Ξανά στην «αγκαλιά» του ΔΝΤ η Αργεντινή

Με συνολικό δημόσιο χρέος κάτω από το 60% του ΑΕΠ της -δηλαδή το επιθυμητό όριο που προβλέπει για τις πανίσχυρες οικονομίες της ευρωζώνης η Συνθήκη του Μάαστριχτ- η Αργεντινή… κατάφερε να ξαναπέσει στην «αγκαλιά» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Η κυβέρνηση του νεοφιλελεύθερου πρωθυπουργού-επιχειρηματία της λατινοαμερικανικής χώρας, Μαουρίτσιο Μάκρι, συμφώνησε τελικά χθες στη δανειοδότησή της από το ΔΝΤ με 50 δισ. δολάρια.

Το Μπουένος Αϊρες είχε προσφύγει στο ΔΝΤ στις αρχές Μαΐου αδυνατώντας να ελέγξει την υποτίμηση του εθνικού νομίσματος πέσο (-20%).

Τη βουτιά του τελευταίου, όπως και άλλων νομισμάτων αναπτυσσόμενων οικονομιών (βραζιλιάνικο ρεάλ, τουρκική λίρα, μεξικάνικο πέσο κ.ά.) προκάλεσε η σύσφιγξη της νομισματικής πολιτικής στις ΗΠΑ που τροφοδοτεί μαζική έξοδο κεφαλαίων από τις αναδυόμενες αγορές και στροφή τους στο ανατιμημένο δολάριο.

Η συμφωνία με το ΔΝΤ αποτελεί αναμφίβολα σημείο καμπής για τη χώρα της Λατινικής Αμερικής.

Το ΔΝΤ -και οι πολιτικές λιτότητας που αυτό επιβάλλει- θεωρήθηκε από τους πολίτες της Αργεντινής υπεύθυνο για τη βαθιά οικονομική κρίση στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και τη γνωστή στάση πληρωμών.

Γι’ αυτό και η απόφαση του Μάκρι να προσφύγει ξανά σ’ αυτό προκάλεσε πανεθνικές διαδηλώσεις.

Βάσει της συμφωνίας -που αναμένεται να εγκριθεί από το διοικητικό συμβούλιο του ΔΝΤ στις 20 Ιουνίου- το Μπουένος Αϊρες θα λάβει άμεσα το 30% του δανείου (15 δισ. δολάρια).

Το επιτόκιο δανεισμού θα κυμαίνεται, ανάλογα με το ποσό που θα εκταμιευθεί, από το 1,96% έως το 4,96%. Η Αργεντινή οφείλει να αποπληρώσει κάθε ποσό που θα εκταμιευθεί σε 8 τριμηνιαίες δόσεις έπειτα από τριετή περίοδο χάριτος.

Επίσης υποχρεούται να υιοθετήσει μέτρα λιτότητας αφού θα πρέπει να μειώσει το δημόσιο έλλειμμά της από 2,2% του ΑΕΠ σήμερα στο 1,9% το 2019, το 0% το 2020 ενώ για το 2021 οφείλει να εμφανίσει πλεόνασμα στο 0,5% του ΑΕΠ.

Υποχρεούται ακόμη να μεταρρυθμίσει το καθεστώς που διέπει την κεντρική της τράπεζα ενισχύοντας την «αυτονομία» της.

Στο πλαίσιο αυτό η κεντρική τράπεζα οφείλει να σταματήσει τη μεταβίβαση κεφαλαίων προς το υπουργείο Οικονομικών.

Ο λόγος ότι αυτή η πρακτική («μικρός κινητήρας») ενισχύει τον πληθωρισμό. Επί της ουσίας βέβαια το μπλόκο αυτό περιορίζει τις δυνατότητες της κυβέρνησης να ασκήσει επεκτατική πολιτική.