Στο Προολυμπιακό του Τορίνου, το οποίο ξεκινάει τη Δευτέρα με έπαθλο ένα εισιτήριο για το ολυμπιακό τουρνουά του Ρίο, η εθνική ομάδα μπάσκετ δεν θα προσπαθήσει μόνο να καλύψει τα πολλά προβλήματά της.
Εχει να «αντιπαλέψει» και με την κακή παράδοση που έχει δημιουργήσει στα συγκεκριμένα τουρνουά. Δεν είναι υπερβολή να υποστηρίξει κανείς ότι η ιστορία της «γαλανόλευκης» στα προολυμπιακά τουρνουά είναι γεμάτη πόνο και θλίψη.
Παρ’ ότι έχει λάβει μέρος τρεις φορές σε Ολυμπιακούς Αγώνες (Ατλάντα, Αθήνα και Πεκίνο) και μάλιστα έχει καταλάβει ισάριθμες φορές την 5η θέση, μόνο τη μία φορά, το 2008 στο Πεκίνο, η πρόκρισή της εξασφαλίστηκε από αγώνες πρόκρισης. Από τουρνουά που φιλοξενήθηκε στο ΟΑΚΑ. Τις υπόλοιπες δέκα φορές απέτυχε παταγωδώς.
Ακόμη και σε εποχές που το status της στην παγκόσμια κατάταξη ήταν πολύ υψηλό, γύρισε με κατεβασμένο το κεφάλι. Ενδεικτικοί ήταν οι αποκλεισμοί πριν από τη Σεούλ το 1988 στην Ολλανδία, μια χρονιά μετά την κατάκτηση του χρυσού στο Ευρωμπάσκετ του 1987 και μία πριν από την εξασφάλιση του ασημένιου στο Ευρωμπάσκετ του 1989.
Ηταν η αφορμή για να λυθεί η συνεργασία με τον ευρωκόουτς, Κώστα Πολίτη. Οδυνηρό ήταν το χαστούκι του 2012 στη Βενεζουέλα.
Η ομάδα μας ήταν μακράν το μεγάλο φαβορί να πάει στο Λονδίνο, αλλά κατάφερε να αποκλειστεί από τη Νιγηρία με ένα τρίποντο του παγκοσμίως άγνωστου Νταγκουντούρο. Ο τεχνικός Ηλίας Ζούρος αποπέμφθηκε με μια σκληρή δήλωση του αείμνηστου διοικητικού προϊστάμενου των εθνικών ομάδων, Γιώργου Κολοκυθά.
Στην ουσία, οι αγώνες του Τορίνου είναι και η τελευταία ευκαιρία του Φώτη Κατσικάρη να συνδυάσει την τριετή θητεία στην Εθνική με μια χαρούμενη στιγμή και ενδεχομένως να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης ώστε να συνεχίσει την προσπάθεια που ξεκίνησε το 2014. Και στο Παγκόσμιο του 2014 και στο Ευρωμπάσκετ του 2015 η ομάδα απέτυχε γιατί έκανε μόνο μία ήττα στο πιο ακατάλληλο (νοκ άουτ) παιχνίδι. Από τη Σερβία και την Ισπανία.
Η τραγική ειρωνεία είναι ότι ελέω συστήματος προκρίνεται μόνο η πρώτη από τις έξι ομάδες, οπότε θα βρεθεί στο Ρίο μόνο αν νικήσει στο τελευταίο ματς που θα παίξει στο Τορίνο.
Η προσπάθειά της ξεκινάει με δύο παιχνίδια που θεωρητικά είναι στα μέτρα της. Τη Δευτέρα (19.00, ΕΡΤ και OTE sport) με το Ιράν, που έχει προπονητή τον Γερμανό Ντιρκ Μπάουερμαν και αστέρι τον γίγαντα Χαντάντι, και την Τετάρτη (19.00, ΕΡΤ και OTEsport) με το Μεξικό του περίφημου σέντερ της Ρεάλ Μ. Γουστάβο Αγιόν.
Αν τερματίσει αήττητη, τότε θα βρεθεί στον (νοκ άουτ) ημιτελικό αντιμετωπίζοντας τον δεύτερο του γκρουπ που θα εξελίσσεται στο ίδιο γήπεδο, το οποίο απαρτίζουν κατά σειρά δυναμικότητας η Ιταλία του Μεσίνα και των επιστρατευμένων NBAers, η οποία για ευνόητους λόγους προβάλλει ως το μεγάλο φαβορί της παρέας, η πάντα επικίνδυνη Κροατία και η αδύναμη Τυνησία.
Είναι λοιπόν προφανές ότι θα πρέπει να βρεθεί σε μια τέτοια κατάσταση που να νικήσει με οποιαδήποτε σειρά τόσο την Κροατία, όσο και την οικοδέσποινα Ιταλία. Για να πούμε την αλήθεια, εκ των προτέρων δεν έχει τον πρώτο λόγο.
Αλλωστε η φετινή ομάδα έχει χάσει πολλά βαριά χαρτιά μετά τις αποχωρήσεις του Σπανούλη και του Ζήση, αλλά και τον τραυματισμό των Πρίντεζη, Σλούκα και Παπανικολάου.
Ο Κατσικάρης έχει υλικό που βασίζεται στην εμπειρία του Γιάννη Μπουρούση και του Στράτου Περπέρογλου, την ταχύτητα του Νικ Καλάθη και την αναρρίχηση του νέου ηγέτη της Γιάννη Αντετοκούνμπο, που προέρχεται από μια γόνιμη χρονιά στους Μπακς, και τον ενθουσιασμό του νέου αίματος (Μάντζαρης, Παπαπέτρου, Αγραβάνης).
Το μεγάλο της ατού είναι η δυνατότητα να πιέσει και να τρέξει στο γήπεδο και η αδυναμία της είναι η έλλειψη ομοιογένειας που θα της επέτρεπε να αντιμετωπίσει με τους κατάλληλους αυτοματισμούς τις επιθέσεις στο «πέντε εναντίον πέντε».
Από εκεί και πέρα, ο χρόνος προετοιμασίας ήταν τόσο μικρός, τα φιλικά τόσο λίγα (τρία) που ακόμη και ο ίδιος ο Κατσικάρης θα αναζητήσει το νέο κέντρο βάρους μέσα από τους επίσημους αγώνες. «Βλέποντας και κάνοντας» που λένε.
