Ο πρώην χορευτής και η γηραιά πριμαντόνα του Αυγούστου

Αναλύσεις επί… αναλύσεων, λοιπόν, για το «ντέρμπι» στη Λεωφόρο, το «ανοικτό παιχνίδι» κ.λπ, κ.λπ… Με άλλα λόγια δόλωμα στον οπαδό-αναγνώστη, ή τηλεθεατή, που ως γνωστόν (ως οπαδός) συχνά «τσιμπάει» και ακολουθεί ως πειθήνιο όργανο.

Ποιο ντέρμπι Παναθηναϊκός – ΑΕΚ; Κανένα ντέρμπι δεν έγινε! Και δεν μπορούσε να γίνει, να έχει δηλαδή την ιστορική μορφή των παιχνιδιών που έχουν ενέργεια, συχνά πάθος και γι’ αυτό ονομάστηκαν «ντέρμπι».

Ηταν απλά ένα ευχάριστο φιλικό παιχνίδι σαν κι αυτά του Αυγούστου, όταν η μπάλα πηγαίνει πάνω-κάτω και κρατά το ενδιαφέρον ώς το τέλος του.

Δεν έγινε ντέρμπι λοιπόν και δεν θα μπορούσε να γίνει (εκτός κι αν φρόντιζε γι’ αυτό κάποιο διαιτητικό λάθος).

Και ο λόγος είναι προφανής: ο Παναθηναϊκός θυμίζει τον άλλοτε δεξιοτέχνη μεγάλο χορευτή που δύσκολα ανταποκρίνεται στις… καλλιτεχνικές απαιτήσεις των καιρών και αδυνατεί να ξαναζήσει το ένδοξο παρελθόν του.

Η ΑΕΚ, όμοια με την, επίσης γηραιά, πριμαντόνα που έχει χάσει τη φωνή της και είναι αδύνατον να τραγουδήσει όπως παλιά άριες που συγκινούσαν το κοινό.

Ομάδες υπό ανακατασκευή, αμφότερες με χτυπητές αδυναμίες, ούτως ή άλλως δεν μπορούσαν να συγκροτήσουν ντέρμπι απ’ τα παλιά.

Συνήθως με φτηνές προσθήκες στο έμψυχο δυναμικό τους (τι κι αν εμφανίζονται «σωτήρες» από οπαδικά έντυπα), η ποιότητα και η φιλοδοξία για ποδόσφαιρο απαιτήσεων και στις δύο ομάδες βαδίζουν αργά, αν δεν είναι στάσιμες.

Οι αποδοκιμασίες, πράσινων και κίτρινων, οπαδών προς τους υπευθύνους των ομάδων τους είναι θέμα χρόνου να ξανακουστούν ώς το τέλος του φετινού πρωταθλήματος.