Το ποδόσφαιρο είναι ώρες-ώρες μία κάπως περίεργη υπόθεση. Όλοι αποδεχόμαστε πως η πεμπτουσία του αθλήματος είναι το γκολ. Όταν δεν μπαίνουν γκολ είναι δύσκολο να χαρούν πολλοί και να κάνουν λόγο -έστω και λίγοι…- για ικανοποιητικό θέαμα. Κι όμως.
Υπάρχουν αγώνες με λίγα ή έως καθόλου γκολ, που έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. Υπάρχει ρυθμός, καταγράφονται φάσεις και οι παίκτες των δύο ομάδων προσπαθούν -ακόμα και με παραπάνω πάθος- να δώσουν ότι καλύτερο μπορούν στις δεδομένες περιστάσεις.
Αλλά, η Lady Hope έχει δει και αγώνες με αρκετά γκολ που “δεν έλεγαν και πολλά”. Το ζήτημα είναι όταν τελειώνει ένας αγώνας να μπορείς να εμπιστεύεσαι την εσωτερική σου “διαίσθηση” για αυτόν. Χωρίς μεμψιμοιρίες και άμετρες απαιτήσεις…
[… Θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε πως ανεξάρτητα από το τι άποψη έχει ο καθένας για το θέαμα συνολικά, πως η πρώτη φάση του φετινού Euro της Γαλλίας κάθε άλλο παρά βαρετή και αδιάφορη ήταν… Σε αυτό συνέβαλε και η ίδια η ΟΥΕΦΑ με την επιλογή της να αυξήσει τις ομάδες, δίνοντας την ευκαιρία και στους τέσσερις καλύτερους τρίτους των ομίλων να προχωρήσουν στη φάση των 16.
Θα μπορούσε κάποιος να διακρίνει ακόμα και ιδιοτέλεια (πολλαπλής υφής) στην προώθηση της συμμετοχής 24 ομάδων στην τελική φάση, από την πλευρά του “αρχιερατείου” της ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας. Όμως, εμάς μας νοιάζει κατά βάση το αποτέλεσμα. Το τι “φτάνει στο μάτι μας” και τι είδους αίσθηση διαμορφώνεται στα εσώτερα μας.
Η τρίτη αγωνιστική αποτέλεσε τον μέχρι στιγμής “κολοφώνα του τουρνουά”. Τα περίεργα (όχι με πονηρή χροιά…) σταυρώματα, και κυρίως το γεγονός πως ακόμα και ο τέταρτος κάθε ομίλου δεν ήταν αδιάφορος προσέδωσε για πρώτη φορά στη συγκεκριμένη διοργάνωση πολλαπλές “δυνατότητες” για αυξημένο σασπένς.
Και αν αυτό ήταν θεωρητικώς προσδόκιμη πιθανότητα μετατράπηκε σε έμπρακτη, και αναμφισβήτητη πια, “ιστορία”. Έξι όμιλοι, δώδεκα αγώνες για την τελευταία αγωνιστική, ούτε ένας βαθμολογικά αδιάφορος! Το “τρικ” με τους “καλύτερους τρίτους” απέδωσε επί του προκειμένου τα δέοντα και τα εύσημα πάνε στους εμπνευστές του… Ένα, μάλλον, επιτυχημένο πείραμα…]
Πια, ξεκινάνε τα νοκ άουτ. Και εδώ, δεν διαφαίνεται -για εύρος λόγων- να υπάρχει κάποιος αγώνας που να λες εξαρχής πως είναι “τελειωμένη υπόθεση”. Και είναι και η “διακλάδωση” των σταυρωμάτων για τη συνέχεια που από τη μία διαθέτει “ντέρμπι εξολόθρευσης των φαβορί” και από την άλλη ανοίγει διάπλατα το δρόμο της διάκρισης σε ομάδες χωρίς το βαρύ όνομα των παραδοσιακά “σεσημασμένων”.
Αυτά όλα τονώνουν το ενδιαφέρον και αυξάνουν τις πιθανότητες το συγκεκριμένο Euro να κερδίσει τη δική του περίοπτη θέση στις μελλοντικές μνήμες. Δίχως καμία υπερβολή.
Με τη Lady Hope πραγματικά να αισθάνεται θετικά συναισθήματα με την παρουσία στη φάση των 16 ομάδων όπως η Ουαλία, η Β.Ιρλανδία (αχ βρε ΕΠΟ, γιατί επέτρεψες την κατηφόρα μας…), η Σλοβακία, η Ουγγαρία και η Ισλανδία… Για τα υπόλοιπα, τα πιο σημαντικά, θα “μιλήσουν” τα ίδια τα αγωνιστικά δρώμενα που έπονται…
