«Εύγλωττη» ρακέτα, ταπεινά χείλη…

Ναόμι Οσάκα, το μεγαλείο της απλότητας! Ηταν χρήσιμη εμπειρία η επικοινωνία με την 21χρονη νέα κάτοικο του θρόνου στο Αυστραλιανό Οπεν της Μελβούρνης, τρεις ημέρες μετά τη νίκη της στον τελικό. Κι αυτό επειδή η θαυμαστή συγκρότηση της Γιαπωνέζας έχει ρίζα της τη δυσεύρετη ταπεινότητα και αποστολή της την προσφορά «στον πάσχοντα συνάνθρωπο».

Δική της η έκφραση, με τις ίδιες ή διαφορετικές λέξεις αυτό ακούσαμε από τα πρόσωπα του φιλικού κύκλου της.

Ο ίδιος καθορισμός της κοσμοθεωρίας-αυτοσκοπού της έγινε και σε υψηλούς τόνους όταν ως… «Εφ.Συν.» στην επικοινωνία με την Αυστραλία και την Ιαπωνία σπείραμε και ζιζάνια: «Οποια κι αν είναι η πρόθεση ενός κοριτσιού, τα κέρδη του επαγγελματικού τένις είναι ικανά να εμφυσήσουν προσωπική φιλοδοξία αντίθετη προς τις φιλάνθρωπες προθέσεις», είπαμε στην ίδια και στα πρόσωπα-γέφυρες της επικοινωνίας μαζί της.

Η ίδια αρχικά ευχαρίστησε «για την επικοινωνία από χώρα με ιδιαίτερα νοήματα όπως η Ελλάδα», δεν… ευχαρίστησε, όμως, καθόλου για την προηγούμενη προαναγγελία, εκ μέρους μας, ήττας των υγιών τωρινών προθέσεών της από την επαγγελματική συνείδηση: «Αν, μελλοντικά, δεν φανώ συνεπής απέναντι στην τωρινή θέλησή μου για κοινωνική προσφορά μέσω του τένις και όχι μόνο, θα είναι μια μεγάλη προσωπική ήττα. Και όπως βλέπετε, από μικρή ηλικία, είμαι μαθημένη στις νίκες».

Αλήθεια, υπάρχουν επιχειρήματα ώστε να πιστέψουμε πως όλα όσα λέει ανταποκρίνονται σε γνήσιες προθέσεις της.

Αναφερόμαστε και σε δύο από τις αντιδράσεις της αμέσως μετά τη νίκη στη Μελβούρνη (2-1 σετ: 7-6, 5-7, 6-4) με αντίπαλο την Τσέχα Πέτρα Κβίτοβα.

Αντί, λοιπόν, να αναλωθεί σε υψηλούς τόνους και ανάλογες υπερφίαλες συμπεριφορές (όπως της έδιναν το δικαίωμα να κάνει η, αμιγώς αγωνιστική, αξία της νίκης, η φήμη που συνεπάγεται και βέβαια τα κέρδη της μεγάλης επιτυχίας της), εκείνη, λοιπόν, αντίθετα, αρχικά, ανέδειξε την αντίπαλό της:

«Νιώθω διπλά κερδισμένη επειδή νίκησα τενίστρια όπως η Πέτρα Κβίτοβα, ισχυρή προσωπικότητα, ταλαντούχα αντίπαλο. Δεν κρύβω πως στο παρελθόν επιχειρούσα να μάθω από τις κινήσεις και παρατηρούσα τις επιλογές της σε μεγάλα παιχνίδια και να, τώρα τη νίκησα».

Ζητήσαμε το ώριμο σχόλιό της πάνω στην ίδια δήλωση και η Ναόμι Οσάκα δεν ξέφυγε από την αρχική ρότα:

«Αυτή είναι η αλήθεια, αυτό είναι και κάτι που δίνει αξία στη νίκη μου. Οταν έχεις απέναντί σου αξίες όπως η δική της και τις αναγνωρίζεις αποκτά ιδιαίτερη σημασία η δική σου επιτυχία. Βρίσκομαι στην αρχή της παρουσίας μου σε μεγάλα, διεθνή ραντεβού του τένις και θέλω να χτίσω την πορεία μου πάνω σε αλήθειες όπως αυτή και βέβαια στην πολλή δουλειά που γίνεται στην προπόνηση. Αν ωραιοποιήσω την πραγματικότητα που ζω, αν πω ψέματα στον εαυτό μου, τότε η καλή πορεία μου δεν θα έχει διάρκεια. Αυτό διδάχθηκα από παιδί, απ’ τους γονείς μου, αυτό, ήδη, μου αποδεικνύουν ειδικά το τένις, γενικότερα η ζωή».

Η δεύτερη αντίδραση-επιχείρημα γνησιότητας του χαρακτήρα της ήταν όταν, αμέσως μετά τη νίκη της και την απονομή του Κυπέλλου (αλήθεια, πιο ψηλού από την ίδια!), κλήθηκε να μιλήσει στο κοινό που την αποθέωνε και κατέβασε το βλέμμα, ψέλλισε από μικροφώνου «δεν μου είναι εύκολο να μιλώ μπροστά σε τόσο κόσμο».

Αρκέστηκε, χαμηλόφωνα, να αναγνωρίσει την αξία της αντιπάλου της και να ευχαριστήσει τους παρόντες στην αίθουσα. Της θυμίσαμε την ίδια νωπή εμπειρία:

«Δεν προτιμώ τις μεγάλες λέξεις αλλά την ταπεινότητα, δηλαδή την πολλή δουλειά στην προπόνηση χωρίς να γίνεται θόρυβος από υποσχέσεις για επιτυχίες, και τις ουσιαστικές λέξεις ύστερα από μια μεγάλη νίκη, όπως τώρα στην Αυστραλία. Προσέξτε, οι χαμηλοί τόνοι δεν σημαίνει πως πνίγουν τον ενθουσιασμό, είμαι, αλήθεια, πολύ χαρούμενη, αλλά δεν συμφωνείτε πως τις μεγάλες λέξεις δεν τις λένε τα χείλη αλλά τα έργα, η απόδοσή μου; Τα… μεγάλα λόγια λοιπόν τα είχα πει με τη ρακέτα στο χέρι, τι άλλο να πω μετά;».

Δύο κόσμοι

Μνημόνευε συχνά τους γονείς της τις τελευταίες μέρες, τον πατέρα της Λέναρντ Φρανσουά με καταγωγή από την Αϊτή και τη Γιαπωνέζα μητέρα της Ταμάκι Οσάκα. Μεγάλωσε, μετά το μικρό πέρασμα από την Ιαπωνία, στη Νέα Υόρκη και τη Φλόριντα.

«Καταβολές από διαφορετικούς κόσμους» ήταν το ερέθισμά μας. «Με κοινό γνώρισμα την αγάπη. Γνώρισα την αγάπη ως προϋπόθεση κάθε καλής στιγμής που θέλουμε ν’ αγγίξουμε», απάντησε.

Μάθαμε πως ο Αϊτινός πατέρας της μίλησε πολύ στην, τότε 12χρονη, κόρη του, όταν το 2010 έγινε ο δυνατός-φονικός σεισμός με εκατοντάδες θύματα στη νήσο Ισπανιόλα της Καραϊβικής όπου συνυπάρχουν ως κρατικές οντότητες η Αϊτή και η Δομινικανή Δημοκρατία (ή Αγιος Δομίνικος).

Της τόνισε «και της το υπενθυμίζει συνέχεια από τότε μέχρι σήμερα πως οφείλουμε να ζούμε με σεβασμό προς κάθε τι που υπάρχει γύρω μας, τη ζωή που κρύβει και το απρόοπτο», μας είπε ο Γιάκο Ντρόσι, Αϊτινός δημοσιογράφος-απεσταλμένος στο κορυφαίο ραντεβού της Μελβούρνης.

Επίσης, μας είπε πως στην ιαπωνική τηλεόραση, αμέσως μετά τη νίκη της, χαμογέλασε «και πάντα με χαμηλωμένο βλέμμα» είπε:

«Το τένις είναι ένας συνεχής… διάλογος ανάμεσα στους δύο παίκτες. Οι ρακέτες και η μπάλα κάνουν πραγματικότητα τον ίδιο διάλογο. Κι εγώ έχω μάθει να… συζητώ με επιχειρήματα».

«Πρόσωπο-υπόσχεση για εσάς τους Ελληνες» χαρακτήρισε τον Στέφανο Τσιτσιπά. Δεν παρέλειψε να απορήσει με όσους τη θεώρησαν υπερβολική όταν μετά τη νίκη της ευχαρίστησε, με έμφαση στη διατύπωση, ακόμη και τα παιδιά που πιάνουν το μπαλάκι του τένις και το επαναφέρουν στον αγωνιστικό χώρο έπειτα από κάθε πόντο (αγγλιστί «ball boys»): «Ολοι έχουν συμμετοχή σε μια επιτυχία, όλοι λοιπόν αξίζουν “ευχαριστώ”» ήταν οι λέξεις της, τις υπέγραψε το χαμόγελό της.