«Αγοράζουμε σπαθιά από την τσέπη μας!»

Με τη σπάθη στο χέρι τιθασεύει την τραυματισμένη σπονδυλική στήλη και το κινητικό πρόβλημα που του γέννησε… Απέναντι στον 28χρονο ξιφομάχο της Εθνικής Παναγιώτη Τριανταφύλλου, όμως, εκτός απ’ τους ξένους αθλητές βρίσκεται και ο ύπουλος αντίπαλος, δηλαδή η ανεπάρκεια του δικού μας κοινωνικού περίγυρου για συμπολίτες καθισμένους σε αναπηρικά αμαξίδια.

Στο τριήμερο 25-28 Σεπτεμβρίου το χάλκινο μετάλλιο στη σπάθη Β’ κατηγορίας υπέγραψε την προσπάθειά του στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ξιφασκίας της Βαρσοβίας και παράλληλα πρώτο προκριματικό των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο για αθλητές με κινητικά προβλήματα και όχι με «ειδικές ανάγκες», όπως μόνο στην Ελλάδα αποκαλούνται…

Ο Δημήτρης Κάσδαγλης, προπονητής των πέντε Ελλήνων (τριών ανδρών, δύο γυναικών) που μετείχαν, μίλησε για «άλλο κόσμο»: «Και η Πολωνία δεν είναι Ελλάδα! Υπάρχουν απλές ράμπες και άλλα μέσα πρόσβασης στους κοινόχρηστους χώρους και όχι μόνο στις αθλητικές εγκαταστάσεις ώστε να κινούνται αυτόνομα… Είμαι ικανοποιημένος από την εμφάνιση των παιδιών γιατί προέρχονται από χώρα που δεν τους εξασφαλίζει άνετη διαβίωση, άρα και αφοσίωση στον αθλητισμό… Εκτός απ’ το χάλκινο του Παναγιώτη, ο Γεράσιμος Πυλαρινός ήταν 5ος στην Α’ κατηγορία της σπάθης, η Εφη Βλάμη είναι η πρώτη ξιφομάχος που μπήκε στη δεκαεξάδα ως 11η στο ξίφος ασκήσεως και ο Βασίλης Ντούνης στη σπάθη άφησε υποσχέσεις γιατί νίκησε σημαντικούς ξένους με πολλές διακρίσεις».

Ο Παναγιώτης Τριανταφύλλου στέρησε το χάλκινο στη σπάθη Β’ κατηγορίας (οι κατηγορίες καθορίζονται από το σημείο τραυματισμού στη σπονδυλική στήλη) από τον Ιταλό Αλέσιο Σάρι, τρίτο στους Παρολυμπιακούς του 2012. Ούτως ή άλλως, καθ’ οδόν προς τη Βαρσοβία ο Ελληνας αθλητής είχε φέτος σημαντική διεθνή παρουσία: χάλκινο μετάλλιο τον Ιανουάριο στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Χονγκ Κονγκ, επίσης τρίτη θέση τον Μάιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Λονάτο στην Ιταλία και πέμπτος τον Ιούλιο στο Πανευρωπαϊκό του Στρασβούργου. Τα πρώτα λόγια του Τριανταφύλλου γέννησε η αποδοχή. Ζητούμενο στην Ελλάδα:

«Η διοργάνωση αυτή, όπως κάθε άλλη αθλητική και μη συνάντηση ανθρώπων με κινητικό πρόβλημα, ούτε επίσημα, από τους διοργανωτές, ούτε ανεπίσημα δεν αναφέρονται ως συνύπαρξη “ατόμων με ειδικές ανάγκες” αλλά “με κινητικά προβλήματα”… Η έκφραση “ειδικές ανάγκες” είναι θλιβερό ελληνικό προνόμιο! Αστοχος, ρατσιστικός χαρακτηρισμός… Δεν συναντάται πουθενά αλλού! Στη χώρα μας εξοργίζεσαι όταν βλέπεις ότι τον έχουν στον τίτλο τους ακόμη και οι σύλλογοι, αθλητικοί και μη, των συμπολιτών που αντιμετωπίζουμε κινητικά προβλήματα…

Οι ανάγκες μας, παρά το πρόβλημά μας, είναι κοινές, γενικές και όχι… ειδικές! Να θέλω να ζήσω με αξιοπρέπεια παρά το πρόβλημά μου είναι γενική ανάγκη. Το ίδιο θέλει κάθε συμπολίτης παρά το όποιο πρόβλημα αντιμετωπίζει! Η ελληνική κοινωνία σε αντιμετωπίζει ως πολίτη δεύτερης κατηγορίας. Σαν τελειωμένο! Πολύ δύσκολο να κάνεις αθλητισμό και όχι μόνο, σε κλίμα αρνητικό για σένα! Παρά το κινητικό πρόβλημα που έχω από έναν τραυματισμό, αποφάσισα να αθλούμαι με διεθνείς συμμετοχές… Αν η ζωή μου καθημερινά στην Ελλάδα ήταν πιο ομαλή, η απόδοσή μου όταν εκπροσωπώ τη χώρα μου θα ήταν καλύτερη… Στους δρόμους το σώμα μου ταλαιπωρείται γιατί βρίσκω πεζοδρόμια, δημόσιες υπηρεσίες, μέσα μεταφοράς, γενικότερα κοινόχρηστους χώρους χωρίς μέσα πρόσβασης…

Και οι περισσότερες από τις λίγες ράμπες που υπάρχουν, είτε είναι κακής κατασκευής είτε τις μπλοκάρει παρκαρισμένο αυτοκίνητο! Σωματικά, λοιπόν, κακοποιούμαι στη χώρα μου, κάτι που έχει κόστος και στην αθλητική απόδοσή μου. Αυτά τα μέσα πρόσβασης κοστίζουν λίγες δεκάδες ή εκατοντάδες ευρώ, άρα δεν υπάρχει θέμα κόστους… Πάμε σε αγώνες στο εξωτερικό και λέμε “κοίτα, υπάρχουν παντού ράμπες”. Πάμε όπου θέλουμε. Ενώ στην Ελλάδα, όχι. Μακάρι κι εδώ μελλοντικά… Στο εξωτερικό, οι άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες είναι σαν όλους τους άλλους γιατί κάθε μέρα βρίσκονται παντού! Πολλοί από εμάς που αθλούμαστε καθισμένοι σε αναπηρικό καρότσι, σε αγώνες εντός Ελλάδας θέλουμε να δείξουμε ότι είμαστε ακμαίοι – ικανοί παρά τη γενική αίσθηση του “ανήμπορου” που δυστυχώς υπάρχει!

Ενώ αν υπήρχαν τα μέσα πρόσβασης και ισότιμα μπορούσαμε να βρισκόμαστε με ευκολία καθημερινά στις δουλειές ή στον δρόμο, όπως συμβαίνει στο εξωτερικό, θα ήταν αλλιώς. Σε αγώνες στο εξωτερικό, όπου βλέπουμε ότι μας λυπούνται ως λαό τα τελευταία χρόνια (εννοώ τις λέξεις μου!), αιαθανόμαστε ότι έχουμε… εθνική αποστολή! Να δείξουμε ότι κακώς μας λυπούνται ως λαό, αν και πιστεύουν ότι κάποια στιγμή η ελληνική κοινωνία θα επανέλθει…

Μακάρι, γιατί μεταξύ άλλων κινδυνεύει και η δική μας αθλητική δραστηριότητα. Ηδη δεν μας στέλνουν σε όλες τις διεθνείς διοργανώσεις. Δεν ξέρω αν είναι και θέμα διαχείρισης των χρημάτων που παίρνει από το κράτος η αθλητική ομοσπονδία μας, αλλά εκτός των άλλων το κράτος δεν βοηθάει οικονομικά σε όλες τις εποχές και όχι μόνο τώρα που έχει τη δικαιολογία της κρίσης! Εχουμε διεθνείς επιτυχίες σε Πανευρωπαϊκά και Παγκόσμια Πρωταθλήματα, αλλά ήδη μας μείωσαν 80% τα πριμ για μετάλλιο! Ισως γιατί δεν είμαστε κοσμικοί αθλητές που βγαίνουν στα πρωτοσέλιδα αθλητικών εφημερίδων… Εχετε λοιπόν κι εσείς οι δημοσιογράφοι ευθύνη γιατί δεν… πουλάμε και δεν μας προτιμάτε».

Αρα απειλούνται οι μελλοντικές αγωνιστικές υποχρεώσεις;

«Ναι! Ηδη δεν μας στέλνουν σε όλες τις διεθνείς διοργανώσεις… Μέσα στο 2014 πρέπει να πάμε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Χονγκ Κονγκ, αλλά απόντος χορηγού, δεν ξέρουμε αν θα πάμε! Κι αυτή η απουσία ίσως μας στοιχίσει την πρόκριση στους επόμενους Παρολυμπιακούς. Ισως μας μειώσουν 80% τα πριμ από διεθνή επιτυχία… Και πολλές φορές, ξιφομάχοι με κινητικό πρόβλημα, αναγκαζόμαστε ν’ αγοράσουμε τα σπαθιά μας με λεφτά απ’ την τσέπη μας! Δεν είμαστε απ’ αυτούς που παραλογίζονται και σε καιρούς κρίσης ζητούν από το δημόσιο ταμείο! Η παρουσία μας έχει μηδαμινό κόστος μπροστά σε άλλες σπατάλες».

Δεν παραδίδεται λοιπόν, παρά το άσχημο παιχνίδι που του έπαιξε η ζωή:

«Ημουν 19 χρονώ όταν συνεπιβάτης σε τροχαίο οδηγήθηκα στο καρότσι… Ο αθλητισμός με βοηθά για να κυνηγώ και τον στόχο που δεν έχει σβήσει ποτέ, παρά τον πόνο που συντηρώ γι’ αυτό που μου συνέβη… Με την άσκηση και την πίστη στον Θεό ελπίζω να σταθώ πάλι όρθιος»!