Στα μάτια μας, ό,τι κι αν λέει ο ίδιος, άνετη νίκη στα 35 χλμ. βάδην φαντάζει υπέρβαση. Συνθήκες της, η αλληγορία της ιδιαίτερης μορφής του αγωνίσματος, βεβαίως η απαιτούμενη, στυγνή αυτοπειθαρχία τού βάδην. Σαφώς υπάρχουν επιχειρήματα, όσα καταργούν την ίδια θεώρηση και δικαιώνουν την απλότητα της αναφοράς του 34χρονου Αλέξανδρου Παπαμιχαήλ για ένα ακόμη χρυσό σε διεθνή διοργάνωση. Το έκανε και πάλι προ ημερών δικό του στο Βαλκανικό πρωτάθλημα της Αττάλειας, έτρεξε την απόσταση σε χρόνο (2.37.25), απόδειξη της οικειότητάς του με την ίδια απόσταση, γενικότερα με το βάδην.
Χαμογέλασε συγκαταβατικά με τον ίδιο θαυμασμό μας, ισότιμο έκστασης:
«Γνωρίζω πως φαίνεται εντυπωσιακό αλλά όχι για εμένα. Επειδή, πολύ απλά, το βάδην, η συγκεκριμένη απόσταση των 35 χιλιομέτρων -και όχι μόνο αυτή- είναι βίωμα που αγαπώ. Στην Αττάλεια έγινε δικό μου, μετά την περυσινή επιτυχία, το δεύτερο χρυσό στη νέα κατηγορία της ίδιας απόστασης. Δεν θα νιώσετε, δεν πρέπει να νιώσετε, λοιπόν, έκπληξη αν αναλογιστείτε πως έχω τρέξει σε τρεις Ολυμπιακούς Αγώνες, έξι παγκόσμια πρωταθλήματα έχω πλούσια εμπειρία βέβαια και από βαλκανικούς αγώνες».
● Ποιος ήταν ο βαθμός δυσκολίας στο Βαλκανικό της Τουρκίας;
Ομορφη διαδρομή, δυστυχώς, όμως, δεν είχα ανταγωνισμό. Αν υπήρχε θα με βοηθούσε να βελτιώσω τον χρόνο μου. Μόνος μου έτρεχα. Αλλά παρ’ όλα αυτά ήταν χρήσιμος αγώνας εν όψει, τον Μάιο στην Τσεχία, του ευρωπαϊκού Κυπέλλου και βέβαια του φετινού Παγκόσμιου πρωταθλήματος στη Βουδαπέστη.
● Προοπτική διακρίσεων ως βάσιμους στόχους μάς αρέσει να ακούμε πως υπάρχει σε κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής εντός της τωρινής πιεστικής εποχής.
Συμφωνώ, η επιρροή του αθλητισμού, οι παρενέργειες ενός μεταλλίου είναι, ούτως ή άλλως, δεδομένες. Αλλά, επαναλαμβάνω, η ρίζα είναι να αγαπάς αυτό που κάνεις. Ο αθλητισμός είναι η ζωή μου από παιδί. Αυτό έχω να πω και στα παιδιά, στη δύσκολη εποχή μας: Να αγαπάτε ό,τι κάνετε. Οι επιτυχίες και οι στόχοι μου στηρίζονται και από όσους πιστεύουν σ’ εμένα, βεβαίως στους χορηγούς μου.
● Παρ όλα αυτά, όποιος ακούει τα ίδια λόγια σκέπτεται πως «τα 35 χιλιόμετρα είναι μεγάλη απόσταση ακόμη και για το αυτοκίνητό μου». Πόσο μάλλον για δρομέα βάδην.
Στο παρελθόν, το αγώνισμα ήταν 50 χιλιόμετρα. Αρα τα 35 χιλιόμετρα είναι… παιχνιδάκι. Χρειάζεται πίστη. Στις δυνατότητές σου, αλλά όχι μόνο. Στηρίζω κάθε προσπάθεια της ζωής μου και στην πίστη στον Θεό.
● Ο υποψιασμένος, σωστά ενημερωμένος πολίτης έπειτα από παρόμοιες επιτυχίες σκέπτεται για τους νικητές πως σας βοήθησαν και τα αναβολικά.
Οποιος σκέπτεται έτσι, δεν γνωρίζει τον αθλητισμό. Τα κρούσματα ντόπινγκ είναι υπαρκτά, αλλά, όταν κάνεις 200 χιλιόμετρα κάθε εβδομάδα στην προπόνηση, όπως εγώ που αθλούμαι από οκτώ ετών, αυτό που φαίνεται παράλογο μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Δεν έχω ανάγκη να πείσω κανέναν, έχω κάνει δικές μου μεγάλες διακρίσεις, όσες θρέφουν αυτοπεποίθηση.
● «Αυτοπεποίθηση». Ζητούμενο για τα παιδιά τού σήμερα. Ηδη αναφερθήκατε σε αυτά.
Τα νέα παιδιά, εκτός από την «αγάπη» που είπα πριν, καλό είναι να κλείσουν τα αυτιά τους επειδή βασιλεύει η άρνηση στις μέρες μας. Ξεκολλήστε από τις οθόνες, όπου βρίσκετε τα πάντα έτοιμα, και αθληθείτε.
● Τρέξατε στην Τουρκία, σε εποχή, έστω φαινομενικής, σύγκλισης μεταξύ μας.
Με τους Τούρκους, αθλητές, συνοδούς -και όχι μόνο- είμαστε χρόνια φίλοι. Υπάρχει αμοιβαία καλή διάθεση, συνεννόηση. Ισως η ίδια αμοιβαιότητά μας δείχνει τον δρόμο και στους πολιτικούς.
