Σήμερα Παρασκευή ξεκινά ο στίβος και το ενδιαφέρον των φιλάθλων ανά τον πλανήτη θα μεγαλώσει ακόμη περισσότερο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Συνήθως τα πρώτα εισιτήρια που εξαφανίζονται, μετά την τελετή έναρξης και λήξης, είναι αυτά για τον στίβο. Οχι όμως και στο Ρίο.
Ο πρόεδρος της IAAF Σεμπάστιαν Κόε είπε χθες πως «δεν ξέρω αν θα γεμίσει το στάδιο. Πάντως εισιτήρια υπάρχουν διαθέσιμα»…
Ο Βρετανός πρόεδρος της Ομοσπονδίας στίβου γνωρίζει καλά τις δυσκολίες που δεν έχουν σχέση με την οικονομική κατάσταση στη Βραζιλία: «Τον τελευταίο χρόνο όλοι δοκιμαστήκαμε. Τώρα ήρθε η ώρα να δοκιμαστεί ο κόσμος και η αγάπη που τρέφει για το άθλημα».
Οι ντοπαρισμένοι αθλητές και ο αποκλεισμός της Ρωσίας είναι δύο σημαντικά στοιχεία που έχουν ξενερώσει μεγάλη μερίδα του κοινού.
Και πάνω απ’ όλα, κάποιες σημαντικές «διακρίσεις».
Για παράδειγμα, δεν μπορεί να συμμετάσχει η Ρωσίδα Γιούλια Στεπάνοβα, που κάποτε βρέθηκε θετική σε έλεγχο ντόπινγκ, αλλά αντίθετα μπορεί ο Τζάστιν Γκάτλιν, ο Αμερικανός σπρίντερ.
«Οι Ολυμπιακοί δεν είναι διοργάνωση της IAAF, αλλά της ΔΟΕ» τόνισε ο Κόε διπλωματικά και συνάμα με πάρα πολύ νόημα.
Οσο για τον Γκάτλιν; Δεν είναι λίγοι αυτοί που τον ήθελαν εκτός Αγώνων.
Ακόμα και συμπατριώτες του, σαν την κολυμβήτρια και ολυμπιονίκη Λίλι Κινγκ, που έχει ουκ ολίγες δηλώσεις ενάντια σε ντοπαρισμένους αθλητές.
Από την πλευρά του, ο Γκάτλιν θεωρεί πως ορθώς συμμετέχει: «Εμεινα τέσσερα χρόνια εκτός αγώνων και επέστρεψα το 2010. Εκτοτε είμαι καθαρός. Δεν βλέπω τον λόγο γιατί να μην τρέξω» λέει ο ίδιος.
Ο 34χρονος θεωρείται το αντίπαλον δέος του Γιουσέιν Μπολτ και ο άνθρωπος που θα μπορούσε να τον νικήσει στα 100 μέτρα.
Τα έχουμε ξανακούσει αυτά…
Restart για Grand Finale
Το Σάββατο, ο Βύρων Κοκκαλάνης θα διεκδικήσει ένα μετάλλιο στην ιστιοπλοΐα και την κατηγορία RS:X.
Μακάρι να πάρει το χρυσό, όμως το ενδεχόμενο αυτό μοιάζει δύσκολο. Διότι φαβορί είναι ο Βρετανός Νικ Ντέμπσεϊ.
Ο 36χρονος από το Νόργουιτς γνωρίζει πως δεν θα έχει άλλη ευκαιρία στη ζωή του για πρωτιά σε Ολυμπιακούς και φροντίζει να δίνει τον καλύτερο εαυτό του.
Προηγείται μετά τις πρώτες ιστιοδρομίες και αποδεικνύει πως έκανε καλά όταν πέρυσι έφερε την καριέρα του στο σημείο μηδέν.
Ο ίδιος δεν μάσησε τα λόγια του: «Το 2015 τα έκανα σκατά. Ολα πήγαν λάθος και τα αποτελέσματά μου ήταν άθλια. Εναν χρόνο πριν από τους Ολυμπιακούς δεν θα μπορούσα να προσποιηθώ πως δεν τρέχει τίποτα. Θα ήμουν είτε ηλίθιος είτε ψεύτης».
Και αναγκάστηκε, αν ήθελε επιτέλους την ύψιστη διάκριση, να αλλάξει τα πάντα:
«Ξεκίνησα από την αρχή. Αναθεώρησα την οπτική μου για το άθλημα και το έπιασα πάλι από τα βασικά. Είναι δύσκολο για έναν άνθρωπο της ηλικίας μου να κάνει ένα ριζικό restart. Παράλληλα αποδείχθηκε επίπονο, καθώς οι αντοχές μου μειώνονται».
Ο Ντέμπσεϊ ξέρει πως δεν θα έχει άλλη ευκαιρία για χρυσό.
Ισως και να του το «χρωστάει» η τύχη. Η πρόοδός του ανά τετραετία είναι… γεωμετρική: 16ος το 2000 στο Σίδνεϊ, 3ος το 2004 στην Αθήνα (στην κατηγορία Μιστράλ), 4ος το ’08 στο Πεκίνο με τα καινούργια RS:X και 2ος στο Λονδίνο το 2012.
Απέναντί του θα βρει αρκετούς ικανούς αθλητές και βεβαίως έναν πολύ καλό Ελληνα.
Ο Ντέμπσεϊ την αγαπάει τη χώρα μας. Εχει θάλασσα, που είναι το στοιχείο του, έχει νικήσει εδώ σε τρεις αγώνες (Eurolymp 2001, 2003 και Ρεγκάτα Σαρωνικού 2003), ενώ πήρε το παρθενικό ολυμπιακό μετάλλιο στους Αγώνες του 2004.
Ακριβώς πίσω από τον φίλο του, τον Νίκο Κακλαμανάκη…
Κράξιμο από Εξαρχο!
Το περιστατικό με το τένις είναι απλά ένα από τα πολλά που συνηγορούν πως οι συγκεκριμένοι Αγώνες του Ρίο είναι οι χειρότεροι των τελευταίων δεκαετιών από άποψη οργάνωσης.
Ενα ακόμα… λιθαράκι έβαλε ο Γιάννης Εξαρχος.
Ο υπεύθυνος των ολυμπιακών τηλεοπτικών μεταδόσεων εδώ και χρόνια, εμφανίστηκε απογοητευμένος από την εμφάνιση των γηπέδων:
«Δεν είναι αυτό που περιμέναμε. Δεν υπάρχουν ωραία χρώματα, τα logos της διοργάνωσης απουσιάζουν όπως και διάφορα banners που θα έδιναν άλλο χρώμα στην τηλεοπτική εικόνα».
Ο Εξαρχος πρόσθεσε πως ελάχιστες είναι οι εξαιρέσεις, καθώς στην πλειονότητά τους οι εγκαταστάσεις είναι αδιάφορες στο μάτι. Δεν έχει άδικο.
Στην κολύμβηση ή το μπιτς βόλεϊ όλα μοιάζουν καλά, αλλά αν θυμηθούμε το σκοπευτήριο όπου αγωνιζόταν η Κορακάκη, έμοιαζε με… σκοτεινή αποθήκη και όχι με μια λαμπερή αίθουσα που φιλοξενείται η κορυφαία διοργάνωση του κόσμου.
Στα Γκραν Σλαμ του τένις σαν το Γουίμπλεντον και το Ρολάν Γκαρός, όταν βρέχει οι αγώνες διακόπτονται, αλλά αμέσως οι διοργανωτές φροντίζουν να καλύπτουν τον αγωνιστικό χώρο, ώστε μόλις σταματήσει η βροχή να υπάρξει συνέχεια. Στη Βραζιλία δεν μερίμνησαν ούτε γι’ αυτό.
Την Τετάρτη δεν έγινε ούτε ένας από τους 26 προγραμματισμένους αγώνες, παρότι η νεροποντή δεν κράτησε όλη τη μέρα. Ο λόγος ήταν ότι τα τερέν ήταν βρεγμένα. Κι όταν οι διοργανωτές είδαν πως το στέγνωμα αργεί, επιστράτευσαν εθελοντές με πετσέτες για να τραβήξουν τα νερά! Ούτε στο σπίτι μας δεν θα το κάναμε αυτό…
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
12/8/1964
Περίπου δύο μήνες πριν αρχίσουν οι Ολυμπιακοί του Τόκιο, η Νότια Αφρική αποκλείστηκε από τους Αγώνες λόγω του καθεστώτος του απαρτχάιντ που επικρατούσε στη χώρα. Το εμπάργκο σταμάτησε 28 χρόνια μετά.
Ενα ακόμη δείγμα ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι περισσότερο πολιτικό γεγονός φαίνεται από τη διοργάνωση του Λος Αντζελες, που τελείωσε σαν σήμερα το 1984 δίχως τη συμμετοχή των χωρών του Ανατολικού Μπλοκ, οι οποίες απείχαν.
Τέσσερα χρόνια νωρίτερα στη Μόσχα, έλειψαν οι Αμερικανοί…
13/8/2004
Σαν αύριο το 2004 η Αθήνα ήταν το κέντρο του κόσμου. Φιλοξενούσε την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων σε μια εποχή που το μέλλον έμοιαζε ευοίωνο. Ισως και να κάναμε τους καλύτερους Αγώνες όλων των εποχών.
Σίγουρα μία από τις πλέον άρτιες και κορυφαίες διοργανώσεις.
Ομως, τι έμεινε; Χάος. Αρκετές εγκαταστάσεις σε αχρηστία, χρέη για τον κόσμο και μια πόλη που δεν εκμεταλλεύτηκε τη συγκυρία για να εκσυγχρονιστεί.
Ενα μοντέρνο αεροδρόμιο, ένα καλό μετρό (με… ελληνικό τρόπο λειτουργίας) και μια ανάπλαση στον Φλοίσβο είναι ελάχιστα μπροστά σε αυτά που περιμέναμε τότε.
Η μεγάλη ευκαιρία χάθηκε και δεν θα ξανάρθει.
