Πραγματικά ήθελε μεγάλη προσπάθεια από την πλευρά της εθνικής μας ομάδας για να μείνουμε έξω από αυτό το «διευρυμένο» ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που διεξάγεται αυτές τις μέρες στα γήπεδα της Γαλλίας!
Να φανταστεί κανείς ότι από τον (προκριματικό) όμιλο στον οποίο συμμετείχε η Ελλάδα προκρίθηκαν τρεις ομάδες, Ρουμανία, Β. Ιρλανδία και Ουγγαρία αλλά από τη στιγμή που τερματίσαμε τελευταίοι, χωρίς νίκη και με δύο ήττες από τα Νησιά Φερόε δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε τίποτα περισσότερο!
Κι όσο για το τουρνουά που παρακολουθούμε εδώ και κάμποσες μέρες αυτό που μας επιβεβαιώνει είναι ότι δεν υπάρχουν πλέον οι παίκτες-αστέρες που θα επιβάλουν τα δικά τους δεδομένα στους αγώνες και θα γεμίσουν με αφίσες τα παιδικά δωμάτια (το διαπιστώσαμε αυτό και με τον Μέσι στο Κόπα Αμέρικα) αλλά επικρατεί το σύνολο.
Η δουλειά των πολλών κι όχι το ταλέντο του ενός. Μήπως και η Πορτογαλία του Φερνάντο Σάντος στηρίζεται στον Κριστιάνο Ρονάλντο; Στο δικό της μισό γήπεδο μένει μαζεμένη και προσπαθεί να «κλέψει» το ματς στην κόντρα.
Εντάξει, μας έκανε εντύπωση το επίτευγμα της Ισλανδίας αν και σε αυτές τις περιπτώσεις οι Άγγλοι τα καταφέρνουν μία χαρά να αποτύχουν από μόνοι τους και συνεχίζουν πλέον οι ποδοσφαιρικές σχολές που δεν είχαν στο παρελθόν τα «βαριά ονόματα» όπως είναι αυτές της Γερμανίας και της Ιταλίας που θα βρεθούν τώρα απέναντι!
Στο… άλλο μονοπάτι, το Βέλγιο είναι ομάδα που διαθέτει ταλέντο αρκεί να το παρουσιάσει και στα σημαντικά ραντεβού και πρώτα από όλα να μπορέσει να ξεπεράσει το εμπόδιο της Ουαλίας του Μπέιλ. Αυτός ο τελευταίος ίσως είναι ένας από τους λίγους που ξεχωρίζει ανάμεσα στους πολλούς!
