Ενα λέμφωμα που νομίζει ότι θρονιάστηκε στο όμορφο κεφάλι της φίλης μου με έφερε στο Λαϊκό Νοσοκομείο. «Αντιμετωπίσιμο. Θέλει βέβαια τον χρόνο του, αλλά θεραπεύεται. Μέσα σε έναν μήνα έχει γίνει όσο ένα μεγάλο λεμόνι», τα λόγια του άντρα της, που οι τελευταίες ενθαρρυντικές απαντήσεις των γιατρών δεν πρόλαβαν να σβήσουν τα σημάδια της αγωνίας από το πρόσωπό του.
Εφτασε και γι’ αυτόν εκείνη η στιγμή που καταλαβαίνεις πόσο πολύ αγαπάς και χρειάζεσαι τον σύντροφό σου, τον δεύτερό σου εαυτό που με τα χρόνια ξεγελάστηκες και νόμιζες ότι είχε ξεθωριάσει η αξία του. Το έχουν αυτό όλες οι σχέσεις. Ενα ταρακούνημα -όχι απαραίτητα υγείας- και το δεδομένο γίνεται κυνήγι θησαυρού.
Το χαμόγελο στο ελαφρά πρησμένο από την κορτιζόνη πρόσωπό της δεν ήταν ελπίδας αλλά βεβαιότητας. Κατεβήκαμε στον αυλόγυρο του νοσοκομείου. Το κιόσκι με τα τραπεζάκια γεμάτο από επισκέπτες και ασθενείς (όσοι μπορούσαν).
Καθίσαμε σ’ ένα παγκάκι. Δεν έβρισκε λόγια να μου μιλάει για τη φροντίδα από τους γιατρούς, για το ενδιαφέρον τους και για την απίστευτη ευγένεια των νοσηλευτριών. «Ούτε μια φορά δεν ήρθαν βαριεστημένες και δύστροπες στο κάλεσμά μου. Ούτε και φανταζόμουν πως ένα δημόσιο νοσοκομείο θα είναι τόσο καθαρό. Δεν ξέρω αν το πρόσεξες, αλλά λάμπει. Κάθε δυο μέρες αλλάζουν τα κάτασπρα σεντόνια, ούτε στο σπίτι μου».
Ναι, είχα προσέξει όχι μόνο πόσο καθαρά ήταν όλα, αλλά και πόσο βρομιάρηδες είμαστε όλοι μας, εμείς που πιπιλίζουμε την καραμέλα για τον πολιτισμό μας και τους προγόνους μας. Ούτε ένας δεν έκανε τον κόπο όταν σηκωνόταν από το τραπεζάκι του να πετάξει τα άδεια ποτήρια του καφέ ή του αναψυκτικού, τα σακουλάκια από τα τσιπς.
Ούτε ένας δεν έκανε έστω ένα αυτοσχέδιο τασάκι για να μην πετάει τη γόπα του κάτω. Και γύρω γύρω και παντού τα καλάθια των σκουπιδιών άδεια και περιφρονημένα από τους απογόνους! Η καθαρίστρια καιροφυλακτούσε και κάθε τόσο πήγαινε με το φαράσι και τη σκούπα της να μαζέψει τις βρομιές μας, που αν τις άφηνε να τις βρούμε την επόμενη μέρα, θα γινόμασταν δημόσιοι κατήγοροι για την μπόχα του νοσοκομείου.
«Αύριο που θα ‘ρθεις, να μου φέρεις κολόνια λεμόνι, εκείνη τη Μυρτώ, που τη λουζόμασταν μικρές. Εχω ένα στο κεφάλι, να βάλω και λίγο στο κορμί. Να ‘ρθω να ρίξω και σ’ όλους εδώ κάτω, σαν αγιασμό». Περαστικά, Βάσω!
