Και εκεί που λέγαμε ότι τα πράγματα στη Γαλλία και τη Γερμανία έχουν δρομολογηθεί και υπολογίζαμε τα υπέρ (ανύπαρκτα) και τα κατά (ένα τσουβάλι) για την Ελλάδα από την εκλογή του υπερδεξιού Φιγιόν και την επανεκλογή Μέρκελ, ήρθαν η πανουργία της Ιστορίας (;), το τυχαίο (;), οι σκευωρίες (;) να μας υποχρεώσουν να το ξανασκεφτούμε. Δεν έχουμε να περιμένουμε (ως χώρα εννοώ) τίποτε θετικό στην περίπτωση που πρόεδρος της Γαλλίας εκλεγεί ο Φρ. Φιγιόν.
Ο άνθρωπος είναι πολύ δεξιός -πιο δεξιά βρίσκεις τη Λεπέν-, συμφωνεί με την πολιτική της λιτότητας που έχει επιβληθεί στην ευρωζώνη, έχει υποσχεθεί στους Γάλλους λιτότητα, απολύσεις και αύξηση των ωρών εργασίας και έχει εκφράσει τη λύπη του επειδή η χώρα του δεν έχει ζήσει, όπως η Βρετανία, μια θατσερική επανάσταση. Θα έφτιαχναν με τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε ένα φοβερό και τρομερό τρίο που δεν θα άφηνε τίποτε όρθιο -εκτός φυσικά από τα κέρδη των επιχειρήσεων.
Αντιμετωπίζει όμως σοβαρά προβλήματα γιατί, παρά το γεγονός ότι είναι πλούσιος -πολύ πλούσιος-, αποδείχτηκε τσίπης και τον πιάσανε στα πράσα. Η απληστία του (μαζί του θα τα πάρει;) και η αλαζονεία του («σιγά μη με πιάσουν») τον έχουν φέρει σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Στο κόμμα του αναζητούν εναλλακτικές λύσεις.
Αυτός όμως επιμένει στην υποψηφιότητά του και καταγγέλλει την Αριστερά (τον συνήθη ύποπτο για τη Δεξιά παντού στον κόσμο) ότι βυσσοδομεί για να τον εξοντώσει και να οδηγήσει τη Γαλλία στον όλεθρο. Σας θυμίζει κάτι αυτό; Ναι, σωστά πήγε το μυαλό σας στη δική μας Δεξιά, η οποία κι αυτή (σιγά που θα ήταν διαφορετική) βλέπει παντού συνωμοσίες της λαϊκιστικής Αριστεράς.
Δυσκολίες φαίνεται πως έχει και η σίγουρη Μέρκελ. Ο Μάρτιν Σουλτς και το SPD επανακάμπτουν και διεκδικούν στα ίσα την πρωτιά στις εκλογές. Ξύπνησε άραγε ο κοιμισμένος για χρόνια γίγαντας της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας; Είναι νωρίς να το πούμε. Θέλουμε ακόμη αρκετούς μήνες μέχρι τις εκλογές και πολλά μπορεί να συμβούν.
Πάντως Μέρκελ-Σόιμπλε έχουν αρχίσει να ανησυχούν. Με το δίκιο τους. Πίστευαν ότι θα κάνουν περίπατο και τους προκύπτει μάχη, και μάλιστα αμφίρροπη. Καραδοκεί το ερώτημα: Μπορεί η Αριστερά (η συγκεκριμένη, όχι αυτή των εγχειριδίων) να γίνει απειλητική για τη Δεξιά στη Γερμανία και τη Γαλλία όχι μόνο εκλογικά αλλά και επί της ουσίας; Κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, ίσως.
Αν, για παράδειγμα, στη Γερμανία συνεννοηθούν Σοσιαλδημοκράτες, αριστεροί και Πράσινοι είτε πριν από τις εκλογές (δύσκολο) είτε μετά (θα εξαρτηθεί από το αποτέλεσμα και τη στάση του SPD) και αν στη Γαλλία ο υποψήφιος των Σοσιαλιστών Μπενουά Αμόν και ο υποψήφιος της Αριστεράς Μελανσόν καταφέρουν να παραμερίσουν τις όχι αξεπέραστες (με βάση αυτά που διακηρύσσουν) διαφορές τους, τότε κάτι μπορεί να γίνει.
Βεβαίως, μαζεύτηκαν πολλά «αν» και αυτό κάνει την υπόθεση εργασίας προβληματική, ωστόσο νισάφι πια με τις νικηφόρες υποχωρήσεις.
Ανάγωγα
Εμπλέκεσαι σε σκάνδαλο ύψους 250 εκατομμυρίων ευρώ. Συλλαμβάνεσαι, δικάζεσαι, ομολογείς, καταδικάζεσαι και η ποινή σου είναι 10 χρόνια φυλακή, αλλά με αναστολή λόγω προτέρου εντίμου βίου.
Συμμετέχεις σε ένοπλη οργάνωση, συλλαμβάνεσαι, αναλαμβάνεις την πολιτική ευθύνη, κατηγορείσαι για παράνομη κατοχή οπλισμού, τοποθέτηση εκρηκτικών μηχανισμών, ληστεία, κλοπή αυτοκινήτου, ένταξη σε εγκληματική οργάνωση και για ό,τι άλλο σκαρφιστούν οι διωκτικές αρχές και σ’ το φορτώσουν, αλλά δεν έχεις σκοτώσει άνθρωπο. Καταδικάζεσαι δις ισόβια.
Aλλη η Δικαιοσύνη για τα λευκά κολάρα που έχουν άκρες στο σύστημα, άλλη για τους αποσυνάγωγους. Εκπλήσσεσαι; Κακώς. Ταξική είναι η Δικαιοσύνη, ηλίθιε.
