Πάντοτε οι ισχυροί ήθελαν για πάρτη τους το μαγαζί. Την ΕΠΟ. Την ανώτερη αρχή του ελληνικού ποδοσφαίρου. Από τις «πράσινες» εποχές, περάσαμε στις «κόκκινες» και -εσχάτως- στις «κιτρινόμαυρες». Διαχρονικά, οι έχοντες και κατέχοντες κινούν τα νήματα κι οι απέξω ουρλιάζουν και καταγγέλλουν. Ωσπου να… γυρίσει ο τροχός και να αντιστραφούν οι ρόλοι. Και δώσ’ του ξανά απ’ την αρχή.
Μετά τους Γκιρτζίκηδες και τους Σαρρήδες, ήρθε η -λεγόμενη και- «εξυγίανση». Με τον ΠΑΟΚ και την ΑΕΚ να κατέχουν και να κινούν τα νήματα των Ενώσεων. Και με Γραμμένο πρόεδρο. Δεν κατάφεραν και τίποτα ιδιαίτερο, είν’ η αλήθεια. Κάτι διαφορετικό. Τίποτα περισσότερο από το να κάνουν τον Ολυμπιακό να σκούζει ολημερίς, τώρα που έχασε το γκουβέρνο.
Η κυβερνητική προσπάθεια να επιβάλει πρόεδρο Θοδωρή Ζαγοράκη απέδωσε μετά κόπων και βασάνων. Αλλά δεν έφτανε αυτό. Μετά τον χορτάτο… σκύλο, ήθελε και την πίτα ολόκληρη. Ενας πρόεδρος, μια ψήφος, δεν κάνει τη διαφορά. Και στο 90’ της διαδικασίας εμφάνισε υποψηφιότητες μελών της πρωταθλήτριας Ευρώπης του 2004 που στην κάλπη κινδυνεύουν να μη βρουν ούτε την ψήφο τους.
Ως άμυνα σε όλα αυτά, οι απέναντι επιστράτευσαν -επίσης στο 90’- την προεδρική υποψηφιότητα του Κωνσταντίνου Νίκα, προέδρου της ΕΠΣ Βοιωτίας. Της ΕΠΣ Βοιωτίας που μόλις το προηγούμενο Σάββατο πανηγύριζε για την υποψηφιότητα Ζαγοράκη και «του ευχόμαστε δύναμη και κουράγιο σε αυτό το δύσκολο έργο που θα αναλάβει. Θα είμαστε δίπλα του να βοηθήσουμε ώστε το ελληνικό ποδόσφαιρο να ανέβει στα ευρωπαϊκά πρότυπα εκεί που του αξίζει!!!».
Στη Στάση του Νίκα, το 532 μ.Χ., Πράσινοι και Βένετοι -πανίσχυροι, αλλά εχθροί μεταξύ τους- μόνοιασαν και εξεγέρθηκαν εναντίον του αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Η Κωνσταντινούπολη πνίγηκε στο αίμα με 30.000 νεκρούς. Ενα τεράστιο κεφάλαιο της βυζαντινής ιστορίας. Οι παραλληλισμοί με το σήμερα του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι… ανατριχιαστικοί. Οπως και η σύμπτωση με το ονοματεπώνυμο του ανθρώπου που έβγαλαν μπροστά για να κοντράρει τον Ζαγοράκη!
SnapShot
Για να μην παραπονιόμαστε συνεχώς, είχε κι ένα καλό η πανδημία που μας έπληξε. Γλιτώσαμε τα πολλά πολλά με τις εκδηλώσεις για την επέτειο των 200 χρόνων από το 1821. Το «ουδέν κακόν…» έγινε πράξη. Πριν από 50 χρόνια, το 1971 -στα 150χρονα-, τα «λουστήκαμε» εν μέσω χούντας με το καρακιτσαριό του Καλλιμάρμαρου. Ο Covid-19 ήρθε ως «από μηχανής θεός» να μας απαλλάξει από ανάλογα ταρατατζούμ και φέτος. Οσο για το 2071, σας εύχομαι τα καλύτερα. Αντε βρε, χρόνια μας πολλά. «Ολη δόξα, όλη χάρη, άγια μέρα ξημερώνει…».
Mood of the week
Ανοίξτε τα ρακάδικα, έχουμε σαλτάρει
Στο design δεν υπάρχουν αδιέξοδα! Δημήτρης Φωτόπουλος (1965-2021)
Black Box
Εννιά μήνες και κάτι ψιλά. Ενα καλοκαίρι, ένα φθινόπωρο, τον χειμώνα ετούτο και κάτι μέρες του Μάρτη. Τόσο -λίγο- τον ήξερα. Τόσο -πολύ- τον γούσταρα. Ο Δημήτρης ήταν ένα θαυμάσιο παιδί. «Δανείζομαι» το τελευταίο υστερόγραφο του Γιάννη Καμπουράκη, στο «αντίο» της περασμένης Τετάρτης: «Να μοιάσετε στον Δημήτρη, παιδιά. Με Φωτόπουλους θα πάμε καλύτερα».
Scan
«Βρέχει φωτιά στη στράτα μου», 1970,
Λευτέρης Παπαδόπουλος,
Μίμης Πλέσσας,
Στράτος Διονυσίου
PressKiosk
Τέσσερα δικά του κι ένα γι’ αυτόν, «Το τελευταίο πρωτοσέλιδο», για τον @dim2wDimitris που βιάστηκε να φύγει
