Πέντε άκυρα, δηλαδή αποτυχημένα – λανθασμένα (λέξεις με ιδιαίτερη αλληγορική σημασία στην πιεστική εποχή μας…) άλματα κι ένα έγκυρο-ηχηρή απάντηση στα λάθη της!
Αυτός ήταν ο δύσκολος δρόμος της Ελληνίδας Βούλας Παπαχρήστου με την πετυχημένη κατάληξη, ώς το χάλκινο μετάλλιο, δηλαδή ώς την προσέγγιση της κορυφής σε παγκόσμια συνύπαρξη.
Αν ο λόγος ήταν προφορικός και όχι γραπτός, η φωνή μας θα τόνιζε τις λέξεις-κλειδιά επειδή λαμβάνουν ξεχωριστή σημασία στις μέρες της εθνικής κατάθλιψης που βιώνουμε.
Τρίτη, λοιπόν, στο τριπλούν (14.15 μ.) των κορυφαίων γυναικών του πλανήτη κι ενώ βρισκόμαστε ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων.
Το ξανθό, γοητευτικό κορίτσι, που έχει διάρκεια στην καλή απόδοσή της, προέρχεται από πετυχημένο παρελθόν (ήδη κάτοχος δύο χρυσών σε πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα νέων), συντηρεί ανάλογο παρόν και σχεδιάζει παρόμοια μελλοντική πορεία.
Μέσα σε λίγες στιγμές, μετά την επιτυχία της στο Πόρτλαντ, ακολούθησε τη νεανική φλόγα και χόρεψε σαν ελκυστική νεράιδα, αγνόησε όσους θα τη χαρακτήριζαν οπισθοδρομική και είπε:
«Ο Θεός με αγαπάει, με βοήθησε και τον ευχαριστώ», και αμέσως τόνισε: «Κοιτάω μπροστά πλέον».
Ανυπομονούμε να συζητήσουμε περισσότερο μαζί της ώστε, πριν και μετά την αθλητική διάσταση της παρουσίας της, να της πούμε «σ’ ευχαριστούμε!»
Επειδή διαπιστώσαμε και πάλι πως υπάρχουν στα στάδια, όπως βέβαια και εκτός αθλητισμού, νέοι συμπολίτες που οραματίζονται, εν μέσω της ίδιας εθνικής ηττοπάθειας, καλύτερο αύριο!
