Την αγωγή για την οποία εκδόθηκε η απόφαση, είχαν κάνει τέσσερα αδέλφια από την περιοχή, ιδιοκτήτες γης στις οποίες έχουν ήδη στηθεί ανεμογεννήτριες, καθώς το Ελληνικό Δημόσιο δεν αναγνώριζε ως ιδιωτικές τις συγκεκριμένες εκτάσεις.
Στο σκεπτικό της απόφασης του δικαστηρίου γίνεται αναφορά στον χαρακτηρισμό των συγκεκριμένων ακινήτων ως δασικών ενώ επισημαίνεται ότι «η δασική η μη ιδιότητα των επίδικων τμημάτων δεν ασκεί άμεσα έννομη επιρροή στο δικαίωμα κυριότητας, εν όψει του ότι υπό το καθεστώς του Κρητικού Αστικού Κώδικα ο οποίος ίσχυσε στην Κρήτη από τις 23.07.1904, ήταν δυνατή η κτήση κυριότητας με χρησικτησία και επί δασικών εκτάσεων του δημοσίου».
Σύμφωνα με την απόφαση, «καθ’ όλο το χρονικό διάστημα άνω των 100 ετών, δεν υπήρξε αμφισβήτηση για την ιδιοκτησία της οικογένειας των εναγόντων από τρίτους αναφορικά με τις επίδικες εκτάσεις» και συνάγεται το συμπέρασμα ότι οι περιγραφόμενες στα συμβόλαια εκτάσεις «περιλαμβάνουν ολόκληρη την περιοχή της βορειοανατολικής πλαγιάς του όρους Αποπηγάδι, εκτεινόμενες μέχρι και τις κορυφογραμμές και όντως σήμερα αποτελούν τμήμα του αγροτεμαχίου των 660.471,92 τ.μ., το οποίο αποδέχθηκαν ως πατρική κληρονομιά οι ενάγοντες».
Υπενθυμίζεται ότι οι αντιδράσεις των κατοίκων της περιοχής για τις ανεμογεννήτριες είχαν ξεκινήσει από το 2010. Μάλιστα, στις 19 Απριλίου του 2010 οι κάτοικοι των χωριών του Αποπηγαδίου προσπάθησαν να αποτρέψουν την εγκατάσταση τεράστιων ανεμογεννητριών στα βουνά των Χανίων και μάλιστα μέσα σε εκτάσεις για τις οποίες κατείχαν τίτλους ιδιοκτησίας και σε μία νύχτα είδαν να μετατρέπονται σε «δασικές». Τη μέρα εκείνη δεκάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν στα βουνά της Σπίνας εμποδίζοντας την διέλευση των μηχανημάτων της εταιρίας «Αιολική Μουσούρων Α.Ε.» για την εγκατάσταση των τεράστιων ανεμογεννητριών της. Οι κάτοικοι είχαν σταθεί μπροστά στις μπουλντόζες της εταιρίας και είχαν αποτρέψει το «τσιμέντωμα» των περιοχών όπου θα έμπαιναν αργότερα οι βάσεις για τις ανεμογεννήτριες. Συνολικά 17 από αυτούς συνελήφθησαν και δικάστηκαν για «παρεμπόδιση της κυκλοφορίας».
