Ισχυρός πονοκέφαλος και για την Κομισιόν τα «κίτρινα γιλέκα»

Αν ανατρέξει κανείς στην ιστορία της Ε.Ε., οι Βρυξέλλες δεν είδαν ποτέ με καλό μάτι λαϊκές κινητοποιήσεις, διαδηλώσεις και γενικά δυναμικές αντιδράσεις πολιτών κατά των κυβερνήσεων κρατών-μελών, αλλά ούτε και «ανταρσίες» κυβερνήσεων που θέτουν υπό αμφισβήτηση το κοινοτικό κατεστημένο, όπως αυτό διαμορφώνεται από τα συμφέροντα των χωρών που διευθύνουν την ευρωπαϊκή ορχήστρα…

Οποιαδήποτε σημαντική λαϊκή κινητοποίηση αντιμετωπίζεται με καχυποψία και καταβάλλεται προσπάθεια να μην πάρει ανησυχητική διάσταση και να αποφευχθεί ο κίνδυνος μετάδοσης σε άλλα κράτη-μέλη.

Λογικό, όταν η σημερινή Ευρώπη, όπως την κατάντησαν οι διάφοροι αχυράνθρωποι ισχυρών κρατών-μελών, ενδιαφέρεται περισσότερο για business και είναι αφοσιωμένη περισσότερο στον τραπεζιτικό και χρηματοπιστωτικό τομέα, αλλά και την καλή λειτουργία των Taxis για τη φορολογική αφαίμαξη των πολιτών, παρά στη δημιουργία μιας αναπτυγμένης κοινωνικής ή πολιτιστικής πολιτικής.

Ο,τι δεν προωθεί business περνάει σε δεύτερη και τρίτη κατηγορία. Ρωτήστε τους διάφορους Μπαρόζο…

Η οργισμένη κινητοποίηση, λοιπόν, των «κίτρινων γιλέκων» στη Γαλλία, που άρχισε ως μορφή διαμαρτυρίας για την απόφαση της κυβέρνησης να αυξήσει τους φόρους στα καύσιμα για δήθεν περιβαλλοντικούς λόγους και επεκτάθηκε σε άλλα αιτήματα και κυρίως στην παραίτηση του προέδρου Μακρόν, προβληματίζει έντονα, εν όψει μάλιστα ευρωεκλογών, τον καλό κόσμο των Βρυξελλών και ορισμένες πρωτεύουσες κρατών-μελών. Για πολλούς λόγους…

Κατ’ αρχάς, η άτακτη υποχώρηση του Εμανουέλ Μακρόν στο θέμα της φορολογίας των καυσίμων σημαίνει απώλεια πολλών δισ. ευρώ για τον γαλλικό δημόσιο τομέα.

Το δημόσιο έλλειμμα της Γαλλίας βρίσκεται πολύ κοντά στο όριο του 3% του ΑΕΠ που προβλέπει το γερμανικό Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης (βλέπε λιτότητας).

Το 2019 προβλέπεται να κυμανθεί στο 2,8%, συμπεριλαμβανομένης της αύξησης των καυσίμων, και το Παρίσι έλαβε προειδοποιητική επιστολή από την Κομισιόν, στην οποία ζητείται άμεση λήψη μέτρων.

Με την απώλεια, όμως, των εσόδων από την αύξηση στα καύσιμα, το γαλλικό έλλειμμα θα διογκωθεί και αναμένεται να βρεθεί στο 3% ή να το ξεπεράσει.

Ενας πρόσθετος πονοκέφαλος για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία έχει απορρίψει, υπό την επιρροή του Βερολίνου, τον προϋπολογισμό της Ιταλίας διότι έθετε ως στόχο 2,4% και όχι 0,8% όπως είχε δεσμευθεί η προηγούμενη κυβέρνηση.

Με την επιδείνωση του γαλλικού ελλείμματος, πώς η Κομισιόν θα συνεχίσει να ζητάει «διορθώσεις» από τη Ρώμη; Βλέποντας τις εξελίξεις στη Γαλλία, η Επιτροπή αναζητεί τώρα έναν συμβιβασμό με το δίδυμο Σαλβίνι-Ντι Μάιο.

Αλλά πώς θα αντιδράσει η Γερμανία, διαπιστώνοντας ότι το σύμφωνό της αρχίζει και μπάζει από παντού;

Από πολιτικής πλευράς, το πρόβλημα για τις Βρυξέλλες έχει πολλές πτυχές. Κατ’ αρχάς, η αδυναμία των πάλαι ποτέ ισχυρών συνδικάτων στη Γαλλία να «χαλιναγωγήσουν» τα «κίτρινα γιλέκα». Μέχρι τώρα, οι σχέσεις των ευρωπαϊκών συνδικάτων με τις Βρυξέλλες ήταν λίγο-πολύ αρμονικές. Τα συνδικάτα έχουν φωνή μέσω της Οικονομικής και Νομισματικής Επιτροπής, ενός καθαρά συμβουλευτικού οργάνου.

Αποτέλεσμα: τα ψηφίσματά τους καταλήγουν στον κάλαθο των αχρήστων της Κομισιόν και του Συμβουλίου Υπουργών. Ο ρόλος τους, λοιπόν, στη λήψη αποφάσεων είναι ουσιαστικά ανύπαρκτος.

Το ράπισμα, όμως, που δέχθηκαν στη Γαλλία ίσως ανοίξει τον δρόμο για εξελίξεις…

Είναι ενδεικτικό, επίσης, ότι κανένα πολιτικό κόμμα δεν κατάφερε να «καπελώσει» τα «κίτρινα γιλέκα». Ούτε η Δεξιά ούτε η Αριστερά του Ζαν-Λικ Μελανσόν ούτε το ΚΚΓ ούτε η Ακροδεξιά. Προσπάθησαν αλλά απέτυχαν.

Παρέμεινε ένα αυθόρμητο λαϊκό ξέσπασμα κατά του αλαζόνα Εμανουέλ Μακρόν και της αυταρχικής πολιτικής του. Επίσης, όλοι καταδικάζουν τις βίαιες συγκρούσεις με την αστυνομία και τις καταστροφές, αλλά όπως είπε μια γυναίκα προχωρημένης ηλικίας που συμμετείχε στις διαδηλώσεις, «βαρεθήκαμε να διαδηλώνουμε ειρηνικά από τη Republique στο Denfert-Rochereau (συνήθης διαδρομή διαδηλώσεων στο Παρίσι) και μετά να βρίσκουμε μονόστηλα στις εφημερίδες… Τώρα, η εξουσία το ένιωσε για τα καλά». Και έρχονται ευρωεκλογές…