Η πυραυλική επίθεση εναντίον της Συρίας είναι καταδικαστέα από κάθε άποψη. Η καταδίκη, όμως, από μόνη της δεν είναι αρκετή. Στις συνεχιζόμενες συγκρούσεις της Συρίας εμπλέκονται σήμερα και οι ισχυρότερες πυρηνικές δυνάμεις του κόσμου και μάλιστα από ανταγωνιστικές θέσεις.
Το γεγονός αυτό είναι αρκετό για να δείξει τους κινδύνους που ελλοχεύουν. Αρκεί ένα λάθος ή η επιλογή ενός παράφρονα να δοκιμάσει τις αντιστάσεις της αντίπαλης πλευράς για να περάσει ο πλανήτης από την ισορροπία του τρόμου στον γενικευμένο όλεθρο.
Θέλουμε να πιστεύουμε πως κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί. Μια παλιά ανάλυση της πυρηνικής εποχής οδηγούσε στο συμπέρασμα πως ένας γενικευμένος πυρηνικός πόλεμος είναι αδύνατος, καθώς είναι τέτοια η συσσώρευση όπλων πυρηνικής καταστροφής που κανένας δεν θα τολμούσε να τον ξεκινήσει αφού όλοι γνωρίζουν πως δεν πρόκειται να υπάρξει επόμενη ημέρα. Ο Αϊνστάιν είχε πει: «Δεν ξέρω με τι όπλα θα γίνει ο 3ος παγκόσμιος πόλεμος, αλλά ο 4ος θα γίνει με ξύλα και πέτρες».
Μπορεί ο τρόμος του γενικευμένου ολέθρου να καθιστά σχεδόν αδύνατο έναν παγκόσμιο πόλεμο με πυρηνικά όπλα, αλλά ο πόλεμος με συμβατικά μέσα είναι εδώ. Η Συρία αποτελεί ατράνταχτη απόδειξη, καθώς εκεί οι ΗΠΑ, η Ρωσία, οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, η Τουρκία, το Ισραήλ, το Ιράν και οι ισχυρές αραβικές χώρες εμπλέκονται και ευθύνονται όλοι για τη συνεχιζόμενη αιματοχυσία. Αυτός ο πόλεμος είναι στη γειτονιά μας. Οι κίνδυνοι επομένως για την Ελλάδα είναι υπαρκτοί και ορατοί.
Η διαχείριση επομένως του προβλήματος προς όφελος της χώρας και των συμφερόντων της επιβάλλει την άμεση συνεννόηση όλων των δημοκρατικών πολιτικών δυνάμεων και τη χάραξη μιας εθνικής στρατηγικής που θα διασφαλίζει μια πολιτική ανεξαρτησίας και ειρήνης, με βάση το διεθνές δίκαιο και την μη συμμετοχή -έμμεσα ή άμεσα- της Ελλάδας σε οποιαδήποτε πολεμική εμπλοκή, όπου κι αν γίνεται.
Ταυτόχρονα, είναι φανερή η απουσία του διεθνούς φιλειρηνικού κινήματος που συγκλόνιζε τον κόσμο σε όλο το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα. Η Αριστερά -εγχώρια και διεθνής- που αποτέλεσε τον πυρήνα εκείνου του κινήματος οφείλει να αναλάβει και πάλι την ευθύνη της αναγέννησής του.
