Ποίηση εν κινήσει!

Ο χρόνος είναι ανελέητος -νόμος της ζωής- και δεν σταματάει για κανέναν. Ούτε για τον πιο χαρισματικό τενίστα που φιλοξένησαν ποτέ τα κορτ.

Η 15η Σεπτεμβρίου σηματοδοτεί ένα «πριν και μετά» στο παγκόσμιο τένις. Ο Ρότζερ Φέντερερ αποχωρεί. Στα 41 χρόνια του, ύστερα από 24 σεζόν στο επαγγελματικό σιρκουί, με 20 Γκραν Σλαμ στην τροπαιοθήκη του και 103 τίτλους συνολικά, έχοντας νικήσει τους 1.251 από τους 1.526 αγώνες που έπαιξε, χωρίς ποτέ να έχει αποσυρθεί από κανέναν – ούτε καν τα τελευταία χρόνια, όταν αρχικά η πλάτη και κατόπιν τα γόνατά του άρχισαν να τον ταλαιπωρούν! Με 237 διαδοχικές εβδομάδες (ρεκόρ) στο Νο 1 της παγκόσμιας κατάταξης και 310 συνολικά. Και, επί 19 σερί χρόνια (2003-2021), να κερδίζει την ψηφοφορία του πιο αγαπημένου αθλητή των φιλάθλων στο τουρ της ΑΤΡ!

Ο Ελβετός μαέστρος θα προτιμούσε να ερχόταν το τέλος διαφορετικά. Να μπορούσε, για παράδειγμα, να αγωνιστεί στο τουρνουά της γενέτειράς του, της Βασιλείας, στα τέλη Οκτωβρίου. Ή να είχε μετάσχει στο φετινό Ουίμπλεντον, το κοινό του οποίου πάντως είχε την ευκαιρία να τον αποθεώσει στην παρέλαση των πρωταθλητών για τα 100 χρόνια του κεντρικού κορτ – ως τον τενίστα με τις περισσότερες κατακτήσεις, 8 τον αριθμό, στο λονδρέζικο γκαζόν.

Ο Φέντερερ ξεκίνησε την καριέρα του ως ένας δύσκολος, οξύθυμος νέος που έσπαγε ρακέτες, αλλά πολύ σύντομα -όταν ήρθαν τα πρώτα Γκραν Σλαμ και η καθιέρωση στο Νο1 της παγκόσμιας κατάταξης- μεταμορφώθηκε στον «κύκνο» του τένις. Και ο θρύλος του καθιερώθηκε κυρίως στο Ουίμπλεντον. Εκεί όπου αναδείχθηκε πρωταθλητής τζούνιορ στο μονό και το διπλό του 1998, πήγε τρία χρόνια αργότερα για να «καθαιρέσει» το είδωλό του και κυρίαρχο τότε στο Λονδίνο, τον Πιτ Σάμπρας. Το 2003 θα κατακτούσε εκεί, στον προσωπικό του… κήπο, το πρώτο από τα 20 Γκραν Σλαμ της καριέρας του.

Ενας καλλιτέχνης της ρακέτας, ο Φέντερερ έκανε τα δύσκολα να φαντάζουν εύκολα, τους απανωτούς winners να φαίνονται τόσο ντελικάτοι και το απαράμιλλο μπάκχαντ με το ένα χέρι να εξελίσσεται στο ωραιότερο χτύπημα του παγκόσμιου τένις. Μια αέρινη φιγούρα που δεν αγκομαχούσε, ούτε καν έμοιαζε να ιδρώνει… Στους αγώνες του, έπαιρνε το πάνω χέρι με το καλημέρα, χωρίς να περιμένει να δει τι θα κάνει ο αντίπαλος. Ηταν ο ιδιοφυής κυρίαρχος, μόνιμα στην επίθεση, παίζοντας (και) για τον θεατή. Αγωνιζόταν και παράλληλα απολάμβανε το τένις, ψάχνοντας πάντα την πιο απίθανη γωνία, το πιο εξωφρενικό πέρασμα.

Ο Φέντερερ εισήγαγε το τένις σε άλλη διάσταση και συμπαρέσυρε σε αυτή τη διαδρομή τους μεγάλους αντιπάλους του, τον Ράφα Ναδάλ και τον Νόβακ Τζόκοβιτς. Οι τρεις τους, πιέζοντας ο ένας τον άλλο για να κατακτήσουν νέες κορυφές, προσέδωσαν τεράστια δημοφιλία σε ένα άθλημα που έως τα τέλη του 20ού αιώνα θεωρούνταν ακόμη ελιτίστικο.

Το κενό που αφήνει ο Φέντερερ είναι τεράστιο, δυσαναπλήρωτο και διαφορετικό από οποιουδήποτε άλλου τενίστα. Ηταν ένας πρωταθλητής ασύγκριτος. Βάσει ψυχρών αριθμών, ο Ναδάλ και ο Τζόκοβιτς κέρδισαν περισσότερα Γκραν Σλαμ από τον ίδιο – 22 ο Ισπανός, 21 ο Σέρβος και 20 ο Ελβετός. Ομως η διαφορά τους δεν είναι στους αριθμούς, αλλά στην ιδιοσυγκρασία. Ο Ναδάλ και ο Τζόκοβιτς είναι προϊόντα δουλειάς, προπόνησης, ιδρώτα, άμυνας. Οχι ότι ο Φέντερερ δεν έχει δουλέψει σκληρά. Ομως η εντύπωση που αφήνει όταν τον βλέπεις εν δράσει είναι ότι δεν επέλεξε αυτός το τένις, αλλά το τένις επέλεξε αυτόν. Ενα ον ευλογημένο με θεϊκό ταλέντο, με κομψότητα, χορευτική κίνηση στο κορτ, τεχνική και ακρίβεια στα χτυπήματά του. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, όλοι οι αντίπαλοί του ονειρεύτηκαν κάποια στιγμή να του μοιάσουν – είναι τέτοιο το ταλέντο και η αισθητική του, που δεν χωράει ζήλια, παρά μόνο σεβασμός και θαυμασμός. Και, αν το τένις αποκτούσε ένα logo σαν αυτό του ΝΒΑ που απαθανάτισε την κίνηση του Τζέρι Ουέστ, τότε σίγουρα θα επιλεγόταν η εικόνα του Φέντερερ να σερβίρει ή να εξαπολύει το μπάκχαντ με το ένα χέρι.

Οι τίτλοι τέλους θα πέσουν την ερχόμενη εβδομάδα στο Λονδίνο, στο Laver Cup. Μια διοργάνωση που δημιούργησε ο ίδιος, εμπνευσμένος από το Ryder Cup του γκολφ, που φέρνει αντιμέτωπες την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στο τένις, είναι η Ευρώπη εναντίον του υπόλοιπου κόσμου. Και εκεί, στην Ο2 Arena του Λονδίνου, θα έχει την καλύτερη παρέα. Οι «τρεις μεγάλοι» θα ενωθούν ξανά. Ο Φέντερερ με τον Ράφα Ναδάλ και τον Νόβακ Τζόκοβιτς, μαζί με τον Αντι Μάρεϊ και τους νεαρότερους Στέφανο Τσιτσιπά και Κάσπερ Ρούουντ.

Το μέλλον του τένις βρίσκεται σε καλά χέρια, όπως αποδείχθηκε πρόσφατα και στο Αμερικανικό Οπεν με την αναρρίχηση του εξαιρετικά ταλαντούχου Κάρλος Αλκαράθ στο Νο1 της παγκόσμιας κατάταξης. Ομως με την αποχώρηση του Ρότζερ Φέντερερ κλείνει ένα χρυσό κεφάλαιο στην ιστορία του αθλήματος, αυτό της συνύπαρξης των Big Three, με αγώνες που δύσκολα θα ξεχαστούν και επιτεύγματα που δύσκολα θα επαναληφθούν.

Η συζήτηση για τον κορυφαίο τενίστα όλων των εποχών (GOAT) σίγουρα θα συνεχιστεί και καθένας θα μετράει με δικά του κριτήρια τη δόξα. Ομως το σίγουρο είναι ότι, όποιος αγαπάει το τένις, σίγουρα λάτρεψε τον Ρότζερ Φέντερερ. Και προσυπογράφει τη δήλωση του Ναδάλ, όταν έμαθε ότι ο φίλος του αποχωρεί: «Δεν ήθελα ποτέ να έρθει αυτή η ημέρα. Είναι μια μέρα λύπης για τον αθλητισμό».