Στον απόηχο των επιτυχιών των αθλητών με κινητικά και άλλα σωματικά προβλήματα στο Ρίο, δυστυχώς τίποτε δεν βεβαιώνει ότι το μαύρο τοπίο στη σκληρή ζωή αυτών των ανθρώπων θα φωτιστεί! Ο καθημερινός τους αγώνας είναι σκληρός και αγωνίζονται για πράγματα που θα έπρεπε να είναι δεδομένα.
Η Ελπίδα Χαρίτου-Μαρνέρη είναι ιδιοκτήτρια σχολής χορού στο Νέο Ψυχικό, στην οποία και διδάσκει. Τα τελευταία χρόνια στη σχολή της γράφτηκαν δύο νέα κορίτσια με σύνδρομο Down και αυτισμό.
Μιλώντας μαζί της, κούνησε το κεφάλι με νόημα όταν είδε «επίσημους να σπεύδουν με μια μάσκα συγκίνησης αλλά και απλούς πολίτες, ώστε ν’ αναδειχθεί η “υπερπροσπάθεια των παραολυμπιονικών” και άλλες τέτοιες ηχηρές εκφράσεις…».
«Κάνω και κριτική του κλάδου μου», μας λέει. «Τα τελευταία χρόνια λοιπόν γράφτηκαν στη σχολή μου δυο νέα κορίτσια με Down και αυτισμό. Οι γονείς τους μου ανέφεραν ότι δεν τις δέχονταν σε πολλές άλλες σχολές χορού! Αλλά και γονείς μαθητών της σχολής μου με ρώτησαν: “Tι τα θέλεις αυτά τα παιδιά δίπλα στα δικά μας;”. Τους απάντησα: “Θα μπορούσε να είναι το δικό σου παιδί!”».
Για την Ελπίδα, η ελληνική κοινωνία χρειάζεται ένα ηθικό σοκ για να συνέλθει:
«Μόνο έτσι θα δεχτεί ως ισότιμα μέλη της αυτούς τους ανθρώπους! Κι αυτό θα συμβεί αν βγουν, όπως συμβαίνει στο εξωτερικό, καθημερινά στον δρόμο, στους χώρους δουλειάς, σε κάθε κοινόχρηστο χώρο!
»Η παρουσία τους θα προκαλέσει το ηθικό σοκ! Αξίζει ν’ απευθυνθεί κανείς προς κάθε οικογένεια, επειδή το πρόβλημα βρίσκεται σε εκείνους που μαθαίνουν στα παιδιά ότι “αυτοί που κάθονται σε αναπηρικό καρότσι ή έχουν άλλο πρόβλημα είναι κάτι σαν… άρρωστοι, άρα μακριά τους!”. Μόνο που δεν είναι άρρωστοι, είναι σαν κι εμάς».
