Η «πολλά υποσχόμενη» αναδιάρθρωση του κορυφαίου πρωταθλήματος μάς θυμίζει τον αρχοντοχωριάτη (όχι πάντως του Μολιέρου!) που δεν έχει συνειδητοποιήσει (ή παριστάνει πως δεν έχει συνειδητοποιήσει) την αληθινή προσωπική κατάστασή του… και θέλει με κάθε τρόπο να παριστάνει τον ευγενή!
Αν οι υπεύθυνοι της διοργανώτριας αρχής εννοούν τα λόγια τους, δηλαδή πως αυτοσκοπός των αλλαγών που ανακοινώθηκαν είναι η αύξηση της ανταγωνιστικότητας, άρα του ενδιαφέροντος εκ μέρους του κόσμου και του αριθμού των εισιτηρίων που κόβονται, εθελοτυφλούν!
Κι αυτό επειδή οι επιλογές τους προς τον ίδιο στόχο ακολουθούν λανθασμένη σειρά… Με άλλα λόγια, υπάρχουν κεφαλαιώδη προβλήματα που προηγούνται, όσα μπορούν να λυθούν αν και όταν, επιτέλους, υπάρξει βούληση, πριν οδηγηθούμε σε αλλαγή αριθμού ομάδων, γενικότερα τρόπου διεξαγωγής…
Κακοί αγωνιστικοί χώροι σε επίσης ανεπαρκείς – επικίνδυνες και για φιλήσυχους θεατές γηπεδικές εγκαταστάσεις, διαιτητικός βούρκος που προκαλεί ανάγκη απεμπλοκής της διοργάνωσης από εκάστοτε πολιτικές επιρροές είναι τα κρίσιμα ζητήματα, όσα πρέπει να διευθετηθούν πριν αλλάξει ο τρόπος διεξαγωγής.
Χωρίς να έχουν προηγηθεί κυρίως αυτές οι λύσεις, η νέα Σούπερ Λιγκ θα μοιάζει με σοβαροφανή μασκαρά που απλώς φόρεσε πιο όμορφη στολή και μάσκα απ’ αυτήν που τον είχαμε συνηθίσει και υποδύεται τον σοβαρό!
