Πέρασαν ακριβώς δέκα χρόνια από εκείνο το μεσημέρι (για την Ελλάδα) της Παρασκευής που οι Ελληνες φίλαθλοι «ξέχασαν» για δύο ώρες τις δουλειές τους και καθηλωμένοι σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα παρακολούθησαν με κομμένη την ανάσα την πιο μεγάλη νίκη ελληνικής ομάδας.
Την 1η Σεπτεμβρίου του 2006, στη Σαϊτάμα, στον ημιτελικό του Μουντομπάσκετ, η Εθνική του μπάσκετ, κάνοντας το τέλειο παιχνίδι, γονάτισε με 101-95 την Εθνική των ΗΠΑ, που ήταν εκεί με όλα τα αστέρια της (Καρμέλο, Λεμπρόν, Ουέιντ, Πολ, Μπος, Χάουαρντ και σία) για να αποκαταστήσει την τιμή της.
Διαμαντίδης, Σπανούλης, Κακιούζης, Σχορτσανίτης, Φώτσης, Παπαδόπουλος, Ντικούδης, Παπαλουκάς, Τσαρτσαρής, Χατζηβρέττας και Βασιλόπουλος την ανάγκασαν να περιμένει άλλα δύο χρόνια, μέχρι το Πεκίνο.
Μπορεί δύο μέρες μετά, στον τελικό κόντρα στην Ισπανία η «γαλανόλευκη» να εμφανίστηκε σκιά του εαυτού της και να επέστρεψε στην πατρίδα με το ασημένιο μετάλλιο, όμως όσα χρόνια κι αν περάσουν εκείνη η νίκη επί των Αμερικανών θα μείνει αξέχαστη.
Οχι μόνο για μας, αλλά και για εκείνους. «Πάνω σε εκείνη την οδυνηρή ήττα χτίσαμε» παραδέχτηκε μετά την πρόσφατη κατάκτηση του χρυσού στους Ολυμπιακούς του Ρίο ο κόουτς Σιζέφσκι, ο οποίος έκτοτε τους οδήγησε σε 76 σερί νίκες και στην κατάκτηση όλων των τροπαίων που βρέθηκαν στον δρόμο τους.
Η καρδούλα του το ξέρει πόσο θα ήθελε, εκείνο το απόγευμα στην Ιαπωνία, να είχε βρει έγκαιρα το αντίδοτο στο pick and roll του Παναγιώτη Γιαννάκη.
Γιατί, αν το είχε βρει, τώρα θα καμάρωνε ότι τερμάτισε τη θητεία του με 100% επιτυχία και όχι με εκείνο το 88 (νίκες)- 1 (ήττα) που του κάθεται στο στομάχι.
