Τη σεζόν 2012-2013, όταν η ΑΕΚ υποβιβάστηκε και τελικά οδηγήθηκε στην πτώχευση, το αντίστοιχο χρονικό διάστημα, ελάχιστοι ήταν αυτοί που έβγαιναν να πουν πως οι πιθανότητες να μείνει στην κατηγορία ήταν λιγότερες από αυτές να σωθεί.
Κυριαρχούσε το «ΑΕΚ είσαι, δεν πέφτεις». Ένα δόγμα που αγνοούσε προκλητικά όλα τα στοιχεία που συνέθεταν τότε την πραγματικότητα της ΑΕΚ. Από το καθαρά αγωνιστικό μέχρι το απόλυτο διοικητικό μπάχαλο και την απόλυτη οικονομική αδυναμία.
Φέτος η ΑΕΚ δεν κινδυνεύει με υποβιβασμό, αλλά δεν είναι και τόσο μακριά από μια εξέλιξη που θα ισοδυναμούσε όχι μόνο με ένα τεράστιο πισωγύρισμα, αλλά και με την απόλυτη καταστροφή. Να μην μπορέσει να παίξει στα play off και να κινδυνεύει να μην παίξει Ευρώπη του χρόνου, αφού θα περιμένει τη διέξοδο αποκλειστικά από την κατάκτηση του Κυπέλλου και υπό προϋποθέσεις τη συμμετοχή της σε αυτόν σαν φιναλίστ.
Μέσα Φλεβάρη, με δέκα αγωνιστικές να μένουν, ελάχιστοι είναι ακόμη αυτοί που μιλούν σοβαρά γι’ αυτό το ενδεχόμενο. Φαίνεται απίστευτο, όπως απίστευτος φαινόταν πριν από τέσσερα ακριβώς χρόνια ο υποβιβασμός.
Ωστόσο ελάχιστα είναι τα πραγματικά στοιχεία που είναι σε θέση να τονώσουν την αισιοδοξία πως στο τέλος η Ένωση θα καταφέρει να είναι στην πεντάδα. Και με βάση τον απολογισμό της ώς τώρα η πιο ρεαλιστική περίπτωση για να μπει στην τετράδα είναι να δείξει στα δέκα ματς που μένουν σημάδια αγωνιστικής κατάρρευσης, βαθμολογικά τουλάχιστον, βασικά η Ξάνθη.
Κατά δεύτερο λόγο ο Παναθηναϊκός, αλλά ρεαλιστικά την προτεραιότητα έχει η Ξάνθη. Η οποία, πάντως, αν κρατήσει τα κύρια στοιχεία της αγωνιστικής ταυτότητας που έχει εμφανίσει στο μεγαλύτερο κομμάτι του πρωταθλήματος, έχει πρόγραμμα που φαίνεται πιο βολικό από το αντίστοιχο της ΑΕΚ.
Η οποία ΑΕΚ, από τα δέκα ματς που της μένουν, τα τρία είναι εντός έδρας ντέρμπι και έχει να παίξει εκτός με Πανιώνιο, Ατρόμητο, Πλατανιά, ΠΑΣ Γιάννινα και Λεβαδειακό.
Για μια ομάδα που έχει να κερδίσει εκτός έδρας από τις 17 Οκτωβρίου στη Λάρισα και τα πέντε αυτά εκτός έδρας ματς (γιατί και ο Λεβαδειακός τελευταία αγωνιστική μπορεί να παίζει ακόμη και την κατηγορία) με τους συγκεκριμένους αντιπάλους, φαντάζουν βουνό.
Τις τρεις από αυτές τις πέντε ομάδες η ΑΕΚ δεν τις νίκησε φέτος στο ΟΑΚΑ. Οι μόνοι φαινομενικά μάλλον εύκολοι βαθμοί είναι με Λάρισα και Κέρκυρα εντός. Τα υπόλοιπα οκτώ ματς είναι ανοιχτά σε κάθε εξέλιξη.
Δείχνει η ΑΕΚ να λειτουργεί υπό τη συναίσθηση της πίεσης που δημιουργεί αυτή η πραγματικότητα; Όχι. Βασικά είναι ζητούμενο το αν η ΑΕΚ λειτουργεί γενικώς.
Με εξαίρεση τη σεζόν του υποβιβασμού διανύει τη χειρότερη σεζόν της σύγχρονης ιστορίας της στην Α’ Εθνική. Από το ματς του πρώτου γύρου με τον Ηρακλή στο ΟΑΚΑ στις 26 Σεπτεμβρίου βρίσκεται σε μια διαρκή αγωνιστική κρίση με ελάχιστες «εκλάμψεις» που έδωσαν ελπίδα και δεν κουνιέται φύλλο.
Ένας ολόκληρος διοικητικός μηχανισμός που έχει δημιουργηθεί από τον Δημήτρη Μελισσανίδη και όσον αφορά τα βασικά πρόσωπα εξακολουθεί να στηρίζεται από τον ίδιο, εδώ και σχεδόν πέντε μήνες βλέπει την ομάδα να καταρρέει και περιμένει τις λύσεις από τον εκάστοτε προπονητή που έρχεται σαν υποψήφιος σωτήρας. Ή από τις κατά καιρούς δυναμικές εμφανίσεις του ίδιου του Μελισσανίδη.
Συμπτώματα πολύ σοβαρά που χαρακτηρίζουν πλέον την ομάδα και αφορούν τη νοοτροπία της, τον συμβιβασμό με την αποτυχία, την πανικόβλητη αντίδραση μπροστά σε οτιδήποτε στραβώνει, την απόλυτη ηττοπάθεια ανεξαρτήτως αντιπάλου δεν έχουν προκαλέσει πέντε μήνες τώρα καμιά ουσιαστική αντίδραση, εκτός από κάποιες παρεμβάσεις του Μελισσανίδη στα αποδυτήρια, που είναι ζήτημα τελικά ακόμη και αν είχαν έστω βραχυπρόθεσμη θετική επίδραση.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτά. Η φετινή κατρακύλα της ΑΕΚ συνοδεύεται από σημαντικά ζητήματα που προκύπτουν για την αποτελεσματικότητα του ιατρικού τιμ, τα συμπτώματα που εδώ και πολύ καιρό βλέπουμε στην εξέλιξη των γκολκίπερ της ομάδας, αλλά και τρανταχτά κρούσματα απειθαρχίας που μένουν στην πραγματικότητα ατιμώρητα, όπως έγινε δυο φορές με τον εκ των αρχηγών Χρήστο Αραβίδη.
Όλα αυτά ξεπερνούν τα όρια των αρμοδιοτήτων του κάθε προπονητή, αφορούν άλλους και αυτοί οι «άλλοι» δεν κάνουν τίποτα εδώ και καιρό. Η ΑΕΚ δεν έχει ρόστερ για να είναι οκτώ βαθμούς πίσω από τον Πανιώνιο και να μην μπορεί να κερδίσει δυο φορές τον Ηρακλή. Για να μην πάμε σε άλλες εκπληκτικές γκέλες. Και εκεί ακριβώς φαίνεται πως το βασικό πρόβλημα δεν πηγάζει μέσα από την ίδια την ομάδα και τους παίκτες.
Τίποτε δεν είναι τυχαίο και η φετινή αγωνιστική πορεία της ΑΕΚ έχει… χτιστεί σιγά σιγά και αντανακλά σοβαρά λειτουργικά θέματα που υπάρχουν πίσω από την ομάδα. Τα οποία, αντί να λύνονται, γιγαντώνονται όσο περνάει ο καιρός.
Η πραγματικότητα είναι πως μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση η τύχη της ΑΕΚ εξαρτάται αποκλειστικά από τον Χιμένεθ και τους παίκτες του. Τους οποίους ένας ολόκληρος διοικητικός μηχανισμός κάθεται και τους κοιτάει παθητικά και απλώς μετά από κάθε ματς συζητάνε μεταξύ τους τι δεν πήγε καλά κατά τη γνώμη του καθενός και περιμένουν το επόμενο ματς.
Αυτό γίνεται και ενόψει του ντέρμπι της Κυριακής με τον Ολυμπιακό. Το οποίο στην ουσία μπορεί να δώσει ανάσα, αλλά όχι λύση μακροπρόθεσμα, αν καταφέρει να το κερδίσει η ΑΕΚ.
Και κάπως έτσι έρχεται στο τέλος το μη αναστρέψιμο αποτέλεσμα και το «τι έγινε ρε παιδιά;» του Σπύρου Παπαδόπουλου στους «Απαράδεκτους».
