Αγαπημένε μου Μανώλη Γλέζο και Απόστολε Σάντα, είχα να νιώσω τόσο συγκινημένος από τις 14 του Φλεβάρη του 2006, που έχασα τον πατέρα μου… παλικάρι της Αντίστασης κι αυτός, με το ΕΑΜ και μαχητής του ΕΛΑΣ με τη θρυλική Ταξιαρχία του Θεσσαλικού Ιππικού του ΕΛΑΣ…
Ομως τα δάκρυα που κυλούν στα μάτια μου δεν είναι δάκρυα λύπης αλλά δάκρυα περηφάνιας… Νιώθω συγκίνηση από αγάπη και δέος μπροστά στο μεγαλείο της ψυχής σας… Η λύπη άλλωστε είναι κάτι σκοτεινό… Ενώ εσείς πάντα φωτίζατε τις καρδιές και τους αγώνες μας… τις καρδιές και τους αγώνες όλων των λαών της Γης…
Ησασταν οι φάροι και η λεβεντιά της Ελλάδας και ολόκληρου του κόσμου που έδιωχνε τον φόβο και το σκοτάδι από τις καρδιές των σκλαβωμένων ανθρώπων… Ακόμα και η αποδημία σας ήταν φωτεινή!
Εσύ, Μανώλη, «έφυγες» την ίδια μέρα που εκτελέστηκε ο Νίκος Μπελογιάννης…
Κι εσύ, Λάκη, την άνοιξη, τότε που ανθίζουν τα λουλούδια και ανασταίνεται η ζωή…
Στους γκρίζους καιρούς που ζούμε το φωτεινό μήνυμα ελήφθη και πάλι…
Ο τόπος που βγάζει παλικάρια σαν τον Μανώλη Γλέζο, τον Απόστολο Σάντα, τον Νίκο Μπελογιάννη, τον Γρηγόρη Λαμπράκη, τον Ναπολέοντα Σουκατζίδη με τους 200 της Καισαριανής, την ηρωική Ηλέκτρα, την ηρωική Ηρώ Κωνσταντοπούλου, την ηρωική μαθήτρια Παναγιώτα (Γιώτα) Σταθοπούλου, τον Αρη, τον Σαράφη, το ξυπόλυτο τάγμα των ανήλικων παιδιών και πολλούς άλλους αγωνιστές της λευτεριάς, οφείλει να μη λυγίσει!… Και δεν θα λυγίσει ΠΟΤΕ! Γι’ αυτό σου είχα πει κάποτε, Μανώλη μου… τα δάκρυα δεν είναι λύπη… Είναι υπόσχεση…
Είμαι περήφανος που η χώρα μου, η πατρίδα μου η Ελλάδα, έχει βγάλει παλικάρια σαν και σένα, Μανώλη μου, και τον Απόστολο Σάντα…
Είμαι υπερήφανος που η Ελλάδα έχει στην Ιστορία της αυτό το παγκόσμιο σύμβολο Αντίστασης ενάντια στη ναζιστική θηριωδία και σε κάθε μορφή βίας αλλά και σύμβολο αλληλεγγύης και ανθρωπιάς μεταξύ των λαών της Γης…
Ταπεινά υποκλίνομαι με δέος στο όνομα του καθενός σας, στις θυσίες σας, στους ανυστερόβουλους και ανιδιοτελείς αγώνες σας…
*διδάκτωρ μηχανικός ΕΜΠ, συνεργάτης – σύμβουλος Μανώλη Γλέζου
