«Και σιδερένιο πλάσε και άξιο το κορμί»

Παρουσία όπως η δική της, εκτός από αιτία υπενθύμισης της δυσεύρετης αθωότητας στον αθλητισμό της εποχής μας, σαρκάζει το, συχνά στυγνό, μόρφωμα των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων.

Κυρίως αναδεικνύει τις απεριόριστες ανθρώπινες δυνατότητες!

Συγκίνησε και δίδαξε. Αρχικά όμοια με θύμα πολέμου, ματωμένη στο πρόσωπο απ’ το μπαστούνι Γιαπωνέζας αντιπάλου αλλά λίγες μέρες μετά παρούσα στον, νικηφόρο για την αγγλική ομάδα χόκεϊ, μικρό τελικό των προηγούμενων Ολυμπιακών Αγώνων.

Η εικόνα της, το 2012, απ’ το Λονδίνο, η επάνοδός της, αυθόρμητα, είχε γεννήσει στην καρδιά μας στίχους του Κωστή Παλαμά απ τον Ολυμπιακό Υμνο προς το «Αρχαίο πνεύμα αθάνατον»: «Και σιδερένιο πλάσε και άξιο το κορμί».

Κυριολεκτικά σιδερένιο στην περίπτωσή της!

Κι αυτό επειδή η, 32χρονη τότε, Κέιτ Γουόλς είχε μείνει μία ημέρα στο νοσοκομείο, υποβλήθηκε σε εγχείρηση τοποθέτησης πλάκας τιτανίου στο σπασμένο σαγόνι της, έχασε δύο παιχνίδια, μα ήταν παρούσα ως αρχηγός και νικήτρια στη διεκδίκηση του χάλκινου μεταλλίου!

Και σήμερα, 36χρονη πλέον, βρίσκεται, πάλι αρχηγός των Αγγλίδων του χόκεϊ, στο Ρίο για την τέταρτη συνεχή συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ως άλλη σπονδή στο ίδιο μήνυμα αυταπάρνησης, «χρωστούσαμε» την επικοινωνία μαζί της για ένα «ευχαριστώ!».

Τόσο απλά, τόσο αληθινά.

Πριν «πετάξει» για τη Βραζιλία, τη βρήκαμε στη γενέτειρά της Μάντσεστερ.

Λίγα λόγια, όχι επειδή επιστράτευσε το πατροπαράδοτο αγγλικό φλέγμα, αλλά επειδή ο ανδρισμός της υπαγορεύει πως τα λόγια χάνουν την αξία τους μπροστά στην πίστη:

«Πριν από τέσσερα χρόνια, όταν είδα το πρόσωπό μου γεμάτο αίματα και άρχισα να νιώθω βαθύ πόνο, για μια στιγμή φοβήθηκα. Για μια στιγμή. Αμέσως ρώτησα τον εαυτό μου “θα μπορέσεις;”, μου… απάντησε “μπορείς, πρέπει!” και ζήτησα απ’ το ιατρικό επιτελείο να κάνει “ό,τι λέει η επιστήμη”. “Και μετά θα κάνεις εσύ ό,τι λέει η καρδιά!”, είπα στον εαυτό μου. Δεν ήταν εύκολο, αλλά η δυσκολία επιτρέπει να χαίρεσαι περισσότερο το καλό αποτέλεσμα. Χαιρετισμούς στην Ελλάδα… Ολοι χρωστάμε ένα “ευχαριστώ” στην Ελλάδα κάθε τέσσερα χρόνια».

Ούτως ή άλλως, όπως διδάσκει η ιστορία τους, οι Ολυμπιακοί Αγώνες γίνονται πεδίο ποικίλων αντιδράσεων με ρίζες πολιτικές, φυλετικές, ιστορικές και όχι μόνο.

Ετερόκλητοι εκπρόσωποι λαών συνυπάρχουν.

Το 2012 στην αγγλική πρωτεύουσα, πολλά παραδείγματα είχαν ηθικό πρόσχημα.

Εκτός της Γουόλς θυμόμαστε στην ίδια καταγραφή χωρίς αντικειμενικό κριτήριο αξιολόγησης αλλά με οδηγό το συναίσθημα:

Τον, 35χρονο τότε, Χαμάντου Τζίμπο Ιζάκα, κωπηλάτη απ’ τον Νίγηρα.

Είχε ασχοληθεί με την κωπηλασία τρεις μήνες (!) πριν από την έναρξη της διοργάνωσης, αλλά «πήγα για να κάνω τα πάντα για τη μικρή πατρίδα μου».

Τερμάτισε τελευταίος, με τεράστια διαφορά από τον προτελευταίο και στα τρία αγωνίσματά του, με μορφασμούς που παρέπεμπαν σε εξάντληση και το κωπηλατοδρόμιο ράγισε από τα χειροκροτήματα των θεατών.

Τον Αμερικανό δρομέα Μαντέο Μίτσελ επειδή στον ημιτελικό της σκυταλοδρομίας 4×400 ανέλαβε, έστω και στιγμιαία, να… εκτονώσει την ιδιότητα «βιομηχανία του ντόπινγκ» των ΗΠΑ.

Εφυγε πρώτος από τους τέσσερις Αμερικανούς 400άρηδες, κάλυψε με δύναμη τα πρώτα 200 μέτρα και τότε έσπασε το πόδι του…

«Με θέληση άξιου άνδρα», όπως είπε ο προπονητής του, έτρεξε και παρέδωσε τη σκυτάλη στον επόμενο με σπασμένο πόδι!

Δειλή δεν ήταν και στα 800 μέτρα η Τουρκάλα Μερβέ Αϊντίν.

Στα 22 χρόνια της, πρώτη ολυμπιακή συμμετοχή και ενώ ήταν πρώτη στην προκριματική σειρά, γύρισε το πόδι της, έπεσε.

Μόρφαζε απ’ τους πόνους, παραπατούσε, τερμάτισε δακρυσμένη, γνώρισε την αποθέωση…

Τα 800 μέτρα των γυναικών ήταν, όμως, ιστορικό αγώνισμα για άλλο λόγο. Κι ας τερμάτισε τελευταία στην προκριματική σειρά της η Σάρα Ατα απ’ τη Σαουδική Αραβία…

Η ίδια, δρομέας με τσαντόρ στο κεφάλι, όπως και η αθλήτρια του τζούντο Βόινταν Σακέρνι ήταν, το 2012 στο Λονδίνο, οι πρώτες γυναίκες που εκπροσώπησαν την ανδροκρατούμενη Σαουδική Αραβία σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

Aντίθετα η Τζέμα Γκίμπονς από την Αγγλία είχε και άλλη ολυμπιακή εμπειρία, αλλά θα θυμάται την προηγούμενη διοργάνωση για ευνόητους προσωπικούς λόγους.

Στον αγώνα-διαβατήριο της συμμετοχής της στον τελικό του τζούντο, η Γκίμπονς έσπασε το δάχτυλό της αλλά άντεξε.

Νικήτρια και δακρυσμένη κοίταξε ψηλά και με δυνατή φωνή-βέλος στις καρδιές μας, είπε: «Σ’ αγαπώ μαμά».

Η μητέρα της, «εκείνη που με οδήγησε όταν ήμουν έξι χρόνων στο γυμναστήριο», πέθανε από λευχαιμία όταν η, 32χρονη σήμερα, Τζέμα Γκίμπονς ήταν 16 χρόνων.

Τότε είδαμε και τον «δρομέα χωρίς πατρίδα».

Ο μαραθωνοδρόμος Γκουόρ Μαριάλ ήταν, στα 28 χρόνια του, ένας από τους τέσσερις αθλητές που μετείχαν όχι με εθνόσημο αλλά υπό την ολυμπιακή σημαία.

Στον εμφύλιο του Σουδάν, στρατιώτες έκαψαν το χωριό του, σκότωσαν 28 συγγενείς του και ο ίδιος (Νοτιοσουδανός) αρνήθηκε να εκπροσωπήσει τη χώρα.

Τερμάτισε 47ος και από τότε ώς σήμερα, ενώ, πλέον, το Νότιο Σουδάν έχει αποκτήσει την κρατική οντότητα που δεν είχε πριν από τέσσερα χρόνια, έχει διπλή, νοτιοσουδανική και αμερικανική, υπηκοότητα.

Κάτοικος Αριζόνα, προπονήθηκε για το Ρίο εκεί και στην Κένυα.

Εκτός των άλλων πριν από τέσσερα χρόνια είδαμε με τεχνητά μέλη αντί ποδιών τον Οσκαρ Πιστόριους να εκπροσωπεί τη Νότια Αφρική στα 4×400…

Από τότε ώς σήμερα: Δολοφόνησε τη φίλη του Ρίβα Στέενκαμπ, αρχικά (2014) καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκιση, ύστερα από έναν χρόνο εγκλεισμού του η ποινή έγινε «κατ’ οίκον περιορισμός» και πάλι μετατράπηκε σε εξάχρονη φυλάκιση, μόλις τον Ιούνιο.

Αναίρεσε, λοιπόν, το μάθημα ζωής που παρέδωσε το 2012 στο Λονδίνο επειδή απέδειξε πως η αναπηρία του δεν ήταν μόνο σωματική…