Το περασμένο Σάββατο, στις εξέδρες των φίλων της Γιουβέντους στο Κάρντιφ, δέσποζε ένα τεράστιο πανό με την επιγραφή: «Η ώρα είναι τώρα».
Η ανάγνωση του μηνύματος διττή. Κατ’ αρχάς, ότι η «Γηραιά Κυρία» διέθετε επιτέλους μια εξαιρετική ομάδα που μπορούσε να πάει κόντρα στις Ρεάλ και Μπαρτσελόνα αυτού του πλανήτη.
Και, δεύτερον, ότι είχε φτάσει πια ο καιρός για να ανατραπεί αυτό το αρνητικό ρεκόρ των χαμένων τελικών του Κυπέλλου Πρωταθλητριών / Τσάμπιονς Λιγκ.
Πριν από το ραντεβού της 3ης Ιουνίου, η Γιουβέντους μετρούσε έξι ήττες σε οκτώ τελικούς της κορυφαίας διοργάνωσης!
Ομως τα χαμένα ραντεβού έγιναν επτά. Είναι πολλοί οι υποστηρικτές των «μπιανκονέρι» που τα έχουν με τη μοίρα, με την κακή τύχη.
Που ως επιχείρημα γι’ αυτό παραθέτουν τα δύο πρώτα γκολ της Ρεάλ Μαδρίτης, όπου τα σουτ άλλαξαν ελαφρώς πορεία από κόντρες σε αμυντικούς και ξεγέλασαν τον Τζανλουίτζι Μπουφόν.
Ομως η απόλυτη κατάρρευση μετά το 2-1 που πέτυχε ο Κασεμίρο δεν δικαιολογείται.
Πόσω μάλλον σε έναν τελικό όπου η Γιουβέντους δεν ήταν αουτσάιντερ, αλλά είχε μαζέψει επιχειρήματα από τους προηγούμενους γύρους για να θεωρείται διεκδικήτρια του τροπαίου επί ίσοις όροις…
Στους Γιουβεντίνους έχει μείνει πολύ πικρή γεύση για το πώς ήρθε η βαριά ήττα.
Τις υψηλές προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί πριν από την αναμέτρηση διαδέχτηκε η διαφορά επιπέδου, κλάσης, δύναμης, φυσικής κατάστασης και νοοτροπίας μεταξύ των δύο ομάδων, ειδικά στο β’ ημίχρονο.
Δεν εξαντλείται εύκολα η συζήτηση για το κατά πόσο η αποτυχία στο Κάρντιφ σηματοδοτεί το τέλος εποχής για την ομάδα του Αλέγκρι ή είναι απλά μια απότομη αφύπνιση και επιστροφή στην πραγματικότητα.
Μάλλον συμβαίνουν και τα δύο. Η απώλεια του τροπαίου από τη Ρεάλ Μαδρίτης έδειξε στους ιθύνοντες της Γιουβέντους ότι απέχουν αρκετά ακόμα από το να βρεθούν στο πάνω πάνω ράφι των ευρωπαϊκών συλλόγων, παρέα με τους «μερένγκες», την Μπαρτσελόνα και την Μπάγερν Μονάχου.
Συνειδητοποιώντας το, ίσως νιώθουν ακόμα μεγαλύτερη απογοήτευση, γιατί τα τελευταία δύο χρόνια δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να βελτιώνουν την ομάδα.
Ξέροντας ότι εύκολα ή δύσκολα θα διατηρήσουν τα σκήπτρα στο ιταλικό πρωτάθλημα -όπως κι έγινε δηλαδή-, εστίασαν όλη την προσοχή τους στην κόντρα με τα ευρωπαϊκά μεγαθήρια.
Σκόρπισαν απλόχερα το χρήμα για να φέρουν τον Γονσάλο Ιγουαΐν στο Τορίνο, τον Πιάνιτς και τον Ντιμπάλα.
Πήραν και τον Ντάνι Αλβες, τον παίκτη που έχει κερδίσει 34 τίτλους στην καριέρα του και είχε την κατάλληλη νοοτροπία νικητή για να μπολιάσει και τους υπόλοιπους.
Στο κάτω κάτω, ελάχιστοι παίκτες έχουν πανηγυρίσει περισσότερες νίκες επί της Ρεάλ Μαδρίτης…
Ποδοσφαιρικά και ποιοτικά, μέσα σε μια διετία, η Γιουβέντους έγινε καλύτερη ομάδα από τη βερσιόν του 2015 που αγωνίστηκε στον τελικό του Βερολίνου εναντίον της Μπαρτσελόνα.
Ομως εκείνη η ομάδα άντεξε μέχρι λίγο πριν από το τέλος της αναμέτρησης.
Η «τάξη του 2017» έγινε έρμαιο στις διαθέσεις του Κριστιάνο Ρονάλντο και των υπόλοιπων παικτών της «βασίλισσας» το περασμένο Σάββατο.
«Το πνεύμα μεν πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής». Η Γιούβε ήθελε, αλλά δεν μπόρεσε.
Δεν είναι μόνο ο μεγάλος μέσος όρος ηλικίας των παικτών της (γύρω στα 31 χρόνια), αλλά και η πλημμελής φυσική κατάσταση, σε σχέση πάντα με τα… τούρμπο της Ρεάλ Μαδρίτης.
Ο Ντιμπάλα και ο Πιάνιτς, για παράδειγμα, ύστερα από μια-δυο μονομαχίες στο κέντρο κατάλαβαν ότι δεν έχουν τη δύναμη και τα πνευμόνια για να τα βάλουν με τη δύναμη των Κασεμίρο και Κρόος, οι οποίοι «καθάριζαν» για να πάρουν την μπάλα οι Μόντριτς και Ισκο και να βγουν μπροστά.
Και, νομοτελειακά, κάπου εκεί έκανε την εμφάνισή της η ηττοπάθεια, το ψυχολογικό σύμπλεγμα κατωτερότητας.
Τα κατεβασμένα κεφάλια μετά το δεύτερο γκολ, η αδυναμία για την ύστατη προσπάθεια, η πεποίθηση ότι τα πράγματα μόνο χειρότερα μπορούν να πάνε.
Αυτό, απέναντι στον «αέρα» των Μαδριλένων, που έχουν κερδίσει 12 από τους 15 τελικούς τους, ήταν πρόσκληση για… πάρτι.
Το 4-1 έγινε με συνοπτικές διαδικασίες, υπογραμμίζοντας όχι μόνο τη διαφορά κλάσης, αλλά κυρίως τη διαφορά νοοτροπίας. Οι μόνιμοι νικητές ενάντια στους λούζερ…
Η συζήτηση πλέον στρέφεται στην επόμενη ημέρα για τον σύλλογο.
Ο Μασιμιλιάνο Αλέγκρι έδειξε ελαφρώς ενοχλημένος όταν ρωτήθηκε, μετά τον τελικό, για το αν βρισκόμαστε μπροστά σε «τέλος εποχής» για την Κυρία: «Καθόλου! Ο Μπουφόν θα παραμείνει τερματοφύλακας της Γιουβέντους και ο Μπαρτσάλι στην άμυνά μας. Υστερα από μια μικρή περίοδο ξεκούρασης, θα αποκτήσουμε νέα κίνητρα. Η ζωή προσφέρει ευκαιρίες να σηκωθείς στα πόδια σου και να δοκιμάσεις ξανά τις δυνάμεις σου».
Τι επιφυλάσσει όμως το μέλλον για τη Γιουβέντους;
Ο τεχνικός των «μπιανκονέρι» θα χρειαστεί να δουλέψει πολύ δυνατά στον ψυχολογικό τομέα, προκειμένου να διατηρήσει το κίνητρο των παικτών του και να προσπαθήσουν ξανά.
Θα πρέπει επίσης να αποκτήσει νεαρότερες και πιο «ευκίνητες» λύσεις για την άμυνά του.
Το αποτέλεσμα ενός αγώνα δεν ακυρώνει τις ικανότητες και την προσφορά των Μπουφόν, Μπαρτσάλι, Κιελίνι, Μπονούτσι, όμως ο χρόνος είναι αδυσώπητος και ο Αλέγκρι πρέπει να σκεφτεί σοβαρά το ροτέισιον και εναλλακτικά σενάρια διαδοχής.
Επιπλέον, ολόκληρος ο οργανισμός της Γιουβέντους θα χρειαστεί να ανασκουμπωθεί για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες που θα έχει αυτή η ευρωπαϊκή ήττα στην εγχώρια ιταλική σκηνή.
Μέσα σε ένα βράδυ, η «Γηραιά Κυρία» έχασε αρκετό από το πρεστίζ που πουλούσε απέναντι στις αντιπάλους της στη Σέριε Α.
Απέναντι στη Νάπολι που κατά διαστήματα φέτος έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο στο καμπιονάτο, απέναντι στη Ρόμα που με τον Μότζι τεχνικό διευθυντή στοχεύει ψηλά, απέναντι στις Μίλαν και Ιντερ που θα ξεκινήσουν με φιλοδοξία και ενισχύσεις τη νέα σεζόν.
Οπότε, με το… καλημέρα, τα νέα κίνητρα έχουν ήδη εμφανιστεί.
