Για κάτι τέτοιες βραδιές βλέπουμε ποδόσφαιρο σαν τρελοί.
Για κάτι τέτοιες στιγμές το συγκεκριμένο σπορ το αγάπησαν δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο.
Οσο δέος προκάλεσε το 4-0 της Παρί Σεν Ζερμέν στο πρώτο παιχνίδι, άλλη τόση -και παραπάνω- έκσταση προσέφερε η Μπαρτσελόνα με το επικό 6-1 στο «Καμπ Νόου».
Οχι μόνο στους οπαδούς της, αλλά σε όλους τους φιλάθλους που διψάνε για ποδόσφαιρο.
Η πρόκριση αυτή θα μνημονεύεται για χρόνια, ακόμη κι αν η Μπάρτσα δεν καταφέρει καν να φτάσει ώς τον τελικό του φετινού Τσάμπιονς Λιγκ.
Ηταν τα τρία γκολ στα τελευταία επτά λεπτά, εκεί που όλοι το είχαν τελειωμένο, ήταν η αυταπάρνηση των ποδοσφαιριστών της από το πρώτο ώς το τελευταίο δευτερόλεπτο.
Εχουμε συνηθίσει -στα πρόσφατα χρόνια τουλάχιστον- να βλέπουμε την Μπαρτσελόνα να παίζει φοβερή μπάλα στο γήπεδο.
Τρομεροί συνδυασμοί και ασύλληπτα γκολ την έχουν φέρει στη συνείδηση του κόσμου ως την κορυφαία ομάδα του 21ου αιώνα.
Την Τετάρτη το βράδυ, δεν είδαμε τίποτα απ’ όλα αυτά.
Δύο γκολ από πέναλτι, ένα με (εκπληκτική) εκτέλεση φάουλ, μια προβολή ύστερα από γιόμα, ένα αυτογκόλ και μια μαζική αμυντική ασυνεννοησία για το 1-0.
Είναι μαγικός ο τρόπος, αλλά έτσι δέχτηκε έξι γκολ η Παρί και αποκλείστηκε.
Ούτε ο Μέσι έκανε τα μαγικά του -ήταν άλλωστε ο χειρότερος παίκτης της ομάδας του- ούτε ξεδιπλώθηκαν όλοι αυτοί οι συνδυασμοί που μάθαμε τόσα χρόνια.
Τα γκολ τα έβαλαν η πίστη, ο τσαμπουκάς, ο εγωισμός των Καταλανών.
Και φυσικά η ίδια η Παρί, που με την παθητική της στάση επέτρεψε στην αντίπαλο να την «πνίξει», πιστοποιώντας πως θέλει ακόμη πολλά ψωμιά για να μπει στο κλαμπ των μεγάλων ομάδων.
Λένε ότι δεν πρέπει να αφήνουμε μια λεπτομέρεια να μας χαλάσει μια ωραία ιστορία. Σύμφωνοι. Δεν θα το κάνουμε ούτε τώρα.
Αλλωστε η Ιστορία (κατ-)έγραψε το 6-1 κι αυτό δεν θα αλλάξει.
Ομως, στη συγκεκριμένη περίσταση, οι λεπτομέρειες ήταν πολλές.
Δύο πέναλτι υπέρ της Μπαρτσελόνα που δεν υπήρξαν ποτέ και ένα ακόμη υπέρ της Παρί που δεν δόθηκε, σε μαρκάρισμα του Μασκεράνο στον Ντι Μαρία.
Κι αυτό δεν το λέμε εμείς από τον καναπέ του σπιτιού μας, αλλά ο ίδιος ο παίκτης της Μπαρτσελόνα.
Η διαιτησία, στο κορυφαίο επίπεδό της υποτίθεται, πάλι έδωσε ρεσιτάλ ανεπάρκειας κι ανευθυνότητας.
Το θέμα είναι πού θα πάει αυτή η κατάσταση… Διότι είναι σύνηθες φαινόμενο να ευνοούνται οι μεγάλες ομάδες, ακόμη και σε τόσο σημαντικά ευρωπαϊκά παιχνίδια.
Και ειδικά η Μπαρτσελόνα δεν θα έπρεπε να έχει παράπονα απ’ αυτή την αντιμετώπιση. Το αντίθετο…
Οι μοναδικοί που δεν δικαιούνται να μιλούν για τη διαιτησία, πάντως, είναι οι παίκτες της Παρί.
Διότι αυτοί έβαλαν τον εαυτό τους στην άβολη θέση, με την απόδοσή τους.
Κι όντως κανείς ποδοσφαιριστής των Γάλλων δεν μίλησε για τα διαιτητικά λάθη. Ολοι έριξαν τις ευθύνες στη δική τους παρουσία.
Ο προπονητής Ουνάι Εμερι, πάντως, από εκεί ξεκίνησε τις δηλώσεις του. «Κράζοντας» τον ρέφερι. Κακώς.
Το ίδιο έκανε και ο Βενγκέρ μετά το 5-1 της Μπάγερν επί της Αρσεναλ.
Οι δυο τους κοίταξαν το δέντρο και όχι το δάσος. Αρνούμενοι να επωμιστούν το βάρος της ευθύνης για την αποκαρδιωτική εικόνα που παρουσίασαν οι ομάδες τους.
Κατά τα λοιπά, (και) ο κόσμος είναι διχασμένος. Οι μισοί αποθεώνουν το «όγδοο θαύμα» και οι άλλοι μισοί οδύρονται για τη διαιτησία.
Τραγική εικόνα χιλιάδων Ελλήνων στα social media, που τσακώνονται ολημερίς ακόμη και για τα… πέναλτι στη Βαρκελώνη.
Θα πει κανείς, γιατί πρέπει να ασχολούμαστε με το τι γράφεται σε facebook και twitter;
Καλώς ή κακώς, τα συγκεκριμένα μέσα αποτελούν τον καθρέφτη της κοινωνίας μας πια.
Κι από τη στιγμή που μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα ο πρωθυπουργός της χώρας ανταλλάσσει «αιχμές» με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης με αφορμή το 6-1, η κατάσταση δείχνει πως ακόμη κι ένα tweet μερικών λέξεων και 140 χαρακτήρων δεν είναι παιχνιδάκι, αλλά αρκετά (πιο) σοβαρή υπόθεση.
Πάντως, ας μη στεκόμαστε μόνο σε όσα γράφονται και λέγονται εδώ. Το ίδιο θλιβερό «debate» γίνεται σε όλο τον κόσμο.
Το hashtag #Uefalona επέστρεψε στις οθόνες μας και είναι από τα πιο δημοφιλή εδώ και αρκετές ώρες στον παγκόσμιο ιστό.
Η προχθεσινή «εποποιία» -γιατί, ναι, τέτοια ήταν- της Μπαρτσελόνα θα καθορίσει κατά πολύ την οπτική του κόσμου για το ποδόσφαιρο, τα επόμενα χρόνια.
Από τη μία, θα αναβιώσει η ελπίδα για το απίθανο, θα επανέλθουν η χαρά και η προσδοκία για το απρόβλεπτο.
Αυτό που λένε οι συμπατριώτες του Νεϊμάρ «jogo bonito», όμορφο παιχνίδι.
Από την άλλη, κάθε διαιτητικό λάθος και σφύριγμα θα… ορκίζει ταυτόχρονα εκατομμύρια ποδοσφαιρικούς «δικαστές» σε όλο τον κόσμο.
Ολους αυτούς που χαλάνε το «jogo bonito», αυτούς που χαλάνε την όρεξη των ρομαντικών φιλάθλων, αυτούς που χαλάνε και τον ίδιο τους τον εαυτό.
Ποδόσφαιρο με δύο όψεις, όπως καθετί σε αυτόν τον κόσμο. Οπως ακριβώς η ίδια η ζωή…
