«Θέλω να γίνω πολιτικός για… σίγουρα λεφτά»!

Μας οδήγησε ανάμεσά τους ο… ανδρισμός της παρουσίας τους. Η παρατήρηση, ισότιμη θαυμασμού της επιμέλειας που υπέγραφε την προπόνηση παιδιών και ενηλίκων στο δημοτικό κολυμβητήριο Μελισσίων από τις τρεις νέες γυναίκες, μας υποχρέωσε να τις καλέσουμε δίπλα μας.

Η 41χρονη Τζορτζίνα Γιαννοπούλου, υπεύθυνη μαζικών αθλητικών προγραμμάτων του Δήμου Πεντέλης, όσο και η 22χρονη Σοφία Ξεφτέρη με την 26χρονη Αναστασία Κόχιλα, αθλητικές μητέρες αναρίθμητων παιδιών κάθε ηλικίας του «Α.Ο. Πεντελικού», ήταν φανερό πως εννοούσαν, λοιπόν, τα λόγια τους την ώρα της προπόνησης.

Το ίδιο αποδείχθηκε και την ώρα της συζήτησής μας. Η φυσική τάση απολογισμού στο τέλος του χρόνου προλόγισε τις υπόλοιπες, επίσης ουσιαστικές, αναφορές τους:

Tζορτζίνα Γιαννοπούλου:

«Στόχος των αθλητικών προγραμμάτων ενός δήμου είναι η μαζικότητα της συμμετοχής και αυτό συνέβη φέτος, με πολίτες όλων των ηλικιών, άρα ο χρόνος που φεύγει μας αφήνει ικανοποίηση. Με χαρά βλέπω ότι παιδιά που ξεκίνησαν πέντε-έξι ετών, όχι όλα πάντως, προπονούνται συνέχεια και έχουν αγωνιστική προοπτική.

»Το έργο μου δυσχεραίνει και η δυσκολία να πείθω γονείς πως δεν πρέπει να φοβούνται, το κρύο για παράδειγμα, αλλά η άθληση των παιδιών τους οφείλει να έχει συνέχεια. Υπάρχουν και παιδιά που οι γονείς τους τα αφήνουν να έρχονται όλο τον χρόνο, αλλά αυτοί οι γονείς, με αθλητική και γενικότερη παιδεία, σπανίζουν.

»Αυτός είναι ο λόγος που πολλά παιδιά, λοιπόν, δεν γυμνάζονται συνέχεια όπως θα έπρεπε».

Αναστασία Κόχιλα:

«Προπονώ παιδιά από τεσσάρων μηνών μέχρι μεγαλύτερες ηλικίες και τα ποσά είναι ανάλογα. Γονείς δεν θέλουν να καταλάβουν ποιο είναι το σωστό και είναι ξεκάθαρο πως, πολύ πιεσμένοι όπως είναι στην εποχή μας, φέρνουν τα παιδιά τους κυρίως για να τα απασχολεί κάποιος και να μην τα έχουν μέσα στο σπίτι όλες τις ώρες.

»Και όχι για να αθληθούν σωστά και βέβαια να κοινωνικοποιηθούν μέσω του αθλητισμού. Επτά στις δέκα οικογένειες ανήκουν σ’ αυτή την κατηγορία. Δεν μπορούν να καταλάβουν πως η σκληραγωγία του παιδιού τους θα είναι μελλοντικό όπλο του».

Σοφία Ξεφτέρη:

«Προπονώ παιδιά 5-10 ετών. Δεν ευθύνεται μόνο η άγνοια των γονέων τους για την απουσία συνέχειας στην άθληση των παιδιών τους, υπεύθυνη είναι και η μεγάλη πίεση της εποχής μας στα σπίτια τους. Τους δημιουργεί άρνηση.

»Η κοινωνική πίεση που νιώθουμε όλοι μας προσπαθώ να τους δώσω να καταλάβουν πως είναι λόγος να φέρνουν συστηματικά τα παιδιά τους στο κολυμβητήριο ή σε άλλους χώρους άθλησης και όχι να τα εγκλωβίζουν σπίτι όταν, όπως λένε, “κάνει κρύο” ή, άλλοτε…».

Τζ.Γ.: «Ενθαρρυντικό, βέβαια, είναι πως κολυμβητές και όχι μόνο, άνδρες και γυναίκες ακόμη και μεγάλης ηλικίας, έρχονται στην πισίνα ή σε άλλους χώρους μαζικού αθλητισμού και η άσκηση, παρατηρώ, πως έχει θεραπευτική ιδιότητα στη δύσκολη καθημερινότητα της εποχής που ζούμε. Τα τελευταία χρόνια, ενήλικες βρήκαν, σε πανελλαδικό επίπεδο, καταφύγιο στην άθληση και την έχουν κάνει, έστω και καθυστερημένα, τρόπο ζωής».

• Εχετε στα χέρια σας παιδιά, γεννημένα ή μεγαλωμένα στα χρόνια της κρίσης. Τι σας εκπέμπουν ως πολίτες τού αύριο;

Τζ.Γ.: «Αν αυτό λέει κάτι, πολλά παιδιά όταν τα ρωτώ τα τελευταία χρόνια “τι θέλεις να γίνεις όταν θα μεγαλώσεις;”, μου απαντούν “θέλω να γίνω πολιτικός!”. Πολλά παιδιά! Τους ρωτώ «γιατί πολιτικός;» και μου απαντούν σοβαρά “επειδή έτσι θα βγάζω σίγουρα λεφτά!”».

Αν.Κ.: «Αντιλαμβάνονται και μεταφέρουν την πίεση της οικογένειάς τους και της κοινωνίας μας, ακόμη κι αν δεν μπορούν να την εκφράσουν. Και βγάζουν αντίδραση. Συχνά μπορεί να πέσουν στο πάτωμα και να χτυπιούνται και να φωνάζουν για κάτι απλό που δεν έχουν, όπως ένα σακουλάκι ποπ κορν ή μια σοκολάτα.

»Παιδιά αντιδραστικά, με πολλά νεύρα, είναι κυρίως τα παιδιά της εποχής μας. Μεγαλωμένα, όπως τα ακούω να λένε, σε σπίτι όπου κυριαρχεί η ανασφάλεια. Στο σπίτι, σπάνια τους μιλούν ήρεμα οι γονείς τους και έχουν την ανάγκη να εκτονώνονται λοιπόν».

Τζ.Γ.: «Ναι, και όσο περνούν τα χρόνια, σ’ αυτή την περίοδο της κοινωνικής πίεσης, βλέπω στα παιδιά αυξανόμενη οκνηρία, απάθεια, απουσία αυτοσυγκέντρωσης. Οφείλουμε να είμαστε προπονήτριες και παιδαγωγοί».

Σ.Ξ.: «Το ίδιο ζω κι εγώ. Αυτή η συμπεριφορά τους, βέβαια, καλό είναι πως εμφανίζει στα μάτια τους τον αθλητισμό σαν καταφύγιο. Παλιότερα, τα παιδιά που ήταν καλοί αθλητές ήταν κακοί μαθητές. Αυτό έχει αλλάξει, συμβαίνει το αντίθετο στην εποχή μας».

Τζ.Γ.: «Ναι, η καλή αθλητική παρουσία συμβαδίζει με καλή απόδοση και στο σχολείο».

Αν.Κ.: «Και είναι πολύ ενθαρρυντικό επειδή, στην “εποχή των μνημονίων” όπως λέγεται, τα παιδιά πιέζονται πολύ. Ζουν στην ανασφάλεια των σπιτιών τους για το αύριο και τη μεταφέρουν τα ίδια, είτε καταλαβαίνουν το γιατί, είτε όχι».

• Η εμπειρία σας οδηγεί σε προτάσεις; Προς τον πολιτικό υπεύθυνο του αθλητισμού…

Σ.Ξ.: «Οργάνωση! Δεν χρειάζονται χρήματα αλλά σχέδιο. Τα πρωινά δουλεύω στο Ολυμπιακό Στάδιο και το κολυμβητήριο, όπως και άλλες ολυμπιακές εγκαταστάσεις, έχουν ρημάξει. Βρέχει και στάζουν οι οροφές!

»Δεν υπάρχει δικαιολογία, δεν χρειάζονται χρήματα για να συμβεί το απλό και αυτονόητο. Απλό και αυτονόητο είναι η συντήρηση των εγκαταστάσεων που πλήρωσε ο λαός μας, αλλά δεν συμβαίνει».

Αν.Κ.: «Στα ολυμπιακά αποδυτήρια του Αγίου Κοσμά, πέρυσι, οι αθλητές μάθαιναν να ζουν παρέα με κατσαρίδες!».

Τζ.Γ.: «Τι θα έλεγα στην πολιτική ηγεσία του αθλητισμού. Μεταξύ άλλων ότι οι γυμναστές που μετέχουν σε κρατικά αθλητικά προγράμματα, τώρα και παλιότερα, έχουν ανασφάλεια με τις συμβάσεις τους. Υπάρχει ασαφής πραγματικότητα με τη χρονική διάρκεια των συμβάσεων και τον χρόνο έκδοσής τους.

»Οι ίδιες οι συμβάσεις της ΓΓΑ βγαίνουν Δεκέμβριο, Ιανουάριο, δηλαδή όχι στην αρχή της περιόδου, και από το τέλος του καλοκαιριού ώς τότε υπάρχει ασαφής κατάσταση με τη μορφή της συνεργασίας και όλα αυτά επηρεάζουν τη σωστή εκγύμναση των παιδιών.

»Η πολιτική ηγεσία του αθλητισμού, ίσως υψηλότεροι πολιτικοί υπεύθυνοι, οφείλουν να ξεκαθαρίσουν το καθεστώς με τις συμβάσεις, επειδή ο μαζικός αθλητισμός είναι ανέξοδο αγαθό για τα μέλη της πιεσμένης ελληνικής οικογένειας στην εποχή μας».

Σ.Ξ.: «Αυτό συνέβαινε και προ οικονομικής κρίσης. Προσωπικά δεν περιμένω από το κράτος να ξεκαθαρίσει τη μορφή συνεργασίας μου με τους δήμους και τους συλλόγους.

»Εχω κάνει επάγγελμα το παιδικό όνειρό μου, έχω προσωπικό όραμα για τη σχέση μου με τα παιδιά και αυτά είναι τα κίνητρά μου. Χωρίς προσωπικό όραμα δεν επιβιώνεις».

Τζ.Γ.: «Κάνουμε αυτό που αγαπάμε».

• Αναγκαία συνθήκη είναι η συνεννόηση-αλληλοσεβασμός με τους γονείς;

Αν.Κ.: «Οι περισσότεροι γονείς θέλουν να δουν το παιδί τους σούπερ αθλητή, χωρίς να ξέρουν πώς και χωρίς να θέλουν να μάθουν πώς. Συχνά, αρχίζει η προπόνηση στο κολυμβητήριο και γονείς κρέμονται στα παράθυρα απ’ όπου φωνάζουν, σχεδόν πάντα λανθασμένες αθλητικές οδηγίες στα παιδιά τους, χωρίς να σέβονται τη δική μας παρουσία».

Τζ.Γ.: «Αυτό συμβαίνει. Και αυτοί οι γονείς δεν είναι λίγοι. Εγώ είτε τους διώχνω είτε τους λέω, ειρωνικά, “επειδή ψάχνουμε για… προπονητές, δώστε μας το βιογραφικό σας”».

Σ.Ξ.: «Πολλοί γονείς δεν είναι παιδαγωγοί».

Αν.Κ.: «Σπανίζουν οι γονείς που καταλαβαίνουν τη σωστή κοινωνικοποίηση του παιδιού τους μέσω του αθλητισμού. Αλλοι έρχονται και μας λένε “θέλω το παιδί μου να χάσει κιλά με την άθληση” και μόλις τελειώνει η προπόνηση, αγοράζουν στα παιδιά τους διατροφικές… βόμβες απ’ το περίπτερο».

• Συνυπεύθυνη είναι και η ανεπάρκεια του σχολικού αθλητισμού;

Αν.Κ.: «Δάσκαλοι παριστάνουν τους γυμναστές. Επικίνδυνο για τα παιδιά».

Σ.Ξ.: «Παρά το γεγονός ότι το σωστό αθλητικό πλησίασμα του παιδιού και στο σχολείο τού προσφέρει αυτοπειθαρχία. Πολύ σημαντική σε εποχές δύσκολες όπως η τωρινή».

Τζ.Γ.: «Η εποχή μας βέβαια έχει και ένα καλό που τονίζει όσα λέμε. Αυθόρμητα, τα τελευταία χρόνια, οι Ελληνες αθλούνται πιο μαζικά από άλλοτε, όχι για να κάνουν μυώδες σώμα -όπως συνέβαινε στο παρελθόν όταν γέμιζαν τα γυμναστήρια- αλλά επειδή υπάρχει ανάγκη να ξεφύγουν από το άγχος της εποχής.

»Στα χρόνια της κρίσης γεμίζουν τα πάρκα με δρομείς, ποδηλάτες, τα δημοτικά κολυμβητήρια, γενικότερα οι χώροι άθλησης. Οι δήμοι δείχνουν τον δρόμο του μαζικού αθλητισμού στο κράτος».