«Αγάπησα περισσότερο την Ελλάδα όταν άκουσα αυτή τη μουσική»

Στο Παναθηναϊκό Στάδιο για την απονομή τιμών προς τον Μίκη Θεοδωράκη, τον άλλο πύργο της σύγχρονης μουσικής μας, ο παλμός, το σθένος θα κάνουν, μαζικά, τις γροθιές να σφίξουν, κύρια ιδιότητα της μουσικής του με ρίζα της κυρίως τα βιώματα του συνθέτη…

Σήμερα, 15 Ιουνίου, επέτειος αναχώρησης του Μάνου Χατζιδάκι το 1995, με ανάλογη μαζικότητα η υπενθύμιση του έργου του κάνει τις καρδιές (υποψιασμένων ακροατών) να «σφίξουν».

«Μάνου Χαζιδάκι εγκώμιον» είναι ο τίτλος του βιβλίου που έχει γράψει ο Μίκης Θεοδωράκης για τη μουσική ιδιοφυΐα του Μάνου (εκδόσεις «Ιανός» – 2004).

Αναφέρει ο Μίκης στη σελίδα 38: «Εγώ δεν εμπιστευόμουν την έμπνευση αλλά εργάστηκα σκληρά για να αποκτήσω τεχνική. Εκείνος απολάμβανε τη ζωή του και εμπιστευόταν το ένστικτο και την ιδιοφυΐα του».

Το επιβεβαιώνουμε από τότε που ανακαλύψαμε όχι τη μουσική του Μάνου μέσα μας, αλλά, πολύ περισσότερο, στοιχεία του εαυτού μας μέσα απ’ το έργο του.

Ισως έτσι ένιωθε το 2008 -όταν βρεθήκαμε στο Πεκίνο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες- και ο Ινδός δρομέας ημιαντοχής Σάντι Χάρντα.

Μας συστήθηκε στο Ολυμπιακό Χωριό ως κάποιος που «αγάπησα περισσότερο την Ελλάδα όταν άκουσα αυτή τη μουσική»!

Απορήσαμε… Τότε μας έβαλε να ακούσουμε από το φορητό κασετόφωνό του την «Προσωπογραφία της μητέρας μου» από το «Χαμόγελο της Τζοκόντας» του Μάνου Χατζιδάκι.

Σήμερα, 22 χρόνια μετά την απόφασή σου να συνεχίσεις να συνθέτεις στον ουρανό, σ’ ευχαριστούμε, Μεγάλε Ερωτικέ.

Για τη συναισθηματική ευφυΐα της μουσικής σου που ρέει μέσα μας ως βίωμα, για την ανασύσταση της αισθητικής αντίληψής μας…