28 Απριλίου του 1993: Όταν μια στιγμή σταμάτησε τον χρόνο για τον Μπόμπαν Γιάνκοβιτς και τον Πανιώνιο [εικόνες – βίντεο]

Συμπληρώθηκαν ήδη 33 χρόνια από τον σοκαριστικό τραυματισμό του Μπόμπαν Γιάνκοβιτς, που τότε ήταν παίκτης της ομάδας μπάσκετ του Πανιωνίου. Στις 28 Απριλίου του 1993, λοιπόν, σε αγώνα μπάσκετ με τον Παναθηναϊκό για το πρωτάθλημα Ελλάδας, και 8 λεπτά πριν από το τελικό σφύριγμα, ο Γιάνκοβιτς σκόραρε, όμως ο διαιτητής Κουκουλεκίδης σφύριξε επιθετικό φάουλ εις βάρος του. Αυτό ήταν το πέμπτο φάουλ του Γιάνκοβιτς, το οποίο σήμαινε ότι αποβάλλονταν από το ματς.

Η απόφαση για φάουλ προκάλεσε την έκρηξη του Γιάνκοβιτς, ο οποίος προέβη σε μια αδιανόητη ενέργεια για να διαμαρτυρηθεί, χτυπώντας το κεφάλι του στην μπασκέτα. Την επόμενη στιγμή, ο Σέρβος παίκτης σωριάστηκε στο παρκέ, με αίματα να τρέχουν από το πρόσωπό του. Το χειρότερο, όμως ήταν ότι το χτύπημα προκάλεσε ρήξη του νωτιαίου μυελού (λόγω κατάγματος στον έκτο αυχενικό σπόνδυλο, όπως ανέφεραν αργότερα οι γιατροί) με αποτέλεσμα να μείνει παράλυτος στο κάτω μέρος του σώματός του. 

Η συνέπεια ήταν να μείνει καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο για τα επόμενα 13 χρόνια, μέχρι τις 28 Ιουνίου του 2006, όταν πέθανε από ανακοπή καρδιάς. 

Ο σοκαριστικός αυτοτραματισμός του Γιάνκοβιτς έχει καταγραφεί σε βίντεο, καθώς ο αγώνας μεταδιδόταν από την τηλεόραση της ΕΡΤ (δείτε το παρακάτω βίντεο μετά το 12ο λεπτό):

Έπειτα από 33 χρόνια, λοιπόν, ο Πανιώνιος δεν ξεχνά τον Γιάνκοβιτς και με μια συγκινητική ανακοίνωση κάνει λόγο για μια ημερομηνία που αποτελεί «πληγή» και σημειώνει ότι κανείς δεν θα ξαναφορέσει τη «ματωμένη φανέλα» με το 8. 

Η ανακοίνωση του Πανιωνίου

«28 Απριλίου 1993 

Μια ημερομηνία  που είναι πληγή. Είναι κομμάτι ψυχής που έμεινε για πάντα εκεί… Στο κλειστό της Νέας Σμύρνης. Τέταρτος ημιτελικός των Play Offs. Στο σπίτι μας. Ο Πανιώνιος μας; Πάλευε. Ανέπνεε. Επέστρεφε από το -17 με καρδιά που δεν λύγιζε. Το σκορ 56-50 υπέρ του Παναθηναϊκού. Η διαφορά κατεβαίνει. Και μπροστά… πάντα μπροστά… ο ένας και μοναδικός Μπόμπαν Γιάνκοβιτς. Ο Μπόμπαν πετυχαίνει καλάθι… Φωνάζει ξανά «είμαι εδώ». Σηκώνει ένα γήπεδο στους ώμους του. Και τότε…

Ο Στέλιος Κουκουλεκίδης του καταλογίζει επιθετικό φάουλ πάνω στον Φραγκίσκο Αλβέρτη. Πέμπτο φάουλ. Αποβολή. Οχτώ λεπτά πριν το τέλος… Ο χρόνος σταμάτησε. Ο κόσμος σώπασε. Η αδικία έγινε φωτιά μέσα του. Και μέσα σε μια στιγμή…

Ο Μπόμπαν έπεσε. Στο παρκέ. Αίμα. Σιωπή. Παγωνιά. Μια εικόνα που δεν έφυγε ποτέ. Κανείς δεν μιλούσε. Κανείς δεν καταλάβαινε. Μόνο μια ψυχή που καιγόταν μπροστά στα μάτια όλων. Από εκείνη τη στιγμή… τίποτα δεν ήταν ίδιο. Ούτε για τον Πανιώνιο. Ούτε για το ελληνικό μπάσκετ. Ούτε για εμάς. Ούτε για τον Μπόμπαν.

Που όμως συνέχισε. Σε ένα αναπηρικό καροτσάκι. Στα 30 του χρόνια. Αλλά όρθιος στην ψυχή. Πάντα όρθιος. Μαχητής. Πολεμιστής. Ασυμβίβαστος. Όπως ήταν πάντα. Μέχρι τις 28 Ιουνίου 2006…

Όταν η καρδιά του… αυτή η τεράστια, αδάμαστη καρδιά… σταμάτησε να χτυπά. Και άφησε πίσω της κάτι που δεν πεθαίνει. Μια φανέλα. Μια ματωμένη φανέλα με το 8. Που είναι όρκος. Είναι μνήμη. Είναι ιερό σύμβολο. Κανείς δεν θα την ξαναφορέσει. Έγινε σύμβολο. Του Πανιωνίου. Του ελληνικού αθλητισμού. Της ψυχής που δεν ισοπεδώνεται. Ανήκει για πάντα στον Μπόμπαν Γιάνκοβιτς.

Και εμείς… όσο υπάρχουμε… όσο θυμόμαστε… όσο πονάμε… θα φωνάζουμε δυνατά… να φτάσει μέχρι εκεί ψηλά: ΜΠΟΜΠΑΝ Σ’ ΑΓΑΠΑΜΕ… ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΕ ΞΕΧΝΑΜΕ».