Η διάπυρη Παλαιστίνη! Και μέσω αθλητισμού

Επέστρεψαν από τη Ναμπλούς, εκεί, στη δυτική όχθη του Ιορδάνη, κατανόησαν και μέσω του τάε κβον ντο το γνωστό διάπυρο μάγμα που όχι απλά χαρακτηρίζει αλλά ορίζει την Παλαιστίνη. Το μεγάλο τζαμί, έργο του 1187, θαρρείς πως… τέμνει τον ουρανό, η μακρόσυρτη υμνολογία ηχεί σαν υπενθύμιση: της ελπίδας υλοποίησης του πάγιου αιτήματος για σύσταση κράτους, της ευθυγράμμισης (!) των «φιλόξενων κατοίκων», όπως ανέδειξαν τους Παλαιστινίους οι τρεις Ελληνες αθλητές, με την άμορφη μάζα σκουπιδιών παντού (!), βέβαια της ιδιότητας που έχει η αθλητική υπόστασή τους (αν και βρισκόμενη, όπως συνολικά η κοινωνία τους, σε ανάγκη αυτοπροσδιορισμού) σε μέσο εξωτερικής πολιτικής.

Αλήθεια, ανεξίτηλη εμπειρία έζησαν, 50 χιλιόμετρα βόρεια της Ιερουσαλήμ, ο 25χρονος Λευτέρης Φακίνος, ο 19χρονος Σταύρος Τσιπούνης, ο 21χρονος Χριστόφορος Καλλιφώνης. Υπογεγραμμένη από τα ασημένια μετάλλιά τους στο G1 Palestine Open, διεθνή διοργάνωση του τάε κβον ντο, μια από εκείνες που θα καθορίσουν και τις συμμετοχές στους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες (Τόκιο 2020). Αν προσθέσουμε και το χρυσό της Ανδριάνας Ασπρογέρακα (κατηγορία 57 κιλών), η ίδια αίσθηση του ιδιαίτερου, συχνά αλλόκοτου, περίγυρου συντάχθηκε με επιτυχίες-μελλοντικές υποσχέσεις των Ελλήνων.

Στα πρόθυρα να διδάξει σε σχολείο βρίσκεται ο Λευτέρης Φακίνος, τελειόφοιτος φοιτητής Γυμναστικής Ακαδημίας (όπως είναι και οι άλλοι δύο της πετυχημένης συντροφιάς). Εχασε στον τελικό (58 κ.) από τον Αμερικανό, μεξικανικής καταγωγής, ολυμπιονίκη στο Ρίο (2016) Νταμιάν Βίγια αν και… «ήταν 15-15 το αποτέλεσμα και γνώρισα την ήττα την τελευταία στιγμή, στον λεγόμενο “χρυσό πόντο”. Η ήττα μού στοίχισε, αλλά χρησιμεύει και ως κίνητρο επειδή πάντα στόχος μου είναι η κορυφή. Εχω αυταπάρνηση, δεν μ’ αρέσει να τα παρατάω, δεν υπάρχει “δεν μπορώ” για μένα».

– Οδηγία προς… ναυτιλλομένους Ελληνες πολίτες; Προερχόμενους ή άλλους ακόμη βρισκόμενους στις επιπτώσεις της κρίσης των τελευταίων χρόνων.

«Ναι, για τη νέα γενιά που θα πάρει, μελλοντικά, την κοινωνία μας στα χέρια της. Υπερπροστατευμένη είναι η νέα γενιά, να γιατί τα παρατά εύκολα. Δεν πρέπει, ας σκεφτούν όπως εγώ, αν θέλεις πάντα υπάρχουν μέσα. Ακόμη κι αν χάσεις, αν δεν τα παρατήσεις είσαι πετυχημένος επειδή συνεχίζεις. Εκεί είδα και πάλι ότι οι Αραβες έχουν μεγαλύτερη σύμπνοια από εμάς. Εμείς οι Ελληνες μόνο στα δύσκολα ενωνόμαστε, οι Αραβες μιλούν κοινή γλώσσα, σε μικρά και μεγάλα θέματα που αφορούν όλους, καθημερινά. Μακάρι κι εμείς κάποτε».

Τρελός χορός

Οι Παλαιστίνιοι; Είναι ανάλογο παράδειγμα; «Και βέβαια. Το έζησα και πάλι στη Ναμπλούς: Ακόμη κι όταν δεν το έλεγαν μπορούσες να αφουγκραστείς τη δίψα τους για δικό τους κράτος. Εντύπωση μου έκανε το αραβικό στοιχείο στις εξέδρες. Εντονη ατμόσφαιρα, ικανή να πλήξει την αυτοσυγκέντρωσή μας. Τρελός χορός από Αραβες στις εξέδρες. Κυρίως Παλαιστινίους, Ιορδανούς, Λιβανέζους, όταν νικούσαν αθλητές από αραβικά κράτη. Οι Παλαιστίνιοι αθλητές είναι αξιόμαχοι, έχουν επιτυχίες σε διεθνές επίπεδο στο άθλημά μας και βλέπεις πως κάνουν τις επιτυχίες τους μέσο υπενθύμισης του εθνικού αγώνα τους. Οταν φύγαμε, στα σύνορα με το Ισραήλ, μόνο και μόνο επειδή είχαμε βρεθεί στην Παλαιστίνη, μας έκαναν για πολλή ώρα εξονυχιστικό έλεγχο. Σπάνια εμπειρία. Ως αθλητής ταξιδεύω από τεσσάρων ετών. Διψώ να μοιραστώ τις εμπειρίες και τα συμπεράσματα με τους μαθητές μου στο μέλλον. Να τους μιλήσω για την αυταπάρνηση, την πίστη στον Θεό, τη θέληση που πρέπει να έχουν. Ετσι έχω πλάσει την απαίτηση από τον εαυτό μου για το καλύτερο σε κάθε προσπάθειά μου».

«Μόνος σου;»

Ασημένιο στάθηκε και στο στέρνο του Σταύρου Τσιπούνη (74 κιλά). Σπουδάζει στο δεύτερο έτος των ΤΕΦΑΑ, πέρυσι είχε βρεθεί πάλι στην Παλαιστίνη:

«Στη Ραμάλα. Ηταν και τώρα στη Ναμπλούς πολύ ευγενικοί μαζί μας, λες και μας ήξεραν χρόνια, αγαπούν την Ελλάδα οι Παλαιστίνιοι. “Είμαστε αδέλφια με τους Ελληνες”, άκουσα πάλι. Παίρνουν θάρρος από τους αθλητές τους για τον εθνικό αγώνα. Εχουν αθλητές με ταλέντο, δουλεύουν σκληρά, με λίγα μέσα στην προπόνηση, έχουν και διεθνείς επιτυχίες που τις αξιοποιούν στα λόγια τους και με παράπονα για την αδιαλλαξία του Ισραήλ, το άκουσα και πάλι, συχνά, αυτό. Δίπλα μας, οι Τούρκοι αθλητές χαιρετούσαν και εκεί στρατιωτικά, εγώ αδιαφόρησα, το ίδιο και ο κόσμος στο θέαμά τους. Δεν αντέδρασε κανείς στον χαιρετισμό των Τούρκων. Και αυτός είναι ο αθλητισμός. Οι αγώνες έγιναν σε λειτουργικές πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις, οι Παλαιστίνιοι, το βλέπεις, αυτοεπιβεβαιώνονται ως καλοί διοργανωτές, το έχουν ανάγκη για να λένε με δυνατή φωνή το γνωστό αίτημά τους για δημιουργία κράτους. Αλλά τι αντίθεση… Θέλουν κράτος αλλά δεν σέβονται ό,τι έχουν τώρα. Πολύ βρόμικοι οι δρόμοι τους, κάθε κοινόχρηστος χώρος έχει έντονη δυσοσμία, σκουπίδια πεταμένα παντού. Γι’ αυτό απέφευγα να βγαίνω απ’ το ξενοδοχείο».

– Στα σύνορα με το Ισραήλ;

«Ερωτήσεις: “Εχεις φτιάξει μόνος σου τη βαλίτσα σου στην Παλαιστίνη;”, “Εχεις μαζί σου κάποιο δώρο που σου έκανε Παλαιστίνιος;” και άλλες παρόμοιες… Ελεγχος για πολλές ώρες».

– Ελληνικό τάε κβον ντο εν όψει και των επόμενων Ολυμπιακών Αγώνων.

«Είμαι 19 χρόνων, δεν προλαβαίνω να μετάσχω στη διοργάνωση. Αθλητές μας έχουν, τα τελευταία δύο-τρία χρόνια, διεθνείς επιτυχίες, υπάρχει ταλέντο και προοπτικές διάκρισης. Αν και εγώ δεν πιστεύω στο πηγαίο ταλέντο αλλά στη σκληρή δουλειά. Αυτό, ταπεινά, θα πω φιλικά ως αθλητής που εκπροσωπεί την Ελλάδα και στους νέους της πιεσμένης εποχής μας ότι πρέπει να κάνουν για να βρουν λύσεις. Οσο για το τάε κβον ντο, διδάσκει αυτοπειθαρχία, σεβασμό και η σκληρή προπόνησή του όταν αποδίδει είναι μάθημα ζωής».

«Εξω από την πόρτα»

«Μάθημα αυτοσεβασμού» χαρακτήρισε το τάε κβον ντο και ο, επίσης βρισκόμενος στο δεύτερο έτος της Γυμναστικής Ακαδημίας, Χριστόφορος Καλλιφώνης (87 κ.). Οσο για τη… δική του Παλαιστίνη:

«Πρώτη φορά πήγα, διαρκώς εμπόλεμος τόπος, δεν είναι κατοικήσιμη η Παλαιστίνη που είδα. Και γιατί οι ίδιοι δεν σέβονται τον τόπο τους, σκουπίδια παντού, πετούν τα σκουπίδια τους έξω από την πόρτα του σπιτιού τους, συνεχής μυρωδιά, σε πιάνει η καρδιά σου! Φιλόξενος λαός, κατανόησα πως όλοι θέλουν να ιδρυθεί το κράτος τους, αλλά δεν σέβονται τη γη τους. Τα ίδια έλεγαν πολλοί ξένοι αθλητές. Χρήσιμη εμπειρία, φιλόξενος κόσμος που ελπίζει σε καλύτερο μέλλον και κόρνες παντού στους δρόμους. Ντελίριο. Εμπειρία. Είχαμε καλή παρουσία, αν το τάε κβον ντο “πουλούσε” περισσότερο θα είχε καλύτερη θέση στην Ελλάδα. “Δοκίμασέ το”, λέω στα νέα παιδιά, είναι μάθημα αυτοσεβασμού που ούτως ή άλλως τον αναζητούμε ως κοινωνία. Η ικανότητα στο άθλημά μας, ακόμη κι αν δεν υπάρχει αυθεντικό ταλέντο, μπορεί να αποκτηθεί με πολλή δουλειά».