Το ναδίρ του ΟΦΗ

Το 2016 βρίσκει τον ΟΦΗ, τον μεγαλύτερο σύλλογο στην Κρήτη, σε δύσκολη καμπή.

Με την ΠΑΕ σε διαδικασία εκκαθάρισης, συμμετέχει ως ερασιτεχνικό σωματείο στο πρωτάθλημα της Γ’ εθνικής κατηγορίας φιλοδοξώντας να επιστρέψει στο προσκήνιο χτισμένος σε πιο στέρεες βάσεις.

Μόνο σε περίπατο δεν εξελίσσεται η προσπάθεια· μέχρι η ομάδα να συνέλθει και να αντιληφθεί πού βρίσκεται, έχασε πολύτιμο έδαφος κι ο στόχος της άμεσης επανόδου έχει δυσκολέψει για τα καλά.

Εκτός από την αγωνιστική δυσπραγία και τη βαθμολογική κατήφεια, ο ΟΦΗ βρίσκεται αντιμέτωπος και με ένα άλλο πρόβλημα, ενδεχομένως εξίσου σοβαρό: οι δομές και η αυτοοργάνωση των πολυάριθμων φίλων του μάλλον βρίσκονται στο ναδίρ.

Κι η αλήθεια είναι ότι οι φίλαθλοι του ΟΦΗ, δεδομένων των συνθηκών και της νοοτροπίας που επικρατούν στο ελληνικό ποδόσφαιρο, είχαν κατορθώσει κάποια στιγμή να λειτουργήσουν σε αξιοσημείωτα επίπεδα, με ζωηρή κοινωνική δράση και αισθητή παρουσία στην τοπική κοινωνία.

Με συγκροτημένες ενέργειές τους, δρομολογήθηκαν κομβικές διοικητικές και ιδιοκτησιακές εξελίξεις και αποπειράθηκε η εγκαθίδρυση ενός μοντέλου διευρυμένης πολυμετοχικότητας στην εταιρεία.

Χιλιάδες επίδοξοι μικρομέτοχοι, αν και με καθ’ όλα ανορθόδοξο τρόπο, βρέθηκαν προ των πυλών της ενεργού συμμετοχής τους στις εταιρικές διαδικασίες.

Ο παραγοντισμός, η επιπολαιότητα και η αδιαφορία των εκάστοτε διαχειριστών της εταιρείας, το έλλειμμα και η αδυναμία των διεκπεραιωτών της προσπάθειας –μεταξύ των οποίων και ο υπογράφων- αλλά και διάφορα ζητήματα, όπως το διαχρονικά προβληματικό μετοχολόγιο της ΠΑΕ, οδήγησαν το εγχείρημα σε ατονία και, εντέλει, σε παταγώδες ναυάγιο.

Με δικαιολογημένη πικρία και έκδηλη απογοήτευση, δηλητηριασμένος με υπόνοιες και υποψίες για εξαπάτηση, ο κόσμος επέστρεψε στον μονοδιάστατο ρόλο του θεατή.

Ατυχείς επιλογές και τυχοδιωκτικοί χειρισμοί αμφιλεγόμενων παραγόντων οδήγησαν την ομάδα εκεί που βρίσκεται σήμερα. Ισως τελικά η αμαρτωλή ΠΑΕ να έπρεπε να οδηγηθεί σε λύση, προκειμένου να υπάρξει η πιθανότητα μιας ελπιδοφόρου κυοφορίας.

Στο ζοφερό περιβάλλον του ελληνικού ποδοσφαίρου, αυτό μπορεί να συμβεί με δύο τρόπους: είτε με την παρουσία ισχυρών οικονομικών παραγόντων είτε με τη δημιουργική συμμετοχή των χιλιάδων φίλων της ομάδας, με το δεύτερο να υποβοηθά το πρώτο κι όχι να το αποκλείει.

Αυτό θα συμβεί αν οι φίλαθλοι ξεπεράσουμε την εσωστρέφεια και τη μοιρολατρία κι ενδιαφερθούμε για την αναδόμηση των συλλογικών μας δομών.

Αλλωστε, η κοινωνία γενικά στρέφεται ξανά σε συνεταιριστικά μοντέλα προκειμένου να δημιουργήσει βιώσιμες δομές.

Διαφορετικά, είναι μοιραίο η οποιαδήποτε καλοπροαίρετη προσπάθεια, μέσα στο συγκεκριμένο σαθρό πλαίσιο που λειτουργεί το ποδόσφαιρο, να καταλήξει αργά ή γρήγορα σε χέρια τυχοδιωκτών και να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης, όπως πολλές φορές συνέβη στο πρόσφατο παρελθόν.