«Να το ’χεις μέσα σου!»

O Mίλτος Τεντόγλου δεν μας αξίζει! Το ψελλίσαμε και πάλι πριν αναζητήσουμε, λίγη ώρα μετά το άλμα του-παρέμβαση (8.52 μ.) στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Μονάχου, τον ίδιο και τους Μακεδόνες φίλους και φίλες του από τα Γρεβενά. Οσους τον συνοδεύουν, όσους (μόνο αυτοί!) έχουν δικαίωμα να μοιράζονται μαζί του τα επινίκια. Οι υπόλοιποι; Ας θεωρήσουμε συμβολική και αυτή τη χρονική συγκυρία και ας βγάλουμε συμπεράσματα με γλώσσα αλήθειας προς τον εαυτό μας. Ο Τεντόγλου ήταν σαν να φώναζε και πάλι, με την απλότητα και το χάρισμά του, «σοβαρευτείτε!».

Η πετυχημένη προσπάθειά του με όχημά της μόνο σκληρή δουλειά και αίσθηση αποστολής έγινε παράλληλα με την πρόκληση-σπίλωση της (εναπομείνασας) αξιοπρέπειας και της αισθητικής –αποτέλεσμα των απαξιωτικών αναφορών για τη ζωή απλών ανθρώπων στον Εβρο– και με τον κυκεώνα των υποκλοπών, επίσης πράξη που κινείται και θρέφεται από το σκοτάδι. Τις ίδιες στιγμές εκτυφλωτικό φως από τον Τεντόγλου. Μέσω της καλύτερης φετινής επίδοσης στον κόσμο, νέου ρεκόρ της κορυφαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης, ξεχάσαμε κάτι για να προσδιορίσουμε τη νίκη του; Ναι, παραλίγο να ξεχάσουμε πως όλα τούτα τα εμφατικά με αγωνιστικό πρόσημο είναι λιγότερο σημαντικά από τους συμβολισμούς τους.

Μακάρι με την ίδια καταλυτική απλότητα που εξηγεί τους… άθλους του, λες και πρόκειται για κάτι κοινό, καθημερινό, συνηθισμένο… μακάρι, λοιπόν, να πει «ας μου μοιάσετε, ας κάνετε πράξη τα λόγια σας, αν αυτά θα δώσουν χαρά σαν τη δική μου» σε όσους, αξιωματούχους κάθε ιδιότητας, τον πλησιάσουν –ή εξ αποστάσεως– για να του πουν «συγχαρητήρια». Αναπόφευκτες σκέψεις πριν λάβουμε την ενέργεια της αρχικής αντίδρασής του:

«Ευχαριστώ όλους όσοι χαίρεστε μαζί μου, ναι, είμαι σε καλή κατάσταση, έπρεπε να επανέλθω μετά από εμφάνιση που δεν με ικανοποίησε όπως πριν από λίγες μέρες στο Παγκόσμιο του Ορεγκον. Είμαι καλά προπονημένος και είναι πλέον σημαντική η εμπειρία μου ώστε να μπορώ να βελτιώνομαι ακόμη και μέσα στον ίδιο αγώνα, μετά από άλμα που δεν είναι αυτό που περιμένω».

● Ακόμη και ηττημένος, Τεντόγλου σημαίνει άνοδος στο βάθρο.

Ναι, και αυτό είναι απόδειξη όσων λέω για τον τρόπο που στέκομαι στις μεγάλες διοργανώσεις… Να το πω και πιο απλά; Αυτό μου… έλειπε μετά από τόσες σημαντικές εμπειρίες, να μην μπορώ να ρυθμίσω μια μέρα που φαίνεται πως δεν αρχίζει ιδανικά. Χρειάζεται, όμως, πολλή δουλειά, αυτοσυγκέντρωση και…

● Και;

Να το ’χεις μέσα σου!.

● Ετσι ακριβώς. Φίλοι αλλά και αντίπαλοι μιλούν για τον «ξεκάθαρο στόχο του Τεντόγλου, τα 9 μέτρα». Πότε αλήθεια;

Ησυχάστε. Το άλμα στα εννέα μέτρα είναι το μεγάλο όνειρο, ποτέ δεν έδιωξα αυτόν τον μεγάλο στόχο. Ζητώ από τον εαυτό μου να συνεχίσω έτσι. Πολλή δουλειά στην προπόνηση, προσγειωμένος στις απαιτήσεις κάθε διοργάνωσης και προσοχή, το έχω ξαναπεί: να μην πάρουν αέρα τα μυαλά. Μόνο έτσι και, όπως είπα πριν, «να το ’χεις μέσα σου».

«Χάρισμα, δουλειά, συνέπεια»

Ηταν οι στιγμές του, ντραπήκαμε (το εννοούμε) να τις πλήξουμε με περισσότερα λόγια. Τέτοια αναζητήσαμε από τον μεγάλο αντίπαλό του (και πάλι στο Μόναχο μεγάλο χαμένο από τον Μίλτο), Τόμπιας Μόντλερ, δεύτερος με 8.06 μ. Είχαμε γνωριστεί την άνοιξη (25/3), τότε δήλωσε στην «Εφ.Συν.», μετά το… μοιρολατρικό «εξαιτίας του Τεντόγλου έχω μάθει απέξω τον εθνικό ύμνο σας», πως «ελπίζω να τον νικήσω στο επόμενο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα». Τώρα δηλαδή, στο Μόναχο. Αμ δε… Ο Σουηδός φαίνεται πως το ’χει πάρει απόφαση:

«Εχετε κάθε λόγο να είστε χαρούμενοι με τον Τεντόγλου. Τέτοια σταθερότητα σε αυτό το επίπεδο συναγωνισμού δεν είναι συχνή. Αποδεικνύει χάρισμα, δουλειά, συνέπεια. Μπράβο του. Οπως σας είχα πει, τον θεωρώ φίλο μου, όπως και εκείνος εμένα. Τον ευχαριστώ, όχι βέβαια επειδή με νίκησε και πάλι, αλλά επειδή αξία όπως η δική του υποχρεώνει και εμένα να βελτιώνομαι συνεχώς».

«Χάρισμα, δουλειά, συνέπεια», ανέφερε ο Μόντλερ. Χαμογελάσαμε με νόημα όταν ακούσαμε τις ίδιες λέξεις. Πρόκειται για όσες είχαν γεννήσει τη δική μας αυθόρμητη σκέψη, αυτή που διαβάσατε στην αρχή του κειμένου. Λίγη ώρα μετά την πτήση-αιτίαση του Τεντόγλου, οκτώ μέτρα και 52 εκατοστά στην άμμο του σκάμματος, χιλιάδες χιλιόμετρα ώς τον δημόσιο βίο της αυτοκαταστροφικής πατρίδας του…