Μαθημένοι σ’ επιδειξιομανείς κάθε επίσημης ιδιότητας, καχύποπτοι υπό τη σκιά της γνώσης πως ο -ήδη πλούσιος από τα νιάτα του- Τζόκοβιτς ίσως να μη μετράει τις λέξεις του, συλλάβαμε εαυτόν αρχικά να δυσπιστεί με την απονομή τιμών προς τον Τσιτσιπά. Μα, όχι! Επανήλθαμε αμέσως!
Η εγκαρδιότητα του Σέρβου, παρουσίας ομώνυμης του τένις, τα βουρκωμένα μάτια του Ελληνόπουλου στο άκουσμα της αποδοχής-προφητείας από τον μεγάλο αντίπαλο, αναπλήρωσαν τη στιγμιαία ένσταση.
Με αγαλλίαση που -ούτως ή άλλως- επιζητά η πιεσμένη σκέψη της εποχής μας…
Με τον «ήλιο» του Νικηφόρου Βρεττάκου που είδαμε να «μοιράζεται σε κομμάτια μέσα στους ποιητές» Νόβακ και Στέφανο… Ευχαριστήσαμε την αθωότητα!
