚΑ ήταν μια καλύτερη ομάδα από την ΑΕΚ, δεν χωράει καμιά αμφιβολία σ’ αυτό. Οχι όμως εκτός συναγωνισμού. Είναι μια ομάδα Champions League, αλλά ζητούμενο είναι αν είναι 16άδας Champions League. Που πέρυσι δεν ήταν.
Από αυτήν την άποψη, το ότι η ΑΕΚ δεν την προβλημάτισε σοβαρά, δεν την ανάγκασε σε κανένα σημείο των δύο αγώνων να ανεβάσει ένταση στο παιχνίδι της, προβληματίζει. Και πολύ.
Μπορεί για τον Χιμένεθ να έχει… κολλήσει η βελόνα –το έλεγε και χθες μετά το ματς– στα τρία κόρνερ από τα οποία ήρθαν και τα τρία γκολ, δύο στην Αθήνα κι ένα στη Μόσχα, αλλά κι αυτό δεν είναι στα υπέρ του ίδιου και της ομάδας του και καλό είναι κάποιος να του το πει.
Δηλαδή, αν δεν μπορείς να δημιουργήσεις κάποιο πρόβλημα στον αντίπαλο, αν δεν έχεις έναν τρόπο να αντιμετωπίσεις και ένα κομμάτι του παιχνιδιού του, όπου ξέρεις πως είναι πολύ δυνατός, πού πας;
Η ΑΕΚ αποκλείστηκε εύκολα… και άκοπα, επειδή τα δύο αυτά ματς έδειξαν σε μεγάλο βαθμό και τις ελλείψεις της σε αυτό το επίπεδο, αλλά κυρίως το ότι ο προπονητής της έχει αμφιβολίες για την ποιότητα του δυναμικού με το οποίο δουλεύει.
Οπως και την αδυναμία του να βρει κάποιο τρόπο να δυσκολέψει έναν καλύτερο αντίπαλο. Βλέπετε, σ’ αυτό… το άτιμο το ποδόσφαιρο δεν αρχίζουν και δεν τελειώνουν όλα στο ποιος θεωρείται καλύτερος. Και οι προπονητές καλούνται να βοηθούν τις ομάδες τους να εξαντλούν κάθε δυνατότητα που έχουν.
Χθες στη Μόσχα η εικόνα ήταν καλύτερη από την Αθήνα. Δεν πήγε άσχημα το 3-5-2, αλλά και τα ζητούμενα δεν ήταν πολλά από τον πάγκο. Επιπλέον, η ΤΣΣΚΑ δεν κατέβηκε… να σκοτωθεί κιόλας.
Στο πρώτο ημίχρονο ανέβασε σε μικρά διαστήματα ταχύτητα, έχασε δυο-τρία γκολ. Η ΑΕΚ δεν είχε τρόπο να φτάσει ορθόδοξα κοντά στην περιοχή του Ακινφέεφ, παρά το ότι η θέληση υπήρχε.
Κλειδί για την αδυναμία, ο άξονάς της. Παρά το ότι Γιόχανσον και Σιμόες ήταν από τους καλύτερους παίκτες της, αυτό αφορά κυρίως –και ως συνήθως– τον ανασταλτικό τομέα.
Η ΑΕΚ για να ψάξει κάτι περισσότερο επιθετικά και απέναντι σε δυνατό αντίπαλο όπως η ΤΣΣΚΑ, αλλά όχι μόνο, χρειάζεται κι άλλα στοιχεία από τον άξονα. Στο επιθετικό παιχνίδι.
Χθες είχαν μπροστά τους τον Μάνταλο. Στη φυσική του θέση αυτή τη φορά, υποτίθεται. Και πάλι τζίφος… Ο αρχηγός της ΑΕΚ και στα δύο ματς φάνηκε καθαρά πως είναι ένα τουλάχιστον, μπορεί και δύο, «κλικ» κάτω από τον ρυθμό και την ταχύτητα σκέψης και εκτέλεσης που απαιτεί το υψηλό επίπεδο ανταγωνισμού για μεσοεπιθετικούς.
Δεν είναι στο επίπεδο που στην ΑΕΚ θέλουν να πιστεύουν κι αν δεν το συνειδητοποιήσουν και στην ομάδα, αλλά και ο ίδιος, ποτέ δεν θα το προσεγγίσει.
Το ποδόσφαιρο πάντα είναι και στιγμές. Το εντυπωσιακό σουτ του Γιόχανσον στο 63’ δεν βρήκε δίχτυα, με τον Ακινφέεφ να κάνει πολύ μεγάλη επέμβαση και μετά τον Κλωναρίδη στην επιστροφή να στέλνει την μπάλα πολύ άουτ. Ενα προβάδισμα 0-1 στο 63’ μπορεί να άλλαζε πολλά και ίσως να αποσυντόνιζε και τους Ρώσους.
Αντί γι’ αυτό ήρθε το 1-0, δέκα λεπτά μετά, από τον Νάτχο. Η κερδισμένη πρώτη κεφαλιά από τον Μπερεζούσκι στην εκτέλεση κόρνερ, τον έβγαλε φάτσα στο τέρμα. Με τον Ανέστη απλό παρατηρητή, ως συνήθως, ο Ισραηλινός χαφ, που είχε μπει αλλαγή ένα λεπτό πριν, έσπρωξε απλά την μπάλα μέσα.
Ο Γιακουμάκης λίγο πριν το τέλος έχασε την ευκαιρία με κεφαλιά από το ύψος του πέναλτι να πετύχει το πρώτο γκολ για την ΑΕΚ, από τότε που επέστρεψε στην Ευρώπη. Δύο ματς με τη Σεντ Ετιέν και δύο με την ΤΣΣΚΑ, μηδενικός ο απολογισμός από τέρματα…
ΤΣΣΚΑ (Β. Γκοτσαρένκο): Ακινφέεφ, Φερνάντες, Βάσιν, Βέρνμπλουμ, Αλ. Μπερεζούτσκι, Τζαγκόεφ (73΄Νάτχο), Βιτίνιο, Γκολόβιν (81’ Μιλάνοφ), Β. Μπερετζούσκι, Σενίκοφ, Τσαλόφ (69΄Ολανάρε).
ΑΕΚ (Μ. Χιμένεθ): Ανέστης, Μπακάκης, Τσόσιτς, Τσιγκρίνσκι, Βράνιες, Λόπες, Σιμόες (77΄Γαλανόπουλος), Γιόχανσον, Μάνταλος, Κλωναρίδης (77΄Γιακουμάκης), Λιβάγια (71΄Χριστοδουλόπουλος).
ΣΚΟΡΕΡ: 74’ Νάτχο.
ΔΙΑΙΤΗΤΗΣ: Μιγιό (Γαλλία).
ΚΙΤΡΙΝΗ: 38’ Γκολόβιν, 58΄Φερνάντες, 67’ Βάσιν – 20’ Βράνιες, 33’ Μάνταλος, 90’+4 Χριστοδουλόπουλος.
ΚΟΚΚΙΝΗ: –
