Η αδύνατη ανακωχή

Οπως και να καταλήξει το σίριαλ της «διαπραγμάτευσης», σ’ ένα τρίτο δηλαδή μνημόνιο ή σε ρήξη ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους «θεσμούς», ένα μόνο πράγμα μπορεί να θεωρηθεί σίγουρο: οι εργαζόμενοι έχουν μπροστά τους πολύ δρόμο για την ανάκτηση έστω κι ενός μικρού μέρους απ’ όσα έχασαν στη διάρκεια της εργοδοτικής επίθεσης των πέντε τελευταίων χρόνων.

Η επαναπρόσληψη των απολυμένων καθαριστριών του υπουργείου Οικονομικών, που έδρασαν ως η αιχμή του δόρατος των εργατικών αντιστάσεων της προηγούμενης περιόδου, αποτελεί σίγουρα αξιοσημείωτη νίκη, έστω και αναμενόμενη˙ αν μη τι άλλο, διδάσκει πως ο δρόμος του αγώνα αποτελεί μονόδρομο για τον κόσμο της μισθωτής εργασίας (φωτογραφία 1).

Η έρμη η ταξική πάλη δεν σταμάτησε, πάντως, με τον σχηματισμό της κυβέρνησης «κοινωνικής σωτηρίας», έστω κι αν η υπουργοποίηση στελεχών της ριζοσπαστικής Αριστεράς προσφέρει πρωτόγνωρες δυνατότητες για τη θεσμική κατοχύρωση διεκδικήσεων που τα τελευταία χρόνια κινούνταν σχεδόν στον χώρο της παρανομίας.

Το διαπιστώνουμε από τις καταγγελίες που εξακολουθούν να έρχονται μέσω των τοίχων: απολύσεις (φωτογραφίες 2-4)…

… εργοδοτική τρομοκρατία (φωτογραφία 5)… 

…μαύρη εργασία (φωτογραφία 7).

Κάποιες μάλιστα φορές, η συστηματική καταστροφή των ανεπιθύμητων αφισών επιβεβαιώνει στην πράξη πόσο μακρύ είναι το χέρι του αφεντικού και των ανθρώπων του –ή πόσο βαθιά έχουν διαποτίσει τον μέσο περαστικό οι αντεργατικές κορόνες των ΜΜΕ (φωτογραφία 6).

Αν η νομοθετική επανακατοχύρωση της κυριακάτικης αργίας συνιστά το προσφορότερο από τα ανοιχτά μέτωπα του εργατικού κινήματος (φωτογραφίες 8-10), σίγουρα δεν είναι το μόνο.

Η στήριξη των υπαρκτών παραδειγμάτων εργατικής αυτοδιαχείρισης, όπως το κατειλημμένο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ στη Θεσσαλονίκη (φωτογραφία 11)… 

… η διεκδίκηση επιδομάτων που ν’ ανταποκρίνονται στα σύγχρονα δεδομένα της μακροχρόνιας ανεργίας (φωτογραφία 12)…

… ή ακόμη και στοιχειωδών εργατικών αμοιβών σε αναπτυσσόμενους αλλά «απορρυθμισμένους» νέους κλάδους, όπως τα ειδησεογραφικά portals (φωτογραφία 13), αποτελούν μερικά ακόμη κρίσιμα διακυβεύματα της συγκυρίας.

Με τα παραδοσιακά συνδικάτα παροπλισμένα ή απρόθυμα να εγκαταλείψουν τις βολικές αλλά άσφαιρες μορφές γραφειοκρατικής εκπροσώπησης, εξίσου αποφασιστικό ρόλο θα διαδραματίσει ενδεχομένως ο θεσμοποιημένος συντονισμός των νέων μορφών μαχητικού συνδικαλισμού (φωτογραφία 14).