Ακόμη κι οι Ναπολιτάνοι, ιστορικά κύριοι εκπρόσωποι της αντιπαράθεσης με τον ιταλικό Βορρά -διεκδικητές ίσων ευκαιριών- σαν σήμερα, 27 χρόνια πριν, «δεν πίστευαμε στον εαυτό μας!». Ακούστηκε κι αυτό στα σχετικά αφιερώματα τοπικών Μέσων Ενημέρωσης-υπενθυμίσεις της επετείου που «αλήθεια δίχασε τους κατοίκους της πόλης μας για χάρη του Ντιέγκο!».
Ήταν 3 Ιουλίου 1990, ο γνωστός ημιτελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο «Σαν Πάολο» της Νάπολι, ανάμεσα στην οικοδέσποινα της κορυφαίας διοργάνωσης Ιταλία και την Αργεντινή…
Πιο σωστά… «και τον Ντιέγκο Μαραντόνα»!
Τον λαϊκό ήρωα που ήδη είχε πάρει απο το χέρι τη Νάπολι και την είχε οδηγήσει στην κορυφή, «μαζί της είχε οδηγήσει σε απρόσμενη κορυφή και τους οπαδούς της, μα κυρίως κατοίκους της ευρύτερης περιοχής, σε πρωτοφανή… μονοπάτια αυτοπεποίθησης! Επί των ημερών του Ντιέγκο υπήρχε λόγος με ευρύτερες προεκτάσεις, όπως είναι το ποδόσφαιρο, ώστε να λένε οι ναπολιτάνοι “είμαστε πρώτοι!”», τόνισε χθες ο Τσίρο Φεράρα, διεθνής αμυντικός της ίδιας εποχής, συμπαίκτης του στη Νάπολι, αντίπαλος στον ίδιο ημιτελικό του 1990.
Η Ιταλία είχε προηγηθεί με γκολ-οφσάιντ του Σκιλάτσι, ισοφάρισε ο Κανίγια, σημαντικό τμήμα των Ναπολιτάνων στις εξέδρες είχε χαρεί το γκολ με αντιδράσεις ιταλικής επιτυχίας(!) και ο ίδιος «αναπόφευκτος διχασμός», όπως ακούστηκε και σήμερα, επιβεβαιώθηκε στα πέναλτι-διαδικασία πρόκρισης «της ομάδας του δικού μας Ντιέγκο» στον τελικό!
«Είχα παλεψει με τον… Ιταλό μέσα μου αλλά τον νίκησα, εγώ ο φίλος του Ντιέγκο! Είναι απο τις λίγες στιγμές της ζωής μου που μπορώ να πώ ότι… χαίρομαι που τις έχω ζήσει και δεν τις αλλάζω με τίποτα! Αν με ρωτούσατε εκείνη την ημέρα “πώς σε λένε;», θα σας απαντούσα “δεν θυμάμαι! Θυμάμαι μόνο πως είμαι φίλος του ναπολιτάνου Μαραντόνα”», είπε χθες ο, 62χρονος σήμερα, Ναπολιτάνος ζωγράφος Σίλβιο Μπέρτσι!
[related-articles
