Ακούσαμε ομογενή, κάτοικο Μόντρεαλ, να του φωνάζει, σπαρακτικά θαρρείς, «σ’ ευχαριστούμε πολύ, μας έφερες στον Καναδά τη δυνατή Ελλάδα που αγαπάμε». Δεν είχε άδικο.
Κατάργησε ξανά φυσικούς νόμους (η βαρύτητα του υποκλίθηκε και πάλι), έκανε στη δική μας ταπεινή οπτική γωνία το υπερφυσικό να μοιάζει απλό· σε καιρούς πιεστικούς για την Ελλάδα έσβησε τη δίψα μας για ανάδειξη του εθνόσημου που ο ίδιος φίλησε.
Ο ομογενής ήταν δίπλα του ενώ του «κλέβαμε» λίγες λέξεις, κοντά μεσάνυχτα Σαββάτου, μετά τη νέα αναρρίχηση του Λευτέρη Πετρούνια στο Εβερεστ των κρίκων!
«Η ακμή σου δεν έχει όρια» άκουσε και απάντησε: «Νιώθω ενέργεια μέσα μου, διάθεση να δίνω τον καλύτερο εαυτό μου. Ευχηθείτε για μένα να συνεχίσω έτσι. Είναι μεγάλη ικανοποίηση να ξέρω πως δίνω χαρά στους Ελληνες, το νιώθω πλέον χρέος μου».
Πέρυσι, λίγο πριν από την αναχώρησή του για το, επίσης χρυσοφόρο, Ρίο ντε Τζανέιρο μας είχε πει, εξομολογητικά: «Εχω τέτοια εξοικείωση με τους κρίκους που δεν τους αισθάνομαι σαν κύκλους με τρύπα στη μέση τους αλλά… συμπαγή επιφάνεια, σαν τη γη». Το θυμηθήκαμε και γελάσαμε μαζί του με νόημα πριν του πούμε «σ’ ευχαριστούμε» -και όχι «καληνύχτα»- σαν άλλο κατευόδιο για την επιστροφή στην Ελλάδα.
Δίπλα του ο προπονητής του Δημήτρης Ράφτης γέλασε με νόημα: «Θα ’πρεπε να έρθει ο κόσμος πάνω κάτω για να μην πάρει το χρυσό. Γι’ αυτό σας έλεγα “ζητείται αντίπαλος”».
