Υπεράνθρωπος μαραθώνιος…

Ηταν ένας ξεχωριστός αγώνας. Ενας μαραθώνιος διαφορετικός από τους υπόλοιπους, αλλά και τόσο κοντά στον πάλαι ποτέ στόχο του αθλητισμού: την υπέρβαση ορίων, το altius, citius, fortius… Tην απόδειξη ότι ο ανθρώπινος οργανισμός δεν έχει περιορισμούς.

To δίωρο για τον μαραθώνιο ήταν πια ένα «ψυχολογικό όριο». Ο Κενυάτης Πολ Τέργκατ είχε κατεβεί τις 2 ώρες και 5 λεπτά τον Σεπτέμβριο του 2003 (2.04.55) στο Βερολίνο και, 15 χρόνια αργότερα, το 2018 ο συμπατριώτης του, Ελιούντ Κιπτσόγκε κατέβηκε κάτω από τις 2 ώρες και 2 λεπτά.

Ο Κιπτσόγκε, στα 34 χρόνια του πλέον και με ένα εντυπωσιακό παλμαρέ, όπου φιγουράρουν νίκες σε όλους τους φημισμένους μαραθωνίους καθώς και το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Ζανέιρο, ήταν έτοιμος και αποφασισμένος για τον άθλο: τον πρώτο μαραθώνιο κάτω από τις δύο ώρες!

Το όλο εγχείρημα δεν ήταν απλό. Δεν έγινε σε συνθήκες αγώνα ανάμεσα σε αντιπάλους. Σπόνσορας ήταν η πολυεθνική εταιρεία πετρελαιοειδών και χημικών INEOS. Ως τόπος του αγώνα επιλέχθηκε η Βιέννη, με τους ίσιους και επίπεδους δρόμους γύρω από το Πάρκο Πράτερ.

Ο Κιπτσόγκε προπονήθηκε για 4 μήνες, ενώ χρειάστηκε σχεδιασμός εφάμιλλος στρατιωτικής επιχείρησης και προϋπολογισμός 15 εκατ. στερλινών. Ετρεξε καθένα από τα 42 χιλιόμετρα σε ρυθμό μεταξύ 2.48 και 2.52.

Είχε στη διάθεσή του 41 «λαγούς», που ανά επτά –σε σχηματισμό φάλαγγας, 2-1-2-2- έτρεχαν μπροστά, πίσω και δίπλα του, όχι μόνο βοηθώντας τον να κρατιέται στην ιδανική γραμμή, αλλά έκοβαν και τον ελάχιστο αέρα που θα μπορούσε να φέρει αντίσταση στον Κενυάτη μαραθωνοδρόμο.

Μάλιστα η ιδανική γραμμή ήταν μαρκαρισμένη και με πράσινα έιζερ, ενώ μπροστά του βρισκόταν ένα αυτοκίνητο που έτρεχε με ταχύτητα τόση όση χρειαζόταν για το ρεκόρ.

Ο Κιπτσόγκε παραδέχτηκε πως η πίεση ήταν μεγάλη: «Μου τηλεφώνησαν από όλο τον κόσμο για να με εμψυχώσουν. Ακόμα και ο πρόεδρος της Κένυας με κάλεσε. Υπήρχε πίεση»…

Οταν τερμάτισε, το ρολόι έδειχνε 1.59.40.2. «Σήμερα πήγα στο Φεγγάρι και επέστρεψα στη Γη. Ηταν η καλύτερη στιγμή της ζωής μου», είπε ο Κιπτσόγκε για τη στιγμή που πέρασε τη γραμμή του τερματισμού.

Πανηγύρισε χτυπώντας τα χέρια και το στήθος του και αγκαλιάζοντας τη σύζυγό του, η οποία για πρώτη φορά τον παρακολούθησε να αγωνίζεται. Ηξερε ότι είχε γράψει Ιστορία.

Η προχθεσινή του επίδοση του Κενυάτη που αποθεώθηκε από χιλιάδες θεατές στο Πράτερ και από αναρίθμητους λάτρεις του αθλητισμού στο διαδίκτυο, δεν θα μετρήσει πάντως ως επίσημο παγκόσμιο ρεκόρ από την ΙΑΑF, μολονότι το επίτευγμα χαιρετίστηκε από τους ανθρώπους της παγκόσμιας ομοσπονδίας.

Μας ενδιαφέρει άραγε αυτό; Διόλου… Ούτε τον ίδιο, καθώς έτσι κι αλλιώς είναι ο κορυφαίος μαραθωνοδρόμος όλων των εποχών, έχει κερδίσει τους 11 από τους 12 αγώνες του στη συγκεκριμένη απόσταση και το όνομά του φιγουράρει δίπλα στο ισχύον παγκόσμιο ρεκόρ. «Είμαι ο πρώτος άνθρωπος που κατάφερα να σπάσω τις 2 ώρες. Θέλω να εμπνεύσω τους ανθρώπους, ότι δεν υπάρχουν περιορισμοί».

Οπως μάθαμε το 1969 ότι ο άνθρωπος μπορεί να περπατήσει στη Σελήνη, πενήντα χρόνια αργότερα γνωρίζουμε και ότι ο άνθρωπος –αυτός ο άνθρωπος- μπορεί να τρέξει τον μαραθώνιο σε λιγότερες από δύο ώρες. Αυτό, έστω κι αν δεν περνάει στα κιτάπια της IAAF, δεν θα του το στερήσει κανένας… Και θα είναι σημείο αναφοράς για τις επόμενες γενεές.