«Πριν από έξι χρόνια φοβόμουν μήπως με απελάσουν!»

Για τα δύσκολα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, αλλά και για τον ρατσισμό που συνάντησε στην Ελλάδα, μίλησε ο Γιάννης Αντετοκούνμπο στην ισπανική εφημερίδα «El Pais», τονίζοντας χαρακτηριστικά πως πριν από έξι χρόνια φοβόταν να βγει από το σπίτι του, μήπως και τον απελάσουν!

Ο MVP του φετινού ΝΒΑ στάθηκε ταυτόχρονα στα θετικά που πήρε από τους ανθρώπους στην Ελλάδα και περιέγραψε τις συνθήκες που βίωσε στη χώρα μας.

«Δεν ξέρω τι θα έκανα εάν δεν έπαιζα μπάσκετ, αλλά ό,τι κι αν έκανα θα αφοσιωνόμουν 100%. Για παράδειγμα, αν ήμουν σεκιουριτάς, θα προσπαθούσα να είμαι ο καλύτερος. Δόξα τω Θεώ, έγινα μπασκετμπολίστας. Η κατάσταση για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες είναι πολύ δύσκολη. Αυτός είναι και ο λόγος που προσπαθώ να βοηθήσω με κάποιες δράσεις. Ειδικά αν είσαι παράνομος, δεν έχεις χαρτιά ή διαβατήριο και είσαι στους δρόμους, έχεις τον κίνδυνο να σε απελάσουν. Οταν ήμασταν παιδιά, οι φίλοι μας είχαν όλοι χαρτιά. Δεν καταλαβαίναμε τι συνέβαινε. Ρωτούσαμε τους γονείς γιατί εμείς δεν έχουμε τίποτα, μια ταυτότητα ή ένα διαβατήριο. Γιατί εμείς δεν μπορούσαμε να ταξιδέψουμε με τους φίλους μας. Δεν μπορούσαν να μας εξηγήσουν» λέει ο Greek Freak σε μια από τις ενδιαφέρουσες εξομολογήσεις που έχει κάνει ποτέ.

Ο Γιάννης συνέχισε υπογραμμίζοντας: «Οι δικοί μου δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να ψηφίσουν ή να εκφράσουν την άποψή τους. Είναι απίστευτο! Δόξα τω Θεώ συναντήσαμε ανθρώπους που μας βοήθησαν να ζήσουμε καλύτερα. Σιγά σιγά, στην Ελλάδα τουλάχιστον, άρχισαν να δίνονται ευκαιρίες σε ανθρώπους σαν εμάς. Είναι πολύπλοκο πρόβλημα, δεν υπάρχει εύκολη λύση. Ελπίζω όλοι οι μετανάστες στην Ευρώπη να έχουν την ευκαιρία για μια καλύτερη ζωή».

Εμβαθύνοντας στο θέμα του ρατσισμού στη χώρα μας, ο 25χρονος είπε: «Οι γονείς μας μας δίδαξαν να μη μισούμε τους ανθρώπους, παρά το γεγονός ότι μπορεί να μιλούσαν αρνητικά για μας. Δεν θα αρνηθώ πως στην Ελλάδα υπάρχει πολύς ρατσισμός. Αλλά υπήρξαν γύρω μας και άνθρωποι που μας βοήθησαν. Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί λευκοί και αρκετοί μετανάστες. Στο σχολείο μας υπήρχαν τέσσερις μαύροι, εγώ και τα αδέρφια μου. Ημασταν διαφορετικοί, αλλά δεν το καταλαβαίναμε. Είχαμε πολλούς φίλους λευκούς. Είναι αυτό που πρέπει να κάνει ο καθένας, για να εξαλειφθεί ο ρατσισμός. Πριν από έξι χρόνια φοβόμουν να βγω από το σπίτι για να μη με απελάσουν! Ευτυχώς, τα πράγματα αλλάζουν για το καλύτερο. Σήμερα τα παιδιά έχουν ελπίδα».