Η… καλή Σαμαρείτισσα των Ολυμπιακών Αγώνων Νίκι Χάμπλιν, αυτή η ειρηνική επαναστάτρια!
Κάτοχος πλέον του βραβείου «Ευ αγωνίζεσθαι» της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής επειδή, όπως μας είπε και η ίδια από το Οκλαντ, «έκανα το αυτονόητο, που σπανίζει στις μέρες μας»…
Οπου αυτονόητο, η απόφασή της να μη συνεχίσει τον αγώνα όταν η Αμερικανίδα Αμπεϊ Ντ’ Αγκοστίνο σκόνταψε πάνω της, βρέθηκαν μαζί στο έδαφος, αλλά η Νεοζηλανδή δεν συνέχισε την προσπάθεια στη δεύτερη προκριματική σειρά των 5.000 μ…
Αντίθετα, έδωσε χείρα βοηθείας, σήκωσε όρθια την Αμερικανίδα και τερμάτισαν μαζί.
Την… πειράξαμε όταν την ρωτήσαμε «ποια νίκησε στο τέλος, ποια τερμάτισε πριν από την άλλη;».
Απάντησε με χαμόγελο, στο ίδιο πνεύμα: «Δεν θυμάμαι, ούτε θέλω ποτέ να μάθω, ούτε έχει σημασία ποια τερμάτισε πριν από την άλλη».
Με άλλα λόγια, «και οι δύο νικήτριες!» της είπαμε και συμφώνησε!
Η παρατήρησή μας ότι «παρόμοιες κινήσεις ανάδειξης αυτονόητης αλληλεγγύης συχνά λαμβάνουν φολκλορικές συναισθηματικές διαστάσεις και χάνεται το αληθινό νόημά τους…» επίσης συνάντησε τη δική της κατάφαση.
Με τη διευκρίνιση όμως ότι «τόσο εγώ όσο και η Αμερικανίδα αθλήτρια, από τότε μέχρι σήμερα, σχολιάζουμε με σοβαρότητα και χαμηλούς τόνους το περιστατικό και ευτυχώς δεν επιτρέψαμε να ακουστούν υπερβολές!».
Αντ’ αυτών, η κάτοχος του -αγγλιστί- βραβείου «Fair Play» επιχείρησε να μας δώσει τη σωστή διάσταση και τις παρενέργειές της:
«Συμφωνώ πως κίνηση αλληλοβοήθειας όπως η δική μου καλό θα ήταν να αντιμετωπίζεται ως κάτι αυτονόητο. Αλλά, δυστυχώς, το λογικό άρα και αυτονόητο σπανίζει και γι’ αυτό εκπλήσσει στον αθλητισμό, γενικότερα στην παγκόσμια δημόσια ζωή των ημερών μας!
Δεν το σκέφτηκα πολύ, έσκυψα και βοήθησα την αντίπαλό μου με κυρίαρχη σκέψη ότι κι εγώ θα μπορούσα να είχα την ίδια ατυχία και να βρίσκομαι στη θέση της.
Αρα, ακόμη κι αν ήμουν πρώτη στην κούρσα την ίδια στιγμή, θα είχα σκύψει, θα της είχα προσφέρει το χέρι μου. Αυτό υπαγορεύει η αγωγή μου και η ανάγκη για αμοιβαιότητα.
Πήρα το βραβείο της ΔΟΕ νωρίτερα, στο στάδιο. Αισθάνθηκα πως πήρα κάτι πιο σημαντικό: αισθάνθηκα πως μαζί με την Ντ’ Αγκοστίνο μοιραστήκαμε… χρυσό μετάλλιο που θα ζήλευε κάθε αθλητής».
Τη… νηφαλιότητα της επικοινωνίας έπληξε η παρατήρησή μας που έμεινε αναπάντητη (;) από τη Χάμπλιν: «Καλό θα είναι κάποιος, κάποτε, να απονείμει βραβείο “Fair Play” και στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, ενώ θα έχει προηγηθεί η δική της εξυγίανση!» και «ίσως οι πατέρες των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων προσφέρουν το ίδιο βραβείο και για να εκτονώσουν τις ενοχές του ολοκληρωτισμού τους!» της είπαμε…
Γέλασε με νόημα και αρκέστηκε να πει: «Δεν είναι ώρα για παρόμοια σχόλια, μόλις βραβεύτηκα, νιώθω χαρά και τίποτ’ άλλο… Ας αφήσουμε αυτή την κουβέντα για το μέλλον!»
«Πεδίο έκφρασης»
Το επόμενο, «ειρηνικό» ερέθισμά μας ήταν οι στιγμές που θα μείνουν ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη της από την παγκόσμια συνύπαρξη στο Ρίο.
Δεν εγκλωβίστηκε σε αθλητικές επιδόσεις:
«Ανεξάρτητα από την αθλητική προσπάθεια και αυτή η διοργάνωση ήταν πεδίο έκφρασης.
Η κίνηση των χεριών του Αιθίοπα μαραθωνοδρόμου μετά τον τερματισμό του, άλλες αντιδράσεις αθλητών και συνοδών απ’ όλο τον κόσμο για θέματα που τους απασχολούν στις πατρίδες τους ή γενικότερα στην εποχή μας έγιναν και πάλι.
Ευτυχώς ειρηνικά! Αυτό το ελεύθερο πεδίο έκφρασης είναι, ιστορικά, σημαντική ιδιότητα της διοργάνωσης και εύχομαι, πάντα ειρηνικά, να διατηρηθεί στο μέλλον».
