Ο μοναδικός προπονητής που πέρασε από τον πάγκο και των τριών μεγάλων συλλόγων της Ισπανίας, της Ρεάλ Μαδρίτης, της Μπαρτσελόνα και της Ατλέτικο Μαδρίτης, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 71 ετών, χτυπημένος από τον καρκίνο. Το όνομα του Ράντομιρ Αντιτς πάντως συνδέθηκε περισσότερο με αυτό της Ατλέτικο, την οποία το 1996 οδήγησε σε ένα νταμπλ που «τραγουδιέται» ακόμα και σήμερα που η ομάδα έχει πια μετακομίσει στο «Γουάντα Μετροπολιτάνο».
Γεννήθηκε στο Ζίτιστε της Σερβίας και αγωνίστηκε ως αμυντικός για 8 χρόνια στην Παρτιζάν Βελιγραδίου, με περάσματα από Φενερμπαχτσέ, Σαραγόσα και Λούτον. Από τη Σαραγόσα ξεκίνησε την προπονητική καριέρα του το 1988, επηρεασμένος από την αγγλική εμπειρία του, όπως έδειξε η σημασία που έδινε στις στατικές φάσεις και στο 4-4-2. Ως γνήσιος Βαλκάνιος, όμως, άφηνε το ατομικό ταλέντο να ανθίσει.
Το μεγάλο βήμα στην καριέρα του έγινε με το «ναι» στην πρόταση της Ατλέτικο Μαδρίτης του Χεσούς Χιλ το καλοκαίρι του 1995, λίγες εβδομάδες μετά τον τερματισμό της ομάδας μόλις έναν βαθμό πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού. Ο Αντιτς πήρε τη βάση των Καμινέρο, Κίκο και Σιμεόνε και πρόσθεσε τις δικές του «πινελιές», τον Πένεφ, τον Μολίνα κάτω από τα δοκάρια και –κυρίως- τον Μίλινκο Πάντιτς του Πανιωνίου. Ειδικά ο τελευταίος άφησε εποχή στην ισπανική λίγκα με τις αριστοτεχνικά εκτελεσμένες στημένες μπάλες.
Η σχέση του με τον Πάντιτς ήταν μοναδική. «Σήμερα δεν πέθανε μόνο ο Μίστερ μου, πέθανε ο φίλος μου, κάποιος που ήταν σαν πατέρας μου, σαν παππούς για τις κόρες μου… Θα είμαι αιώνια ευγνώμων. Χωρίς αυτόν, εγώ δεν θα είχα φτάσει ώς εδώ», τον ευχαρίστησε προχθές ο Πάντιτς, από τους ήρωες του νταμπλ του 1996…
Ο Αντιτς έμεινε στην Ατλέτικο έως το 1998 και κατόπιν κλήθηκε ξανά στο «Βιθέντε Καλδερόν» για μικρότερες θητείες το 1999 και το 2000, λίγο πριν από τον υποβιβασμό. Τα περάσματά του από τη Ρεάλ Μαδρίτης και την Μπαρτσελόνα ήταν μικρότερα, περισσότερο ως μεταβατική λύση για να σώσει καταστάσεις. Τα τελευταία χρόνια, η οξυδέρκεια και η αναλυτική του ικανότητα τον είχαν καταστήσει έναν από τους πιο αγαπητούς ραδιοσχολιαστές στην Ισπανία…
«Mea culpa» από τη Λίβερπουλ
Η επικοινωνιακή ζημιά έγινε στη Λίβερπουλ, όμως έστω και αργά η διοίκηση του συλλόγου πήρε πίσω την αρχική απόφασή της να βάλει σε καθεστώς αναστολής εργασίας τους υπαλλήλους της.
Οπως σε πολλές χώρες του κόσμου, έτσι και στην Αγγλία το κράτος βοηθά τις εταιρείες που έχουν οικονομικά προβλήματα πληρώνοντας μέρος των μισθών. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το 80% των μηνιαίων αποδοχών το γλιτώνει ο κάθε επιχειρηματίας. Απλά φάνηκε παράξενο να το κάνουν και οι «κόκκινοι», αφού είναι από τις πιο εύπορες ομάδες στη χώρα. Μάλιστα, δεν είναι οι πρώτοι που το έκαναν. Προηγήθηκαν οι Νιουκάστλ, Τότεναμ, Μπόρνμουθ και Νόργουιτς, όμως άλλο είναι το ειδικό βάρος της Λίβερπουλ, αλλά και η οικονομική της επιφάνεια.
Γι’ αυτό και χτύπησε άσχημα αυτή η κίνηση (που αφορά μάλιστα τους χαμηλόμισθους και όχι π.χ. τους ποδοσφαιριστές) και σχολιάστηκε έντονα. Οχι μόνο από άσπονδους φίλους και εχθρούς, αλλά και από αρκετούς ανθρώπους στα πέριξ του συλλόγου. Και οι οπαδοί στα social media έκραξαν, όπως και παλαίμαχοι σαν τον Τζέιμι Κάραχερ.
Ετσι, αποφασίστηκε να μην μπουν οι υπάλληλοι της Λίβερπουλ στην αναστολή εργασίας και μάλιστα ο γενικός διευθυντής, Πίτερ Μουρ, έστειλε γράμμα στους οπαδούς ζητώντας συγγνώμη.
Πάντως, είναι απορίας άξιον πώς γίνεται και οι πιο μεγάλες ομάδες να βιάζονται να κάνουν τις περικοπές τους. Για παράδειγμα, στην Ισπανία η Μπαρτσελόνα είναι αυτή που… φαγώθηκε να κόψει το 70% των απολαβών των ποδοσφαιριστών για κάθε μήνα που δεν θα παίζεται μπάλα. Οι Καταλανοί το πήγαν και ένα βήμα παραπέρα, αφού και εκείνοι ξεκίνησαν τη διαδικασία να βάλουν σε αναστολή τους υπαλλήλους τους, γλιτώνοντας μάλιστα το 100% του μισθού…
Στη Λίβερπουλ τουλάχιστον πήραν χαμπάρι το λάθος τους, τη στιγμή που πολύ μικρότερες ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ σαν την Μπέρνλι έχουν αποφασίσει να πληρώνουν κανονικά τον κόσμο τους.
Τα δεδομένα για Μακέντα και η… κοστολόγησή του
Παρά τη φημολογία περί του αντιθέτου, δεν έχει υπάρξει η παραμικρή επικοινωνία ανάμεσα στον τεχνικό διευθυντή του Παναθηναϊκού και τον Φεντερίκο Μακέντα το τελευταίο διάστημα. Πόσο μάλλον… άρνηση των «πράσινων» σε αίτημα του Ιταλού επιθετικού για νέο συμβόλαιο με αυξημένες απολαβές.
Αυτά που ισχύουν είναι τα εξής:
Α) η σύμβαση του Μακέντα με το «τριφύλλι» ολοκληρώνεται το επόμενο καλοκαίρι (2021), κάτι που σημαίνει ότι εάν δεν επεκτείνει το συμβόλαιό του έως τον Γενάρη μπορεί να υπογράψει όπου επιθυμεί ως ελεύθερος.
Β) Ο ίδιος ο Μακέντα σε πρόσφατη συνέντευξή του σε βρετανικό Μέσο άνοιξε την πόρτα της εξόδου και… αυτοπροτάθηκε σε ομάδες του εξωτερικού, λέγοντας: «τα έχω πάει καλά στον Παναθηναϊκό, αλλά προσβλέπω σε μεγαλύτερα πράγματα. Ξέρω ότι είμαι σε καλό δρόμο για να επιστρέψω σε καλύτερα πρωταθλήματα και να αφήσω το σημάδι μου εκεί».
Γ) Στον Παναθηναϊκό υπάρχουν σκέψεις για πώληση του παίκτη εφόσον έχει ακόμη ένα χρόνο συμβόλαιο και ενδεχομένως θα μπορούσε να αποφέρει ρευστό που δεν περισσεύει στα ταμεία. Πέρα από την πρόταση από τα Εμιράτα που απορρίφθηκε το περασμένο καλοκαίρι, δεν έχει υπάρξει τίποτα χειροπιαστό. Ούτε καν ένδειξη ενδιαφέροντος. Αυτό δεν αποκλείει να υπάρξει στο εγγύς μέλλον. Γι’ αυτήν την περίπτωση οι «πράσινοι» έχουν κοστολογήσει τον Ιταλό επιθετικό με ένα ποσόν της τάξεως του 1 εκατ. ευρώ.
Δ) Η απόκτηση του Καρλίτος που έχει δικαίωμα συμμετοχής στον Παναθηναϊκό από την έναρξη της επόμενης σεζόν, δίνει στο «τριφύλλι» τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει με μεγαλύτερη διαπραγματευτική ψυχραιμία όλα τα μελλοντικά ενδεχόμενα.
Ο παγκόσμιος πρωταθλητής με μπαλαδόρους κληρονόμους
Σαν σήμερα, στις 8 Απριλίου 1966, γεννήθηκε στη βορειοανατολική Βραζιλία ο Μαζίνιο, ένας σκληροτράχηλος αμυντικός που έφτασε με τη «Σελεσάο» στην κορυφή του κόσμου το 1994, κατακτώντας το Μουντιάλ των Ηνωμένων Πολιτειών. Ξεκίνησε την καριέρα του από τη Βάσκο ντα Γκάμα, κατόπιν πήγε στην Ιταλία (Λέτσε, Φιορεντίνα), επέστρεψε για δύο χρόνια στην Παλμέιρας και το 1994 έριξε άγκυρα στην Ισπανία (Βαλένθια, Θέλτα και Ελτσε), πριν κρεμάσει τα παπούτσια του το 2001 στη Βιτόρια της Μπαΐα. Στράφηκε στην προπονητική και τον Ιανουάριο του 2009 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Αρη, αντικαθιστώντας τον Κίκε Ερνάντεθ. Η θητεία του στους «κίτρινους» διήρκεσε δέκα μήνες.
Οπως λέει ο ίδιος, πλέον δεν είναι γνωστός ως «ο Μαζίνιο που κατέκτησε το Μουντιάλ, αλλά ως ο πατέρας των Τιάγκο Αλκάνταρα και Ραφίνια». Οι δύο γιοι του Μαζίνιο γεννήθηκαν με 22 μήνες διαφορά, το 1991 ο Τιάγκο στο Λέτσε και το 1993 ο Ραφίνια στο Σάο Πάουλο. Εχουν και οι δύο κατακτήσει το Τσάμπιονς Λιγκ με την Μπαρτσελόνα, αλλά σε διαφορετική χρονιά (το 2011 ο Τιάγκο και το 2015 ο Ραφίνια), ενώ αγωνίζονται για διαφορετικές εθνικές ομάδες. Ο Τιάγκο εκπροσωπεί την Ισπανία, ενώ ο Ραφίνια προτίμησε τη Βραζιλία με την οποία κατέκτησε το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο το 2016.
