Ευνόητη -και μέχρι ενός σημείου…- υγιής η «δίψα», ειδικά των παικτών της ΑΕΚ, «για τίτλο από την πρώτη χρονιά», αλλά και παραγόντων… Πόσο μάλλον των οπαδών της! Ναι μεν αλλά…
Κι αυτή την ένσταση δεν τη διατυπώσαμε μόλις η ομάδα εξασφάλισε την επάνοδο στον φυσικό χώρο της, στην πρώτη κατηγορία, επειδή, αρχικά, ήταν φυσιολογική η έκρηξη με ρίζα το συναίσθημα για το τέλος των ημερών δίπλα σε ταπεινούς του ποδοσφαίρου μας… Αλλά συντηρείται ακόμη στην ίδια κλίμακα! Και δεν βλέπω κανέναν από την επίσημη ΑΕΚ να λέει επίσημα «σωπάστε, πολλή δουλειά και βλέπουμε».
Προφανώς για να μην του καταλογιστούν ηττοπάθεια, προσπάθεια έκπτωσης του ανανεωμένου ηθικού των παικτών ή άλλες συναφείς μομφές…
Σκεπτόμενοι ρεαλιστικά, κυρίως λόγω της παρουσίας Μελισσανίδη στον προεδρικό θώκο αλλά και του Δέλλα, ενός δικού της παιδιού και φιλομαθή προπονητή, στον πάγκο της, η ΑΕΚ φαντάζει να επανέρχεται διαβασμένη…
Από εκεί όμως ώς τη σπορά της φιλοδοξίας του πρωταθλήματος χωρίς απτά επιχειρήματα από τόσο νωρίς, με τέτοιες συνεχείς δηλώσεις-κραυγές, ικανές να πλήξουν την αυτοσυγκέντρωση παικτών και γενικότερα μελών της ομάδας κάθε ιδιότητας, αυτό μόνο δυσάρεστα αποτελέσματα μπορεί να επιφέρει…
Μήπως είναι ώρα, με τον δείκτη του χεριού στα χείλη, κάποιος από τους δημοφιλείς ΑΕΚτζήδες να πει «τα κεφάλια μέσα, ώρα για δουλειά επειδή τα… παλάτια που χτίζονται με λόγια γκρεμίζονται γρήγορα»;
Είτε το θέλουν είτε όχι, ας σκεφτούν στελέχη και οπαδοί της ΑΕΚ ότι, αναπόφευκτα ως ποδοσφαιρικός οργανισμός, εντός κι εκτός γηπέδου (προσκήνιο και παρασκήνιο), θα χρειαστούν διαδικασία επανένταξης στη μεγάλη κατηγορία…
Φυσικός νόμος είναι αυτός!
