Κώστας Μαρούντας
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Για πολλά χρόνια το ελληνικό επαγγελματικό πρωτάθλημα της Super League βρισκόταν στον αστερισμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Αυτός είχε την καλύτερη ομάδα, γιατί οι αντίπαλοι του δεν μπορούσαν να υπερβούν τα πολύμορφα εσωτερικά τους προβλήματα, αλλά και γιατί ο ίδιος έκανε καλά κάποια βασικά πράγματα. Και όποτε χρειαζόταν το κάτι παραπάνω, εκεί που ίσως στράβωνε κάτι, είχε μία έξτρα αβάντα…

Δεν είχε κερδίσει, όμως, τη γενική αποδοχή. Οι βασικοί λόγοι ήταν πως πλήρωνε το ύφος που εξέπεμπε κάποιες φορές, πως η όποια αβάντα κρινόταν υπερβολική, αλλά και γιατί κάποιες δραστηριότητες έγιναν αντικείμενο σοβαρής έρευνας από εισαγγελικές αρχές.

Όταν αποφάσισαν κάποια στιγμή κάποιοι άλλοι να του αντιπαρατεθούν άμεσα και να αρχίσουν να (του) παίρνουν τίτλους (πρώτα το Κύπελλο και ύστερα το πρωτάθλημα) πόνταραν στο γεγονός πως ο ίδιος κατέβασε (οικονομικό και αγωνιστικό) επίπεδο, οι ίδιοι ανέβασαν (αποδεδειγμένα, όπως φάνηκε περίτρανα τη φετινή αγωνιστική περίοδο) το δικό τους, ενώ οι θεσμικές (και οι παρασκηνιακές) συνθήκες είχαν αλλάξει. Η Lady Hope θα μπορούσε να συναντήσει την «πρώτη της εξαδέλφη» Αισιοδοξία στα ελληνικά γήπεδα, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια…

Περιμέναμε όλοι το φετινό πρωτάθλημα ως εκείνο που θα αποτελούσε την έναρξη μίας νέας εποχής. Όχι ακριβώς γιατί δεν θα το έπαιρνε ο Ολυμπιακός (αυτό δεν μπορούσε να το προεξοφλήσει κανένας), αλλά γιατί πραγματικά βρισκόμασταν -σε θεωρητικό επίπεδο- μπροστά στο ενδεχόμενο να το έπαιρνε μία ομάδα (που μπορεί να ήταν και ο Ολυμπιακός) μέσα σε ένα κλίμα δίχως καχυποψία και καλλιέργεια αρνητικού κλίματος στο υποσυνείδητο των περισσοτέρων.

Ο περσινός τελικός Κυπέλλου ΠΑΟΚ-ΑΕΚ στο Βόλο, πάντως, δεν ήταν ένα καλό σημάδι. Το αντίθετο. Ήταν τμήμα-απομεινάρι ενός παρελθόντος που είχαμε αποκηρύξει σχεδόν όλοι, έτσι η ευκαιρία για ένα ελπιδοφόρο «εναρκτήριο λάκτισμα» στη νέα εποχή είχε χαθεί…

Όμως οι περισσότεροι μπροστά στην αδημονία μας για κάτι καινούριο το θεωρήσαμε ως ένα «ατύχημα» που δικαιολογείται από την έννοια του μεταβατικού περάσματος… Εξάλλου στους επόμενους μήνες θα αποδεικνυόταν αν είχαμε πάρει το σωστό δρόμο, όπως πιστεύαμε…

Μέχρι το φετινό πρόσφατο ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός στην Τούμπα φαινόταν πως κάτι πήγε να γίνει, καθώς το ενδιαφέρον ήταν αυξημένο και η μάχη για την τελική βαθμολογική κατάταξη σκληρή. Μετά το ΠΑΟΚ-ΑΕΚ δεν μπορεί να πανηγυρίζει κανένας…

Η νέα εποχή θέλει νέο ξεκίνημα, άρα απέτυχε. Ευθύνες; Υπάρχουν, και γενικές, και ειδικές. Θα ξεκινήσουμε με τις ειδικές, γιατί δεν πέταξε ρολό ταμειακής οπαδός του Παναιτωλικού, ούτε «μπούκαραν» οπλοφορώντας στο γήπεδο (μάλλον για να αλλάξουν απόφαση διαιτητή…) οι ιδιοκτήτες του Αστέρα Τρίπολης.

Οι γενικές αφορούν σε σύσσωμη τη θεσμική κοινωνία του εγχώριου επαγγελματισμού, γιατί ενώ κάτι επωαζόταν το έβλεπαν αρχικά μόνο οι φανατικοί κάποιων ομάδων (για τους δικούς τους λόγους) και δεν απετράπη τελικώς. Γιατί άλλοι αιφνιδιάστηκαν, άλλοι γιατί σιώπησαν στα πρώτα σημάδια, άλλοι γιατί δεν τους αφορούσε, άλλοι γιατί έβλεπαν στα μελλούμενα το καλύτερο άλλοθι για ενδεχόμενη δική τους αγωνιστική αποτυχία, άλλοι γιατί απλά πόνταραν σε άλλα ζητούμενα, και άλλοι γιατί δεν ήθελαν να επεκταθούν (από άποψη) σε μη αγωνιστικές προεκτάσεις.

Και τώρα; Η κυβέρνηση διέκοψε το πρωτάθλημα, αλλά αυτό μόνο ως μορφή αποσυμπίεσης της έντασης μπορεί να έχει ουσία. Απαιτείται δεδομένη τιμωρία των υπευθύνων (που είναι συγκεκριμένοι και δεν επικαλύπτονται από κάποιο αφηρημένο πέπλο), αποτελεσματικότερη πρόληψη και όσο το δυνατόν μεγαλύτερος μελλοντικός περιορισμός τάσεων που θα οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια σε κακές στιγμές.

Η απονομή δικαιοσύνης δεν εδραιώνεται με συμψηφισμούς και γενικότητες, ούτε επέρχεται με ατυχείς αναδρομικότητες και επιλεκτικές παραποιήσεις. Η αξιοπρέπεια ενός οργανισμού δεν αφορά σε δικηγόρους και δικαστικές αποφάσεις, καθώς όταν μιλάμε για ποδόσφαιρο τα μόνα κριτήρια πρέπει να είναι τα γήπεδα και τα εκεί πεπραγμένα… 

Οι ποδοσφαιρικοί ανταγωνισμοί ολοκληρώνονται χωρίς «θύτες» και «θύματα» μονάχα όταν καθιερώνονται νοοτροπίες συμβατές με τα κοινώς αποδεκτά σημεία ισορροπίας ενός πολιτισμένου κοινωνικού συνόλου.  Όσοι πήραν μία δεύτερη ευκαιρία και την έχασαν, απλά εκθέτουν αυτούς που τους έδωσαν την πρώτη…

Η Lady Hope δεν επηρεάζεται από παραεργασίες και δικαιολογίες όσων «πήγαν να τη δουν αλλιώς τη δουλειά», αλλά ξέρει πως αν στο πρώτο ημίχρονο της νέας εποχής που έληξε την Κυριακή χάνουμε όλοι, έχουμε μπροστά μας το δεύτερο για να σώσουμε την παρτίδα. Και σε αυτό θα κριθεί οριστικά και η κυβερνητική αποτελεσματικότητα στο χώρο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου.