Η Lady Hope, όπως και όλοι, είδαν τον ΠΑΟΚ να νικάει καθαρά τον Ολυμπιακό. Αλλά, το μέλλον δεν είναι ξεκάθαρο. Μπορεί να αποδειχτεί πολύ καλό, μπορεί και όχι:
Φοβερή ατμόσφαιρα στο γήπεδο, αποθήκευση υπερ-θετικών αναμνήσεων. Και από ουσία;
Υπάρχουν νίκες που αποτυπώνουν το κλίμα της δεδομένης χρονικής συγκυρίας, αλλά και άλλες που είναι καθρέφτης του γενικού συσχετισμού δύναμης.
Τα σημάδια μιας ολάκερης εποχιακής τάξης πραγμάτων. Η νίκη του ΠΑΟΚ, από τη στιγμή που είναι 8 βαθμούς πίσω από τον Ολυμπιακό, είναι “νίκη δεδομένης χρονικής συγκυρίας” με τάσεις να αποτελέσει “νίκη εποχιακής τάξης”.
Κάποιοι ποντάρουν σε αυτήν πάνω για να την παρουσιάσουν ως προμήνυμα. Η εικόνα του αγώνα, η επικράτηση του Δικέφαλου του Βορρά, το εύρος της τελικής διαφοράς των δύο γκολ, οι ψυχοπνευματικές προεκτάσεις που δημιουργήθηκαν, το γεγονός πως αναγκάστηκε ο αντίπαλος να απολύσει τον προπονητή την επόμενη κιόλας μέρα, μπορούν να ανοίξουν κουβέντα που θα κρατήσει πολύ.
Όμως, παραμένει νίκη σε έναν και μοναδικό αγώνα, δηλαδή 3 βαθμοί και πολλές εικασίες, επιθυμίες και “πάρλα” για το μέλλον…
Τόσα χρόνια το προσπαθεί o ΠΑΟΚ του Ιβάν Σαββίδη για το πέρασμα από την εσωτερική Αναγέννηση (που έχει επέλθει αναφανδόν και παρά τις περιστασιακές κρίσεις) στην εξωγενή Επανάσταση (που αγνοείται).
Έχει σταθεροποιηθεί ψηλά, αλλά ποτέ μέχρι στιγμής δεν έκανε το βήμα παραπάνω για την απόλυτη κορυφή.
Καταξίωση μεν, κάποιο απωθημένο δε… Συνυπολογίζεται από όλους ως μία από τις 4 μεγάλες ομάδες, είναι με το σπαθί του μέσα στην πρώτη τριάδα τα τελευταία χρόνια, και αντιμετωπίζεται στις συζητήσεις ως ένας πυλώνας εξουσίας με συγκεκριμένης υφής και ποσότητας ισχύ.
Κορωνίδες; Ένας χαμένος τελικός Κυπέλλου (με συντριβή μάλιστα με 4-1 από τον Παναθηναϊκό), ενώ τη μοναδική φορά που ηγήθηκε στη βαθμολογία με αρκετούς βαθμούς τα έκανε κυριολεκτικά ρόιδο, και για να μην τον παρεξηγήσει κανένας πως τυχόν πάει για πρωτάθλημα…
Το πέρασμα από το κυνήγι της μιας μεγάλης νίκης στις σίγουρες πολλές -μικρές και μεγάλες- νίκες (που θα φέρουν την πρώτη θέση) έχει μεγάλη απόσταση.
Στον ΠΑΟΚ πιστεύουν πως έκαναν την αρχή με αυτό το 2-0. Έχουν κάνει, όμως, πολλές αρχές στο πρόσφατο παρελθόν, αλλά κανένα τελείωμα…
Φιλοδοξίες ασπρόμαυρου φόντου, λοιπόν. Δεν κοστίζουν να τις έχεις, αλλά πληρώνεις το να τις κάνεις εμμονές.
Μπορεί -όμως- όντως ο ΠΑΟΚ να φτερουγίσει πιο ψηλά, γιατί φαίνεται πως ο Ολυμπιακός μπαίνει σε μια άλλη εποχή.
Αλλά, και η ΑΕΚ και ο Παναθηναϊκός δεν τρομάζουν. Ένα πρωτάθλημα από την ομάδα της Θεσσαλονίκης θα αποτελεί σπουδαίο σημείο καμπής για το εγχώριο ποδόσφαιρο.
Τα εχέγγυα υπάρχουν. Κόσμος πολύς (και ενίοτε σα λάβα…), διοικητική πυγμή, χρηματική επάρκεια, πολύ ικανό έμψυχο υλικό για τον ελληνικό ανταγωνισμό, γενική δυναμική, ιστορικές και “τοπογραφικές” σημειολογίες, δίψα για διακρίσεις, και αρκετή εμπειρία. Εμπειρία, μη επιτυχίας όμως, κατά βάση…
Μια υπέρβαση από την πλευρά του ΠΑΟΚ και επιστροφή του στην κορυφή μετά το 1985, αφενός χρειάζεται να κάνουν τα φυσικά πρόσωπα του σωματείου τα περισσότερα πολύ καλά και τα υπόλοιπα αρκετά καλά.1985 είπαμε;
Η Lady Hope αναλογίστηκε αρκετά περιπαικτικά πως χρειάστηκαν 4 χρόνια ΠΑΣΟΚ, τότε, για να βγει πρωταθλητής ο ΠΑΟΚ.
Συμπληρώσαμε τον περασμένο Γενάρη 2 χρόνια, και τώρα διανύουμε το τρίτο έτος, ΣΥΡΙΖΑ…
Πλησιάζει κάτι ή αυτά είναι απλά παιχνίδια του μυαλού για να έχουμε να ξεχνιόμαστε από τα μεγάλα (και προς το παρόν δυσεπίλυτα) προβλήματα της προσωπικής και κοινωνικής μας ζωής;
