Το παιχνίδι Βέλγιο-Ουαλία ήταν από αυτά που ελκύουν! Εκατέρωθεν φάσεις, εναλλαγή της πρωτοβουλίας και του σκορ! Κι όμως… Όπως υπαγορεύει η αίσθηση κινδύνου των πύρινων καιρών μας, τα «ωσαννά» για το θέαμα, με εξαίρεση τους Ουαλούς για ευνόητους λόγους, δεν είχαν την ένταση άλλων εποχών!
Η ανάγνωση των δηλώσεων από μέλη άλλων εθνικών ομάδων (όσων παραμένουν επί γαλλικού εδάφους αλλά και βέβαια από Γάλλους-στελέχη των αρχών της διοργάνωσης), φανερώνουν την κοινή, όσο και αυτονόητη, επιδίωξη που θα τους επιτρέψει να συντηρούν σε… περίοπτη θέση της μνήμης τους αυτό το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα: Αναίμακτο «Εuro» ως το τέλος!
Πρόκειται, όπως υπαγόρευε η γνώση της σοβαρότητας του κινδύνου τρομοκρατικής ενέργειας, για την διοργάνωση με την πιο χαμηλή ποδοσφαιρική αυτοσυγκέντρωση στην ιστορία του θεσμού!
Τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας που λειτουργούν και ως υπενθύμιση του κινδύνου και το αιματοκύλισμα στην Κωνσταντινούπολη παράλληλα με την δράση στα γαλλικά γήπεδα, είναι οι αιτίες της ίδιας, μειωμένης, ποδοσφαιρικής αυτοσυγκέντρωσης!
Η εμπειρία από διοργανώσεις μεγάλου βεληνεκούς -επιπέδου «Παγκοσμίου Κυπέλλου», «Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος», «Κόπα Αμέρικα»- διδάσκει ότι οι εκάστοτε διοργανωτές, «αναζητούν» παιχνίδια όπως των Ουαλών με τους Βέλγους ώστε ν’ αναδείξουν, με ψηλές κορώνες, «την προσφορά της διοργάνωσης στο θέαμα»…
Τώρα όχι! Το ρεπορτάζ του «efsyn.gr» και χθες από την Γαλλία, φανερώνει ότι κάτι τέτοιο, αν βέβαια «συνηγορήσει» το θέαμα και στα επόμενα παιχνίδια της τελικής ευθείας προς τον τελικό, θ’ ακουστεί ΜΟΝΟ ΑΝ Η ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΑΝΑΙΜΑΚΤΗ!
Το ακούσαμε και σήμερα, ως αίσθησή τους από την ατμόσφαιρα στους χώρους όπου κινούνται, από ξένους δημοσιογράφους, απεσταλμένους στην Γαλλία, αλλά το συμπεραίνει κανείς και από τους χαμηλούς τόνους για το παιχνίδι που…ξ ενύχτησε την Ευρώπη λόγω αμείωτου ενδιαφέροντος!
Το τονίζουμε πάλι, επειδή, σε άλλες εποχές, εκπρόσωποι της διοργανώτριας χώρας δεν έχαναν την ευκαιρία ν’ αναδεικνύουν, στ’ όνομα της…αγωνιστικής υστεροφημίας που θα έχει μελλοντικά η διοργάνωση που ανέλαβαν, ελκυστικά παιχνίδια όπως αυτό ανάμεσα σε Ουαλούς και Βέλγους…
Αυτό, βέβαια, δεν τους το… προσάπτει κανείς! Αντιδρούν όπως ακριβώς πρέπει σ’ εποχή που… μυρίζει μπαρούτι!
Πρόκειται γι αναγκαία κοινή αντίδραση λοιπόν, άσχετα αν η επόμενη σκέψη που πρέπει να γεννηθεί απ όλους τους–μας, είναι, κατά το κοινώς λεγόμενο, «πως φτάσαμε ως εδώ και τι μπορεί να επαναφέρει την αίσθηση ασφάλειας;». Για την ακρίβεια «τι μπορεί ν απομακρύνει την σημερινή, γενικευμένη, ύπαρξη του φόβου;».
Και με την, αυτονόητη, απάντηση στην ίδια ερώτηση, επανερχόμαστε σε σχόλιο μας που είχατε διαβάσει στο «efsyn.gr» από την δεύτερη ημέρα της διοργάνωσης: Το ζήτημα δεν είναι αμιγώς ποδοσφαιρικό βέβαια αλλά η «βασιλεία» του φόβου στην Ευρώπη της εποχής μας, φανερώνει ότι οι χώρες της (πόσο μάλλον οι χώρες-κεντρικοί άξονες της οικονομίας, γενικότερα της δημόσιας ευρωπαϊκής ζωής) οφείλουν, κατόπιν αυτοκριτικής και αίσθησης του κινδύνου για την δημόσια ασφάλεια, να συνειδητοποιήσουν πως ο φόβος που κυριαρχεί στις μέρες μας, είναι και αυτό που δίκαια, «θερίζουν» με κριτήριο ότι ιστορικά, έχουν «σπείρει» στις σχέσεις τους, κυρίως με την… υποτελή Ασία και Αφρική…
Όσες, λοιπόν, τώρα αντεπιτίθενται κατά δικαίων και αδίκων, και για να πάρουν το… χυμένο απ’ την Ευρώπη αίμα τους (κυριολεκτικά και μεταφορικά!), πίσω…
Όσο για τους Ουαλούς, δεν είναι ακριβώς η Ελλάδα του 2004, τότε που έγινε το θαύμα της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής ιστορίας!
Δεν είναι επειδή, σε αντίθεση με την αμυντικογενή Ελλάδα του Ρεχάγκελ από την αρχή ως το τέλος εκείνης της αξέχαστης πορείας πριν από 12 χρόνια, η Ουαλία παίζει, συχνότερα, ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας…
