Ηταν μια μεγαλειώδης παγκόσμια κινητοποίηση. Από το διεθνές καραβάνι γυναικών στα σύνορα της Τουρκίας με τη Συρία ώς τον βωμό με τα λουλούδια και τις προσφορές στη μνήμη των 56 κοριτσιών που πέρσι κάηκαν ζωντανές σε «ασφαλή οίκο» της Γουατεμάλας.
Από τη Διεθνή Συνάντηση Αγωνιζόμενων Γυναικών που οργάνωσαν οι Ζαπατίστριες στην Τσιάπας ώς το τραγούδι «Μανόλο απόψε μαγείρεψε μόνος σου το δείπνο σου» που κατέκλυσε τις ισπανικές πόλεις.
Από τη συμβολική χειρονομία της Libération να χρεώσει εκείνη την ημέρα 0,50 ευρώ περισσότερα στους άντρες αναγνώστες της για να καταγγείλει το χάσμα αμοιβών ώς τους χορούς κατά της εργασιακής επισφάλειας στο κέντρο του Μοντεβιντέο.
Από τις ευφάνταστες εκδηλώσεις του νεοσυσταθέντος κινήματος Big Sisters (Μεγάλες Αδελφές) στην Αφρική που μάχεται κατά του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων ώς τις διαδηλώσεις κατά του ρατσισμού και των πολιτικών φτωχοποίησης των γυναικών του προέδρου Τέμερ στη Βραζιλία.
Από τις Ιρανές που κατέβηκαν στους δρόμους απαιτώντας να γίνει σεβαστή η ελευθερία της βούλησης (και κάποιες πλήρωσαν με τη φυλάκισή τους το «έγκλημα» να βγάλουν τη μαντίλα) ώς τη διαδήλωση κατά της ξενοφοβίας στην Μπολόνια.
Κι από το σύνθημα «Κι εγώ επίσης» κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης στο το «Ούτε Μία Λιγότερη» κατά των γυναικοκτονιών που ακούστηκαν σε ολόκληρο τον κόσμο.
Η παγκόσμια απεργία της 8ης του Μάρτη αρχίζει και εδραιώνει μια παγκόσμια συμμαχία εξεγερμένων γυναικών κι όποιες και αν είναι οι επιμέρους διεκδικήσεις σε κάθε χώρα, κοινό είναι το αίτημα για ισότητα, αξιοπρέπεια, ζωή απαλλαγμένη από βία οικονομική, πολιτική, έμφυλη, εθιμική, λένε οι οργανώτριες αυτού του «παγκόσμιου σεισμού», που προειδοποιούν πως ήρθε για να μείνει:
«Είμαστε απόγονοι των μαγισσών που δεν κατάφεραν να κάψουν, αλλά και εκείνων που τις έκαψαν κάθε είδους Ιερές Εξετάσεις, αυτές που συνεχίζουμε να φλεγόμαστε από οργή. Ποιος θα μιλήσει για εμάς μετά την 8η Μαρτίου και κάθε μέρα του χρόνου; Τώρα είναι η στιγμή αυτή η εκπληκτική κινητοποίηση εκατομμυρίων γυναικών να ισχυροποιηθεί και να κάνει πράξη τις αλλαγές που απαιτούμε όταν λέμε ότι “θέλουμε να τα αλλάξουμε όλα”. Από εμάς εξαρτάται».
Κάποιοι έδειξαν πως πήραν το μήνυμα. Ο Γάλλος πρωθυπουργός Εντουάρ Φιλίπ ανακοίνωσε σε εργοδότες και συνδικάτα ότι στο πακέτο εργασιακών μεταρρυθμίσεων που θα καταθέσει τον επόμενο μήνα θα υπάρξει διάταξη για την επιβολή προστίμου (ίσο με το 1% του μισθολογικού τους κόστους) στις εταιρείες με περισσότερους από 50 εργαζόμενους που μέσα σε μια τριετία δεν θα εξαλείψουν το όποιο χάσμα αμοιβών ανάμεσα σε γυναίκες και άντρες.
Και η Βρετανίδα πρωθυπουργός Τερέζα Μέι ανακοίνωσε σχέδιο νόμου που χαρακτήρισε ως «σταθμό» για την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής και έμφυλης βίας, το οποίο, ανάμεσα στα άλλα, προβλέπει ότι όσοι έχουν κακοποιήσει συντρόφους ή μέλη της οικογένειάς τους θα φέρουν υποχρεωτικά συσκευές ηλεκτρονικού εντοπισμού ώστε να προστατευτούν τα θύματά τους από μελλοντικές επιθέσεις.
Αντίθετα, στην Ισπανία, τη χώρα όπου στις 8 του Μάρτη -σύμφωνα με τα συνδικάτα που υιοθέτησαν την απεργία και τις στάσεις εργασίας- κατέβηκαν στους δρόμους πέντε εκατομμύρια για να απαιτήσουν πράξεις για την ισότητα εδώ και τώρα, η κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος θεωρεί ότι δεν χρειάζεται να αναλάβει κάποια καίρια μέτρα, εξηγώντας διά του εκπροσώπου της Μέντες ντε Βίγκο πως αν άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ανέλαβαν αυτή τη στιγμή σχετικές πρωτοβουλίες είναι γιατί είναι πιο καθυστερημένες από την Ισπανία σε αυτό τον τομέα!
Αυτό από ένα κόμμα του οποίου γυναίκες στελέχη απαξίωσαν την απεργία της 8ης του Μάρτη δηλώνοντας «Είναι μια απεργία των φεμινιστικών ελίτ κι όχι των πραγματικών γυναικών που έχουν υποχρεώσεις. Ποιος θα φροντίσει παιδιά και ηλικιωμένους αν απεργήσει η γυναίκα που τους φροντίζει;»
