Ο «Ολβιος» δίνει λύσεις για την κοινωνική αλλαγή

Σύμφωνα με δημοσκόπηση του BBC το 2014, σχεδόν το 90% των πολιτών δηλώνουν δυσαρεστημένοι με τον τρόπο που λειτουργούν οι σύγχρονες κοινωνίες αλλά μόνο το 10% κάνει τελικά κάτι γι’ αυτό: «Η επιθυμία κινητοποίησης απέχει αρκετά από την πραγματική κινητοποίηση» μας λέει ο ιδρυτής του «Ολβιου», που φιλοδοξεί να γίνει μία από τις μεγαλύτερες ηλεκτρονικές πλατφόρμες κοινωνικής δραστηριοποίησης παγκοσμίως.

Αυτή τη στιγμή η πλατφόρμα λειτουργεί ή ετοιμάζεται σύντομα να λειτουργήσει σε πέντε γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, πορτογαλικά και ελληνικά) και έχει ήδη περισσότερους από 190.000 ακόλουθους στις δυο σελίδες της στο facebook σε 5 μήνες.

Στις σελίδες του «Ολβιου», που στα αρχαία ελληνικά σημαίνει ευδαίμων-ευτυχής, βρίσκονται χιλιάδες εγχειρήματα από τον χώρο της Κοινωνίας των Πολιτών, της κοινωνικής οικονομίας, αυτοοργανωμένες πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση διαφόρων κοινωνικών προβλημάτων, προσπάθειες από τον χώρο της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης κ.ά.

Τα εγχειρήματα χωρίζονται σε 24 θεματικές ενότητες, ώστε ο κάθε επισκέπτης να μπορεί να δει τι συμβαίνει παγκοσμίως στον χώρο που τον ενδιαφέρει και να ενταχθεί σε κάποια πρωτοβουλία ή να πάρει ιδέες.

Συζητήσαμε με τον πρόεδρο και ιδρυτή του «Ολβιου», Εμμανουήλ Δαμίγο-Ιωαννίδη, πανεπιστημιακό, καθηγητή Φιλοσοφίας, για την εξέλιξη της πλατφόρμας αλλά και την κατάσταση όσον αφορά τον εθελοντισμό και την κοινωνική δράση στη χώρα μας: «Στις ΗΠΑ και τη Δυτική Ευρώπη η μεγάλη φτώχεια δεν είναι ορατή. Στην Ελλάδα το 40% απειλείται με φτώχεια. Δεν είναι τόσο ορατό όσο θα έπρεπε. Στην Ελλάδα η κοινωνική δράση δεν είναι αρκετά οργανωμένη και η πολιτεία δεν προτείνει κάτι, ούτε διευκολύνει αυτή τη δράση. Ευθύνη έχουν και τα ΜΜΕ, που καλλιεργούν ένα κλίμα φόβου και γενικευμένης, παραλυτικής απειλής. Ενώ βλέπουμε μια μεγάλη πρόθεση αλληλοβοήθειας, δεν υπάρχει στρατηγική, μέθοδος και οργάνωση στην κοινωνική δράση που θα μπορούσε να απορροφήσει αυτή την πρόθεση, κάτι που θα είχε εξαιρετικά πολύτιμα αποτελέσματα. Δηλαδή, πολλοί άνθρωποι θέλουν να βοηθήσουν, αλλά δεν ξέρουν πού να απευθυνθούν, πώς να ξεκινήσουν, ποιον να εμπιστευτούν. Ομως είναι πολύ πιθανό ότι εάν προτείνεις στον άλλο μια πειστική και ολοκληρωμένη ιδέα, θα σε ακολουθήσει»

Η ιδέα ξεκίνησε πριν από 6 χρόνια και πλέον μέσα από τον «Ολβιο» υπάρχει η δυνατότητα να διαδοθεί γνώση, να έρθει ο αναγνώστης σε επαφή με τις πρωτοβουλίες που τον ενδιαφέρουν και σύντομα να υπάρξει και άμεση κοινωνική δικτύωση και να βρεθεί χρηματοδότηση μέσω crowdfunding για διάφορες προσπάθειες.

«Με την ελληνική έκδοση, που ξεκινάει αυτές τις μέρες, θέλουμε να δείξουμε μια άλλη Ελλάδα που να δίνει λύσεις, να προτείνει κάτι. Ανθρώπους που δεν βλέπουμε κάθε μέρα, που είναι όμως εν τέλει και οι πιο αποτελεσματικοί.

»Το 2004, 2.000.000 πολίτες είχαν δηλώσει ότι ήθελαν να δραστηριοποιηθούν εθελοντικά στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

»Φανταστείτε εάν όλοι αυτοί είχαν δραστηριοποιηθεί σε κάποιον κοινωνικό σκοπό, πώς θα ήταν η Ελλάδα σήμερα.

»Ο θυμός που εκφράζουν οι Ελληνες στα γκάλοπ δρα παραλυτικά, είναι λογικό να υπάρχει, αλλά δεν οδηγεί κάπου. Ισως ο θυμός να μην είναι τίποτα άλλο παρά η άλλη πλευρά της θλίψης και ακόμα πιο παραλυτικός από αυτή.

»Ομως οι Ελληνες έχουμε την ικανότητα συναισθηματικής ταύτισης με τον άνθρωπο που υποφέρει, μια ωριμότητα που έρχεται και από την πρόσφατη ιστορία μας, κάτι δεν το συναντάς σε όλες τις χώρες, κι αυτό θα μπορούσε να έχει πολύ σπουδαία αποτελέσματα» προσθέτει ο κ. Δαμίγος.

Το ζητούμενο είναι η ενεργή συμμετοχή και εμπλοκή του κόσμου και μια δημοσιογραφία των πολιτών που να κάνει γνωστά διάφορα πετυχημένα παραδείγματα κοινωνικής δράσης. Επίσης θα προβάλλονται στην πλατφόρμα βιβλία, ντοκιμαντέρ, συνεντεύξεις και άλλο εκπαιδευτικό υλικό.

«Η νοοτροπία ότι τίποτα δεν είναι καλό, ότι κάτι αρνητικό υπάρχει από πίσω από το καθετί κτλ, είναι διαβρωτική και καταστροφική. Οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο ακίνησίας.

Σε μια χώρα με προβλήματα διαφθοράς και κακοδιαχείρισης σε όλα τα επίπεδα δεν μπορούν π.χ. όλες οι ΜΚΟ να διοικούνται από αγγέλους.

Πρέπει να υπάρχουν συνέργειες μεταξύ του κράτους και του λεγόμενου τρίτου τομέα. Εξάλλου εάν το κράτος τα έκανε όλα σωστά, ο τρίτος τομέας δεν θα υπήρχε.

Οποιος μπει σε μια κοινωνική δράση, δεν έχει κάτι να χάσει. Τις περισσότερες φορές έχει μόνο να κερδίσει και να δει τον εαυτό του και τη σχέση του με τον κόσμο μέσα από μια νέα, πολύ ισχυρή προοπτική» καταλήγει.

Info: http://olbios.org/ και https://www.facebook.com/olbiosnetwork/