«Λαϊκό εξομολογητήριο» – πεδίο έκφρασης

Ικανή αφορμή στάθηκε η απόφαση της Ναόμι Οσάκα να γυρίσει, μέσω της αποχώρησης από το Ρολάν Γκαρός, την πλάτη της στην υψηλή κοινωνία του τένις, κατ’ επέκταση στις… ανθρωποθυσίες που επιβάλλει ο επαγγελματικός αθλητισμός στο όνομα αταλάντευτης πορείας προς την επιτυχία και κυρίως τα κέρδη της. Από την ημέρα που η Γιαπωνέζα σήκωσε κάθετα την παλάμη της στον πνιγηρό περίγυρό της, εξελίσσεται διεθνής δημόσιος διάλογος για τις ασφυκτικές δομές της κερδοφορίας με πρόσχημα την αθλητική δράση.

Την Πέμπτη, πριν αρχίσει το φιλικό παιχνίδι της Εθνικής ποδοσφαίρου με το Βέλγιο, ο Τιερί Ανρί σε δημοσιογραφικό κύκλο προέβλεψε (ή μήπως ανακοίνωσε πληροφορία;) πως «στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου θα γίνει από παίκτες εθνικών ομάδων και όχι μόνο η υπενθύμιση όσων είπε η Ναόμι, επειδή τα ποσά είναι ανάλογα και σε άλλα επίπεδα του επαγγελματικού αθλητισμού των ημερών μας και όχι μόνο στο τένις».

Η ένταση των ρυθμών ανταγωνισμού μεταξύ των κορυφαίων εθνικών ομάδων της ηπείρου μας σε λίγες μέρες εν όψει κατάληψης της ευρωπαϊκής κορυφής φαντάζει ιδανική προϋπόθεση για, ανάλογες με της Οσάκα, αντιδράσεις. Αν και δεν χρειάζεται κατ’ ανάγκη παρόμοια πιεστική αφορμή για να πει παίκτης-ες «πριν και μετά από φορείς θεάματος με συμβατικές υποχρεώσεις, είμαστε άνθρωποι». Το ευρωπαϊκό πλησιάζει, κοντός ψαλμός αλληλούια…

Σε κάθε περίπτωση η συγκυρία νομιμοποιεί ανάλογες παρεμβάσεις. Επειδή η υπενθύμιση από τη Ναόμι Οσάκα πως υπάρχουν αθλητές-υποχείρια διατυπώθηκε μέσα στο αχανές της επικαιρότητας του κορονοϊού, όταν και η συνειδητοποίηση της αδυναμίας μας θρέφει και την ανάγκη επανόδου. Μόλις θυμηθήκαμε τα λόγια του Μίλτου Τεντόγλου όταν επέστρεψε από το πρόσφατο Ευρωπαϊκό: «Μόνος μου, χωρίς βοήθεια τα κατάφερα». Τα λόγια του ηχούσαν «συχνότερα καπηλεύονται παρά ενισχύουν την προσπάθειά μας».

Ποδοσφαιριστές, γενικότερα αθλητές με υψηλό πλέον βιοτικό, συχνά και μορφωτικό επίπεδο, φαντάζουν ικανοί να θυμίζουν (κατά καιρούς συμβαίνει) πως υπάρχει ανάγκη επαναπροσδιορισμού της λεγόμενης «επαγγελματικής αθλητικής πορείας». Το λαϊκό έρεισμα που διαθέτουν νομιμοποιεί τη διατύπωση. Απομένει -και υπάρχει η αίσθηση πως διεθνώς κυοφορείται- η εμφάνισή τους ως συμπαγούς ομάδας που θα διατυπώσει την απαίτηση σεβασμού στον ανθρώπινο παράγοντα… Ναόμι Οσάκα και όχι μόνο.

Ο, 34χρονος πλέον, μπασκετμπολίστας Ντάνιελ Χάκετ όταν το 2018 έφυγε από τον Ολυμπιακό για την Μπάμπεργκ, δεν πέρασε πολύ καιρός που είπε στον πρόεδρο της γερμανικής ομάδας «με ανθρώπους έχεις να κάνεις, όχι με παίκτες-πιστόνια που παράγουν νίκες και χρήματα!». Οσο για τον Μαυροβούνιο, επίσης μπασκετμπολίστα, της Μπαρτσελόνα Νίκολα Μίροτιτς μόλις πήγε στην Καταλονία οραματίστηκε (περί οράματος πρόκειται): «Αθλητές με τα λόγια και τη στάση ζωής τους μπορούν να εμπνεύσουν λαϊκές μάζες στη μάχη με τον κορονοϊό».

Και οφειλή

Μα και βέβαια… Και με άλλη γραμμή εκκίνησης. Οι αθλητές λοιπόν μπορούν να κινούνται ώστε να προσφέρουν και ως διάθεση εκτόνωσης ενοχής της ίδιας της αθλητικής κοινωνίας. Ο κόσμος του αθλητισμού, βλέπετε, δεν είναι -και αυτός- αγγελικά πλασμένος, τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε ερασιτεχνικό, μαζικό επίπεδο. Εκτός απ’ όσα κατά καιρούς αποδίδει στις κοινωνίες, συχνά τις προκαλεί, απολαμβάνει την ασυλία τους. Αρα ο αθλητισμός χρωστά στις κοινωνίες ανταπόδοση. Οποια πάντως κι αν είναι η γραμμή εκκίνησης, εν ενεργεία και μη αθλητές – παίκτες με ενεργειακή-δημιουργική σκέψη υπάρχουν. Στη χώρα μας γνωρίζουμε πολλές παρουσίες που αναζητούν αλλά δεν τους παρέχεται βήμα έκφρασης. Ας επιδιώξουν με συνοχή που θα διδάσκει και άλλες κοινωνικές ομάδες, προτείνει η «Εφ.Συν», τη συνύπαρξη με στόχο τη διατύπωση ανάγκης, προτάσεων.

Τώρα! Που, λόγω εγκλεισμών, όπως άλλοτε (1948) έγραψε ο Αλμπέρ Καμί σε πολιτικό κείμενό του, μοιάζουμε «από φόβο και ντροπή να συρόμαστε σε λαϊκό εξομολογητήριο», φαντάζει κατάλληλη εποχή παρά το αρνητικό πρόσημό της…