Είναι –η μαύρη– αλήθεια πως πολλοί δεν έχουμε τα πρωινάδικα σε μεγάλη υπόληψη. Χαχαχούχα, γελάκια, μαγειρικές, κουτσομπολιά και να το το τηλεοπτικό 2ωρο για τις… χαρούμενες νοικοκυρές. Στα ίδια –αν όχι μαύρα, σίγουρα πάντως γκρίζα– κατάστιχα έχουμε γράψει και τους/τις παρουσιαστές τους παρέα με τους πανελίστες και τις πανελίστριες.
Κι έπρεπε να έρθει το ελληνικό #MeToo, η συνέντευξη-εξομολόγηση του Δημήτρη Μοθωναίου στη Φαίη Σκορδά, για να δούμε το… άλλο πρόσωπο. Για να δούμε πέρα από τα ξανθιά μαλλιά και τις σέξι γάμπες της παρουσιάστριας, τον άνθρωπο. Εναν άνθρωπο που είχε απέναντί του ένα θύμα και το αντιμετώπισε ως άνθρωπος, ως γυναίκα, ως μητέρα.
Χωρίς ίχνος κιτρινισμού, χωρίς φανφάρες και χωρίς αυτά τα… επικά βίντεο-εισαγωγές που έχουν γίνει κανόνας στα –τρομάρα μας– δελτία ειδήσεων (;) της ελληνικής τηλεόρασης.
Εχουμε μπόλικη δουλειά να κάνουμε ως κοινωνία. Εχουμε πολλά πραματάκια να βελτιώσουμε στο θέμα «Π Α Ι Δ Ε Ι Α», ένα θέμα που –άποψή μου είναι ότι– πρέπει να αποτελεί το υπ’ αριθμόν 1 (ολογράφως: Ε Ν Α) ζήτημα του νεοελληνικού πολιτισμού μας. Κυκλοφορώ στα social media και φρίττω με τις λογικές ότι δεν μπορείς να είσαι φεμινίστρια με μίνι, δεν μπορείς να αρθρώσεις λόγο αν διαθέτεις πληθωρικό μπούστο, «δεν δικαιούσαι διά να ομιλείς» αν είσαι δίμετρη και όμορφη.
Πόσα απ’ αυτά μπορούμε να αλλάξουμε στη σκέψη, στη λογική, στην καθημερινότητά μας; Και πότε; Μέχρι πότε θα «απορούμε» και θα μένουμε με το στόμα ανοιχτό ακούγοντας ή διαβάζοντας τις σκέψεις, τον λόγο και τις απόψεις (π.χ.) της Κλέλιας Ρένεση, επειδή τη χαζεύουμε ως γκομενάρα στη «Μουρμούρα», αλλά αγνοούμε ΟΛΑ τα υπόλοιπα για την προσωπικότητά της; Μέχρι πότε θα απορούμε που η Κατερίνα Καινούργιου δεν κατάπιε τη γλώσσα της αλλά την Ε Δ Ε Ι Ξ Ε με ένα γλυκό θάρρος/θράσος στον «Number 1»!
Οταν σταματήσουμε να βάζουμε ταμπέλες, όταν αρχίσουμε να σπάμε στερεότυπα, θα έχουμε κάνει ακόμη ένα –σημαντικό– βήμα.
Από χώμα κι από λάσπη / μας έπλασε ο θεός / οικοδόμος ήτανε κι αυτός
Ζωρζ Πιλαλί
SnapShot
Τον Δεκέμβρη του 2016, η ΠΑΕ ΑΕΛ ήρθε σε σκληρή κόντρα με τη διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος, με αφορμή την πρόθεσή της να κατέβει στο γήπεδο με το σύνθημα: «Τα προσφυγόπουλα είναι παιδιά μας» στις φανέλες της.
Η Super League «απέρριψε προφορικά και εκ προοιμίου την πρόταση, χαρακτηρίζοντας το εν λόγω μήνυμα ως άκρως πολιτικό». Παρ’ όλα αυτά, ο ιδιοκτήτης της ομάδας Αλέξης Κούγιας δεν… μάσησε και έδωσε εντολή να τυπωθεί το σύνθημα στις φανέλες που τελικά φόρεσαν οι παίκτες της ΑΕΛ στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό την Κυριακή 18/12.
«Η θέση της ιδιοκτησίας αλλά και των οπαδών μας είναι ότι αλίμονο αν το κορυφαίο παγκοσμίως κοινωνικό γεγονός που είναι το ποδόσφαιρο, γυρίσει την πλάτη του στο δράμα των προσφυγόπουλων» έλεγε το 2016…
Mood of the week
Επαγγελματίας ετερόφυλος
Black Box
«Αμόλησαν τη σιχαμένη σουπιά, που σε κάθε στροφή αμολάει μελάνι, με χυδαιότητα εκθέτει και ξεκατινιάζει στα παράθυρα όλη την νομική διαδικασία, και πολύ σύντομα, όλος ο κόσμος θα αγοράζει πασατέμπο για να δει αυτό το ιλαροδικαστικό δράμα λάιβ στις ειδήσεις. Ξέρουν τι κάνουν τα πουλάκια… η τέχνη του αποπροσανατολισμού… ποιος θα ανοίξει το βιβλίο να διαβάσει όταν δίπλα ο κλόουν φουσκώνει μπαλονάκια;».
Κλέλια Ρένεση, καλλιτέχνις
Scan
«Η μπετονιέρα»
(«Επιθυμία», 1983)
Ζωρζ Πιλαλί
PressKiosk
– Γιάγκο, η Εθνική προκρίθηκε.
– Τι είπες, Βίρνα; Εννοείς ότι προκρίθηκε η Εθνική;
– Ναι, Γιάγκο, αυτό θέλω να σου πω.
– Εννοείς, δηλαδή, ότι θα πάει Τόκιο;
