Το λυκόφως ενός θρύλου

Μια… βόλτα στα ΜΜΕ και στα social media να έκανε κανείς από το Σάββατο το μεσημέρι, όταν ο Βασίλης Σπανούλης ανακοίνωσε την απόφασή του να αποσυρθεί από την ενεργό δράση σε ηλικία 39 ετών (τα κλείνει στις 7 Αυγούστου), θα αντιλαμβανόταν το μέγεθος και την επιδραστικότητα που είχε αυτός ο «legend» (τίτλος που φέρει επίσημα) της Ευρωλίγκας στο μπάσκετ.

Οχι μόνο το ελληνικό αλλά και το παγκόσμιο, αφού τα κατορθώματά του ξεπέρασαν ακόμη και όσα ο ίδιος είχε ονειρευτεί όταν ξεκίναγε την καριέρα του από τη γενέτειρά του τη Λάρισα. Από τον Κεραυνό και τον Γυμναστικό, στο Μαρούσι, που τον ανέδειξε, στον Παναθηναϊκό, που τον απογείωσε, στον Ολυμπιακό, που τον έκανε σύμβολο, με ένα διάλειμμα στους Χιούστον Ρόκετς, το οποίο του έδειξε ότι δεν μπορούσε να κάθεται στον πάγκο αλλά προτιμούσε να είναι πρωταγωνιστής, και φυσικά στην Εθνική των επιτυχιών διένυσε μια μυθική διαδρομή ενός παίκτη που ήθελε πάντα να νικά.

Από τους αδελφούς Αγγελόπουλους, στους οποίους ανακοίνωσε πρώτα την απόφασή του, τους προπονητές του, τους συμπαίκτες του και τους αντιπάλους του στα παρκέ όλου του κόσμου, μέχρι τους αθλητικούς οργανισμούς και τους πολιτικούς ηγέτες, αλλά και τον απλό κόσμο, όλοι αναγνώρισαν ότι ήταν ένα παράδειγμα εργατικότητας και πάθους για αυτό που επέλεξε να ακολουθήσει για να είναι πάντα πρώτος και καλύτερος.

Το απέδειξε με την πιο συζητημένη απόφαση της καριέρας του, αυτή που πήρε το 2010 όταν αποφάσισε να φύγει από τον κυρίαρχο Παναθηναϊκό για να ηγηθεί της αντεπίθεσης του Ολυμπιακού. Παρότι με τους «πράσινους» είχε ήδη στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης και MVP το 2009 στο Βερολίνο, με τους «ερυθρόλευκους» κατέκτησε ένα συγκλονιστικό back2back (2012 και 2013) προσθέτοντας άλλα δύο βραβεία MVP και το καμάρι ότι τα κατάφερε με την ομάδα που ανέβηκε στην κορυφή με το χαμηλότερο μπάτζετ (σε σχέση με άλλους πρωταθλητές Ευρώπης) των τελευταίων χρόνων.

Εκτός από τους τίτλους (ομαδικούς και ατομικούς), ο ίδιος αποχαιρετά ως πρώτος σκόρερ και πασέρ όλων των εποχών στην Εuroleague, η οποία τον αποχαιρέτησε με δόξα και τιμή. Κάποια στιγμή, όταν το επιτρέψουν οι δύσκολες συνθήκες που διαμόρφωσε η πανδημία, ο Ολυμπιακός αλλά και όλη η μπασκετική κοινότητα που τον αποθέωσε θα του πουν το «αντίο» όπως του αρμόζει. Είναι προφανές ότι το «7» θα αποσυρθεί από το «ερυθρόλευκο» βεστιάριο και όχι μόνο. Μένει πλέον ο ίδιος να ξεκουραστεί με τη γυναίκα του και τα 6 παιδιά τους και να αποφασίσει με ποια ιδιότητα θα θελήσει να επιστρέψει στο μπάσκετ.

Δεν υπάρχει ιδανικός τρόπος να πει «αντίο» ένας τέτοιος παίκτης. Ωστόσο ήταν φανερό ότι ο μεγαλύτερος αντίπαλός του ήταν ο πανδαμάτωρ χρόνος. Το σώμα του τον ειδοποίησε όταν αποφάσισε να παίξει με την Εθνική στο προολυμπιακό και στις προπονήσεις υπέστη θλάση στη γάμπα, ενώ πριν από έναν χρόνο είχε υποβληθεί σε δύο εγχειρήσεις στον ίδιο τένοντα. Τη φύση δεν μπορεί να τη δαμάσει κανείς. Ούτε ο ίδιος θα ήθελε να μείνει «τιμής ένεκεν», γιατί δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει τον ρόλο ενός βοηθητικού παίκτη, κάτι που θα ήταν κόντρα στη δική του λογική. Οπότε αποφάσισε να ρίξει μόνος του τους τίτλους τέλους.